Temat: "Na podstawie poznanych wierszy Horacego napisz wypracowanie na temat horacjańskiej filozofii życia. Wybierz jedną z horacjańskich sentencji na motto swoich rozważań.

"Śmierć kresem ostatnim wszystkiego" (Mors ultima linea rerum)

Horacy to jeden z najwybitniejszych poetów starożytności. W swoich utworach porusza ważne kwestie filozoficzne, zarówno stoickie jak i epikurejskie. Na jego poglądach wzorowali się poeci europejscy następnych epok. Bliskie im były rozważania poety dotyczące śmierci, miłości, przyjaźni.

W utworach Horacego dominuje stoicka postawa wobec życia. Jej odzwierciedleniem są wiersze "Do Deliusza" i "Do Postuma". W pierwszym z utworów poeta zwraca się do swego przyjaciela, przypominając mu o nieuchronności śmierci" "(…) takim pamiętaj być zawsze na zgon skazany Deliuszu". Zauważa również, że nie mamy wpływu na swój los, że jest on z góry przesądzony i nie możemy go zmienić. Horacy przypomina przyjacielowi, że wszystkie dobra materialne, jakie posiadł w swoim życiu, po śmierci nie będą mu już potrzebne. Uzmysławia Deliuszowi, że nawet największe bogactwo nie wykupi nas z rąk śmierci.

W drugim utworze ponownie odczytujemy stoickie poglądy Horacego na temat życia i nieprzebłaganej śmierci. Zwraca się w nim do swego drugiego przyjaciela Postuma. Wskazuje na szybko biegnący czas, którego nie jesteśmy w stanie zatrzymać. Mówi, że ze swojego postępowania trzeba się będzie kiedyś rozliczyć.

W utworze "Do Leukonoe" poznajemy Horacego jako epikurejczyka. Zwraca się w nim do greckiej dziewczyny o imieniu Leokonoe. Każe się jej cieszyć każdą chwilą i każdym dniem (carpe diem). Mówi, aby nie przejmowała się sprawami, które nie zależą od niej, aby zdała się na swój los i przeznaczenie:, "Co ma być niech będzie". Poeta przypomina jej również, aby nigdy nie zapominała o śmierci, która spotka każdego bez względu na to, jakie wiódł życie.

Po wnikliwej analizie tych trzech wierszy możemy łatwo zauważyć, że Horacy bardziej reprezentuje filozofię stoicką niż epikurejską. Wie, że należy cieszyć się życiem, ale mimo tego nigdy nie zapomina o bliskim kresie swojego istnienia. Czuje się świadomy własnej słabości wobec śmierci.

Poeta w doskonały sposób łączy lirykę z filozoficznym namysłem nad sensem życia. W jego rozważaniach ścierają się dwa zupełnie odmienne nurty, stoicyzmepikureizm. Mimo odmienności tych dwóch poglądów na temat życia, Horacy tworzy z nich jedną, własną filozofię. W swoich utworach ukazuje to, co w życiu najpiękniejsze: miłość, przyjaźń, szczęście, nie zapominając przy tym o swym losie i przeznaczeniu.

Horacy uważa, że nic nie wybawi nas od śmierci i że tylko stworzenie ponadczasowych dzieł zapewni nam nieśmiertelność. Potwierdzeniem tych rozmyślań jest wiersz pt. "Wybudowałam pomnik". W utworze tym poeta zwraca uwagę na swą twórczość. Wie, że dokonał w życiu rzeczy wielkiej, stworzył dzieła, które nigdy nie zostaną zapomniane. Porównuje swój dorobek literacki do spiżowego pomnika, którego nie zniszczy natura ani czas.

Czytając utwory Horacego odnajdujemy w nich filozoficzną postawę wobec życia. Jego wiersze są pełne prawd uniwersalnych, aktualnych również dzisiaj. Dają nam wiele do myślenia, skłaniają nas do refleksji nad światem i zastanowieniem się nad wartościami, jakimi powinniśmy kierować się w swoim życiu. Nasuwają pytania o sens śmierci i jej rolę w życiu człowieka.

Horacjańskie motto: "Śmierć kresem ostatnim wszystkiego" jest wciąż aktualne i żywe. Przypomina nam, że nic nie trwa wiecznie, że my ludzie jesteśmy jedynie gośćmi na tym świecie i że musimy pogodzić się z wszechobecną śmiercią.