Mądrość zawarta w przypowieściach nie traci na aktualności niezależnie od czasów. Parabola (inaczej przypowieść) ma charakter moralistyczny, czyli jej głównym celem jest pouczanie. Wydarzenia i postaci, które są przedstawione w przypowieści, to jedynie środki służące przekazaniu uniwersalnych prawd filozoficznych, moralnych i religijnych, mówiących o postawie życiowej, losach ludzkich i prawdach egzystencji ludzkiej. Przypowieść zawiera dwie rzeczywistości, jedną z nich są realistyczne obrazy codzienności człowieka, drugą zaś tworzy sfera pojęciowa np.: dobro czy zło. Przypowieści biblijne to nie tylko proste historyjki, ich prawdziwy sens jest ukryty, dlatego też, by zrozumieć przypowieści trzeba odkryć ich znaczenie symboliczne, alegoryczne.

Przypowieść "O miłosiernym Samarytaninie" opowiada historię człowieka, który wędrował do Jerycha. W drodze został napadnięty. Zbóje pobili go, ograbili i porzucili. Wiele osób przechodziło obok rannego m.in.: kapłan czy Lewita, jednak obojętnie minęli go, nie kwapili się, by mu udzielić pomocy. W pobliżu rannego przechodził także Samarytanin, który choć należał do wrogiej grupy, nie pozostał obojętnym na cierpienie drugiego, zatroszczył się o rannego, opatrzył go i zabrał do gospody. Tam zapłacił gospodarzowi za troskliwą opiekę nad chorym. Ta postawa stała się wzorem docenianej przez wszystkich litościwej postawy miłosiernego człowieka. Potrafi on wyrazić swą miłość do bliźniego poprzez troskę o innych ludzi i przez poświęcenie się dla nich.

Historia syna marnotrawnego stanowi powiązanie wzorca zachować ludzkich i systemu wartości moralnych i ideowych. Przypowieść ta opowiada o ojcu i jego dwóch synach. Ojciec sprawiedliwie podzielił majątek pomiędzy swoich dwóch synów, starszy pozostał w domu ojca, a młodszy, zabrawszy swoją część, wyruszył w świat, gdzie wiódł życie pełne zabaw. Niestety pieniądze szybko się skończyły, przyszedł czas biedy i głodu. Wtedy młodszy syn podjął decyzję o powrocie do ojca, którego zamierzał błagać o wybaczenie. Ojciec powitał go z otwartymi ramionami, a nawet urządził na jego cześć przyjęcie. Nie spodobało się to starszemu synowi, który był zazdrosny o miłość ojca. Zarzucał ojcu, że choć wiernie mu służył przez wszystkie te lata, ojciec nigdy nie urządził dla niego przyjęcia. Ojciec okazał się osobą bardzo mądrą i wyrozumiałą, z takimi słowami zwrócił się do syna: "Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do Ciebie należy. A trzeba się cieszyć i weselić z tego, że ten brat twój był umarły, znów ożył, zaginął, a odnalazł się". Postawa każdego z bohaterów przypowieści zawiera wartości uniwersalne. Ojciec to symbol miłości, która potrafi wybaczać, która wyraża się poprzez chęć niesienia pomocy innym. Ojciec nie tylko sam przebacza marnotrawnemu potomkowi, lecz także uczy innych cieszenia się z faktu, że ktoś dostrzegł swój błąd i stara się go naprawić. Ojciec jest wyrozumiały i dobrotliwy także dla starszego syna, nie zabrakło mu cierpliwości, gdy tłumaczył synowi, że niewłaściwie zareagował na powrót młodszego brata. Potrafił wytłumaczyć mu, że dzięki swej wierności każdego dnia dostępuje on łaski oraz korzysta z całego dobrodziejstwa rodzica. Także zachowanie syna marnotrawnego zawiera wiele informacji metaforycznych. Ten bohater pokazuje nam, iż człowiekowi wolno popełniać błędy, nie ma prawa jednak trwać w błędzie. Ważne jest, by dostrzec zło, zerwać z nim, żałować za grzechy i dążyć do poprawy. Poprawa i skrucha to warunki uzyskania przebaczenia.

Księga Hioba to element ksiąg mądrościowych. Tradycja biblijna określa Hioba jako człowieka sprawiedliwego, zaś kultura europejska postrzega go jako znak cierpienia i godności ludzkiej. Dramatem osobistym Hioba jest to, że walczy on o poczucie własnej godności z opinią publiczną. Przyjaciele, chcąc mu pomóc, doradzają mu, by wyznał swe winy i potraktował, spadające na niego cierpienia, jako karę za grzechy.

Jednakże Hiob odrzuca rady przyjaciół, a jako uzasadnienie wypowiada słowa: "rąk nie zmazałem występkiem i modlitwa moja jest czysta". Pragnie on poznać przyczyny, dla których Bóg zesłał na niego tak wiele cierpień. Nie udaje mu się jednak znaleźć odpowiedzi, a mimo to z pokorą przyjmuje ból, cierpienie i straty materialne. Pomimo tak wielu ciężkich prób, Bóg jest uznany przez Hioba za przyjaciela. Hiob dostrzega w nim Zbawcę i z pokorą składa swój los w jego ręce. Nie znajduje sensu w takim postępowaniu Boga, ale ufa swemu Panu, z jego rąk przyjmuje wszystko. Księga przedstawiająca dramatyczne zmagania Hioba jest jedną z najbardziej uniwersalnych ksiąg biblijnych. W wizerunek Boga wpisana jest odwieczna prawda - plany boskie pozostają zawsze wielką tajemnicą, niewiadomą, niepojętą dla ludzkiego rozumu zagadką.

Treść Księgi Koholeta skupia się na rozważaniu sensu ludzkiego życia. Autorowi nie udało się znaleźć jednoznacznej odpowiedzi, która określiłaby drogę mającą prowadzić do prawdziwego szczęścia. Jedno jest pewne, szczęścia nie osiąga się poprzez bogactwo, rozkosze cielesne, słowa, wiedzę czy też mądrość. Słowem najczęściej padającym w tej księdze jest słowo - marność, użyte zostało ono aż dwadzieścia razy, a najbardziej znany cytat brzmi: "Marność nad marnościami i wszystko to marność". W życiu jest wiele niesprawiedliwości, utrapienia i trudów, a końcem ziemskiego bytu jest dla wszystkich śmierć. Koholet w Bogu pokłada swą wiarę, to od niego zależą cienie i blaski ludzkiego życia, a życie jest darem od Boga. Dar trzeba jednak odpowiednio wykorzystać i rozliczyć się z niego przed Bogiem, bo Bóg jest dawcą skarbu - Stwórcą, ale jednocześnie jest sędzią. Choć życie człowieka jest ulotne i kruche, to należy w nim odnaleźć sens, a jest nim wiara w Boga i życie zgodnie z jego przykazaniami. Tylko tacy ludzie mogą wpisać swoją nietrwałą i przemijającą egzystencję w niezmienny i wieczny plan boskiego istnienia. Twórcy średniowiecza i baroku bardzo chętnie sięgali po motyw przemijania, przykładem tego może być np.: "Wielki Testament" Villona, poezja Mikołaja Sępa Szarzyńskiego i Daniela Naborowskiego.