Mit o Apollo - najpiękniejszym z bogów olimpijskim, przewodniku dziewięciu muz.

Mit o Apollo mówi, że był on potomkiem Zeusa i Latony, a w chwili jego narodzin na wyspie Delos przyroda rozkwitła, rozległa się muzyka. Apollo wśród bogów olimpijskich wyróżniał się urodą, był wiecznie młody. Posiadał dar jasnowidzenia, patronował artystom, potrafił grać na cytrze.

Mit o Apollo opowiada o konkursie muzycznym, rozegranym między najpiękniejszym bogiem a Marsjaszem, utalentowanym flecistą samoukiem. Zwycięzcę mieli wyłonić pasterze i pasterki wypasający nieopodal swoją trzodę.

Marsjasz jako pierwszy dał popis swoich umiejętności. Oczarował słuchaczy grą na flecie naśladującą śpiew ptaków, szemranie strumieni, leśne echa, burzę i inne dźwięki natury. Był pewien zwycięstwa, podczas gdy Apollo zrobił jeszcze większe wrażenie.

Mit o Apollo podaje, że grą i śpiewem wywołał w duszach pasterzy całą gamę uczuć. Zwyciężył. Według mitu Apollo wykazał się okrucieństwem wobec pokonanego przeciwnika. Przywiązał go do drzewa i doprowadził do śmierci, zdzierając z niego skórę. To wywołała ogólny lament wśród bożków przyrody, a z ich łez powstała rzeka, nazwana później imieniem Marsjasza.

Mit o Apollo - nawiązania

Mit o Apollo stał się inspiracją dla wielu twórców. Tragiczny finał pojedynku Apollo i Marsjasza zilustrował włoski malarz renesansowy Tycjan swoim obrazem "Apollo i Marsjasz".

Hiszpański malarz epoki baroku Jusepe de Ribera również wykorzystał mit o Apollo malując dzieło pt. "Apollo obdziera Marsjasza ze skóry". Artysta wyeksponował ból Marsjasza, który skontrastował z niewzruszonym spokojem dokonującego egzekucji Apollina.

Mit o Apollo stał się również inspiracją dla współczesnego poety Zbigniewa Herberta. W wierszu pt. "Apollo i Marsjasz" krzyk i cierpienie Marsjasza symbolizuje sztukę oddającą pełną prawdę o życiu, a obojętność Apolla oznacza sztukę piękną, harmonijną, ale oddaloną od życia.