W 1935 r. zmarł Józef Piłsudski. Jego śmierć skomplikowała sytuację wewnątrz obozu rządzącej Polską sanacji. Źródłem konfliktu w łonie sanacji stała się sukcesja po Marszałku.

Pod koniec życia Piłsudskiego w obozie sanacyjnym ukształtowały się dwie grupy polityczne, między którymi trwała rywalizacja. Pierwsza grupa skupiła się wokół Walerego Sławka, który pełnił funkcję przywódcy BBWR, a także stał na czele Żołnierzy Legionowych. Czołową postacią w drugiej grupie był Ignacy Mościcki. Walery Sławek był bardzo bliskim współpracownikiem J. Piłsudskiego. Miał zostać przez Marszałka wyznaczony na prezydenta. Jednak Piłsudski nie pozostawił żadnego politycznego testamentu i nie wiadomo było kiedy Sławek miał objąć władzę. Z najwyższej władzy w kraju nie chciał zrezygnować Ignacy Mościcki. O urząd prezydenta ubiegał się jeszcze gen. Edward Rydz - Śmigły. Sławek liczył na to, że po wyborach do parlamentu Mościcki ustąpi z urzędu i odda mu władzę.

Wybory parlamentarne odbyły się na jesieni 1935 r. Kiedy jednak po wyborach Sławek zażądał od Mościckiego oddania władzy, ten odmówił. Powołał się przy tym na słowa samego Piłsudskiego, który miał mu powiedzieć, że powinien ustąpić dopiero wtedy, kiedy poczuje, że jest "zmęczony". Sławek przegrał więc rywalizację o schedę po Marszałku. Chcąc zaprotestować przeciw postawie Mościckiego Sławek rozwiązał BBWR i stracił tym samym wszelkie znaczenie w życiu politycznym. W opozycji do Sławka stanęła organizacja Żołnierzy Legionowych.

Tymczasem bardzo szybko rosła rola gen. E. Rydza-Śmigłego i rywalizacja o władzę w państwie przeniosła się na inny tor. Powstały dwa obozy - tzw. grupa zamkowa, która skupiła się wokół osoby prezydenta Mościckiego oraz tzw. grupa GISZ, czyli ludzie skupieni wokół Głównego Inspektora Sił Zbrojnych gen. Rydza - Śmigłego. W 1936 r. doszło do porozumienia między Mościckim a Rydzem-Śmigłym; w jego wyniku ustąpił rząd Zyndrama Kościałkowskiego, a misję utworzenia nowego rządu powierzono gen. Sławojowi-Składkowskiemu. Jego rząd sprawował rządy w kraju aż do wybuchu II wojny światowej. Nowy premier wydał okólnik, w którym stwierdzał, że gen. Rydz-Śmigły jest drugą, po prezydencie osobą w państwie. Nieco wcześniej jeszcze Rydz-Śmigły został mianowany marszałkiem Polski.

Między tymi dwiema wielkimi postaciami doszło zatem do kompromisu. I. Mościcki zapewnił nawet marszałka Rydza-Śmigłego, że w 1940 r. desygnuje go na prezydenta Polski. W tych politycznych rozgrywkach pozycję neutralną zajmował minister spraw zagranicznych Polski - Józef Beck.

Kryzys, jaki przeżywała sanacja po śmierci Piłsudskiego przyczynił się także do chwilowego osłabienia jej pozycji na scenie politycznej oraz ośmielił partie opozycyjne do działania. Ożywił się obóz narodowy, czyli Narodowa Demokracja, która pragnęła wykorzystać konflikty w obozie rządzącym dla przejęcia władzy. Swą działalność nasilili także komuniści, dla których kryzys był okazją do poszerzenia własnych wpływów. Obóz komunistyczny finansowany był zresztą z Rosji i Niemiec.