Poniżej opiszę rodzaje broni pancernej używanej przez Niemcy na terenie naszego kraju, w trakcie II wojny światowej Spis ten ma na celu zaznajomienie czytelnika z bronią i naukę jej identyfikacji. Wiele osób widząc jakiś stary czołg uważa go za Sturmtigera, a w rzeczywistości jest to czołg typu T34. Wiele egzemplarzy takiej broni ma znikomą wartość i nadaje się tylko na złom. Są jednak egzemplarze o które biją się kolekcjonerzy i gotowi są oni za nie wiele zapłacić. Jednak żeby odnaleźć taką broń trzeba wiedzieć na jakim obszarze stacjonowały wojska posługujące się tą bronią, gdzie ewentualnie była ona składowana lub ukrywana przed wrogiem.

Pierwsze rodzaje niemieckiej broni pancernej:

Pierwsze modele czołgów:

  • "Grosstraktor"
  • "Neubaufahrzeug" ("Mittlere Traktor")

Czołgi lekkie:

  • PzKpfw I
  • PzKpfw II
  • PzKpfw 35t
  • PzKpfw 38t

Czołgi Średnie:

  • Pzkpfw III
  • Pzkpfw IV
  • Pzkpfw V (Pantera)

Czołgi ciężkie:

  • Tygrys -PzKpfw VI (Sd.Kfz.181)
  • Königstiger (Tygrys II) (Sd.Kfz.182)

Samobieżne działa przeciwpancerne:

  • Panzerjäger I
  • Marder I/ II/ III
  • Nashorn (Hornisse) Sd.Kfz. 164

Samobieżne działa pancerne:

  • Panzerjäger
  • Sturmgeschütz StuG III/IV
  • JagdpancerIV
  • Ferdinand
  • Jagdpanter
  • Ferdinand
  • Jagdtiger
  • Brummbär
  • Sturmtiger

Samobieżne działa polowe:

  • Wespe
  • SiG 33 Bizon
  • Hummel- Geschutzwagen III/IV
  • KARL

Smobieżne działa plot.:

  • Ostwin
  • Möbelwagen
  • Wirbelwind
  • I inne...

Samochody pancerne:

  • Sd.Kfz. 221/222/223
  • Sd.Kfz. 231/232/263 (6x4)
  • Sd.Kfz. 231/233 (8x8)
  • Sd.Kfz. 234 (Puma)
  • Sd.Kfz.250/251

Pierwsze modele czołgu o nazwie- Grosstraktor :

Po raz pierwszy zamówienie na czołgi złożono w 1926 roku, a było to spowodowane opracowywaniem przez Niemców nowej taktyki wojennej. Czołgi te nazwano Grosstraktor, ponieważ w myśl postanowień traktatu wersalskiego Niemcom nie wolno było się zbroić. Pierwsze Grosstraktory ważyły 10 ton, a ich uzbrojeniem było: działo kalibru 37 mm, a wyglądem przypominały one brytyjski czołg Vickers. Z kolei "Ciężkie czołgi" ważyły 20 ton i posiadały dwie wieże: przednią z działem kalibru 75 mm i drugą uzbrojoną w karabin maszynowy. Natomiast wedle zamyśleń konstruktorów pojazd o nazwie Armeewagen 20 posiadał obrotową wieżyczkę z 75 mm armatą Umowa podpisana z trzema niemieckimi firmami: Daimler-Benz, Krupp i Rheinmetall w marcu 1927 roku opiewała na dwa prototypy tego pojazdu. Montażem pojazdów zajęła się firma Rheinmetall w sierpniu 1928roku. A już w czerwcu 1929 polecono zbudowanie następnych sześciu modeli. Zbudowano wtedy 10 prototypów takich maszyn, które swoje testy przeszły w rosyjsko-niemieckiej szkole pancernej w Kazaniu. Czołgi te nigdy nie zaczęto produkować na masową skalę. Pełniły one funkcje szkoleniowe od roku 1935 w I Panzer-Division.

Pierwsze modele czołgów ciężkich:

Niemcy raczej mało interesowali się tego typu czołgami, ale w 1934 wyprodukowano 2 Neubaufahrzeug czyli inaczej "Mittlere Traktor" w skrócie Nb.Fz. Prototypy te wzorowano na: brytyjskim, ciężkim czołgu zwanym "Niezależny", jak i na radzieckim T-35, oraz na wcześniej wyprodukowanych czołgach typu "Grosstraktor". Firma Rheinmetall po raz kolejny podjęła się wykonania choć części zadania- podwozie. Z kolei firma Krupp budowała wieżyczki (w okresie późniejszym firma Rheinmetall otrzymała kontrakt na konstrukcję jednej wieżyczki). W 1934 po raz pierwszy zademonstrowano światu pojazd Neubau Fahrzeug Nr.1 , który uzbrojono w 37 mm armatę umieszczoną ponad armatą 75 mm. Z kolei 2 prototyp pojazd Neubau Fahrzeug Nr.2 posiadał 37mm armatę ,a obok 75mm armatę w prostokątnej wieżyczce. W latach 1935-36 skonstruowano dalsze eksperymentalne czołgi z trzema wieżyczkami Neubau Fahrzeug Nr.3-5. W czołgu mieściło się 6 żołnierzy. Na tym etapie prace nad prototypami zostały zakończone. W kwietniu 1940 roku trzy czołgi z serii PzKpfw IVs, zostały wysłane do Norwegii, gdzie propaganda niemiecka opisywała te czołgi jako PzKpfw V, aby zdezorientować wywiady obcych państw.

Pierwsze czołgi lekkie:

  • PzKpfw I
  • PzKpfw II
  • PzKpfw 35t i PzKpfw 38t

PzKpfw I

Czołg ten wzorowany był na M .Vickersa Mark II. W 1931roku w związku z niezadowalającymi wynikami testów tego czołgu, Szef niemieckiego Inspektoratu Zmotoryzowanych Jednostek- Heinz Guderian poprosił o pozwolenie na skonstruowanie dwóch nowych czołgów, które nazwano PzKpfw III i PzKpfw IV, na których miał później opierać się trzon niemieckich sił pancernych. Najpierw jednak skonstruowano lekki i tani czołg szkoleniowy. PzKpfw I był 5 tonowym, lekkim czołgiem, uzbrojonym w dwa karabiny o kalibrze 7.92mm w nieobrotowej maszynowe wieżyczce. Był to pojazd dwu osobowy dla kierowcy i kanoniera. Chrzest bojowy przeszedł on na wojnie w Hiszpanii, gdzie wysłane tam 180 pojazdów zdziesiątkowały radzieckie czołgi T-26 uzbrojone w działo 45 mm. Niemcy zmuszone były zatem ulepszyć tę konstrukcję. Zbudowano zatem 200 prototypowych czołgów SdKfz 265 Befehlspanzer, czołgi te miały zmodernizowane podwozie, i miejsce dla trzyosobowej załogi, jednak innowacją było miejsce dowódcy mieszczące się na wieży. Ponadto czołg posiadał radio i stolik na mapy. Niemcy skonstruowali dwa typy tych czołgów:

  • Model A , o masie 5,4 ton i mocy silnika 57 KM.
  • Model B , o masie 6 ton i mocy silnika 100KM.

PzKpfw II

Opóżnienia w produkcji PzKpfw III i IV wymusiły na Niemcach kolejną konstrukcję oraz produkcję czołgu typu PzKpfw I. Czołg ten ważył 10 ton, posiadał działo o grubości 20 mm oraz karabin maszynowy, a jego załoga składała się z trzech osób. Projekty te produkowały wyżej wymienione firmy Krupp, Henschel i MAN. Firma Krupp zaprojektowała podwozie opierając się na rozwiązaniach z PzKpfw I. Jednak dowództwo niemieckie wybrało czołg firmy MAN, i oznaczyło go jako PzKpfw II. Czołg ten posiadał 20 mm działo KwK 30 umieszczone w obrotowej wieży i 7,92 mm karabin maszynowy. Jednak i te maszyny nie potrafiły sprostać zadaniom jakie przed nimi stawiano między innymi na wojnie w Hiszpanii. W maju 1940 roku podczas ataku na Francję armia niemiecka miała na stanie 955 czołgów PzKpfw II, a już 1067 podczas ataku na Rosję w 1941 roku. Po 1941 roku czołgi te modernizowano i używano jako pojazdy rozpoznawcze. Ostatni model z serii PzKpfw II L "Luchs" (Ryś) powstał w 1942 roku. Czołg ten był czołgiem czteroosobowym, i uzbrojonym w 50 mm działo KwK 39 L/60. Ponadto chronił go czołowy pancerz o grubości 30 mm. W okresie 1935- 1943 wyprodukowali Niemcy 13 modeli PzKpfw II Ausf.A-L. Natomiast waga pierwszych modeli wynosiła 7,6 ton, przy minimalnej mocy silnika 140KM, a ostatnich modeli 9,5 ton i mocy 180KM.

PzKpfw 35t i PzKpfw 38t

Czołgi te produkowano w Czechosłowacji, a po aneksji tego kraju przez Niemcy weszły one w skład uzbrojenia armii niemieckiej. Oba te czołgi były czołgami lekkimi i dzieliły się na: LT-35 i średni LT-38.

Niemieckie czołgi średnie:

  • Pzkpfw III
  • Pzkpfw IV
  • Pzkpfw V (Pantera)

Pzkpfw III

Pzkpfw III wszedł w skład uzbrojenia armii niemieckiej w 1936 roku i był eksploatowany w oddziałach pancernych do roku 1942. Było wiele modeli tego czołgu, a jego główną wadą było słabe zawieszenie. Firma Daimler-Benz zbudowała nowy model Pzkpfw III , czyli Fausf E . Zastosowano w nim nowe zawieszenie, które składało się z sześciu małych kół jezdnych. Czołg ważył 15 ton, i był zbyt ciężki dla lekkich czołgów, a za lekki dla czołgów średnich. Od czołgów lekkich różnił się on tylko uzbrojeniem. Czołgi Pzkpfw III i jego pozostałe modele Pzkpfw III Fausf A do E uzbrojone były w 37 mm krótką armatę. Nawiasem mówiąc Guderian zakładał dla czołgów tego typu armatę 50 grubości mm. Ponadto Rosjanie do tej armaty używali kalibru 45 mmm , a Wielka Brytania kalibru 40 mm. Stosunkowo obszerna wieżyczka Pzkpfw III pozwoliła później na przezbrojenie czołgów na krótką 50 mm armatę, a jeszcze później na armatę 50 mm długo z długą lufą. Najpóźniej zastosowano w Pzkpfw III Fausf N armatę 75 mm . W 1940 roku zbudowano 54 modele PzKpfw III Fausf E. Zdolne były one do pokonywania przeszkód wodnych, gdzie dno sięgało głębokości do 4m. Poźniej czołgi te brały udział w inwazji na ZSRR. Ponadto chciano ich użyć do inwazji na Anglię. W 1941 roku skonstruowano pierwsze PzKpfw III Fausf. J. Czołg ten uzbrojony był w 50mm armatę typu KwK.39 L/60. Bryła pojazdu nie uległa zmianie, a pogrubiono jedynie pancerz. Ze względu na słabą zbroję czołgu, wzmocniono go płytami osłaniającymi gąsienice. Niestety innowacja ta była za słaba wobec 76 mm dział T-34 i nie spełniła oczekiwań. Kolejną jego wadą była wąska gąsienica, która nie zawsze radziła sobie w trudnym terenie. Produkcję PzKpfw III zakończono w 1943 roku. W sumie wyprodukowano około 6000 maszyn. Wiele z nich eksploatowano do końca II wojny światowej.

Produkowane modele PzKpfw:

  • PzKpfw III A-E; rok produkcji 1936-40; łączna masa 15-19,5 Ton; działo 37mm; pancerz o grubości 10-30mm; moc silnika 230-320KM
  • PzKpfw III F-M; rok/produkcji. 1940-42; łączna masa 20,3-22,3T; działo 50mm; pancerz 10-60mm; moc silnika 300KM Armaty pierwszej serii o krótkiej lufie, późniejsze dłuższe.
  • PzKpfw III N; rok/prod. 1942-43; masa 22,3T; działo 75mm; pancerz 10-70mm; moc silnika 300KM

Pzkpfw IV

Ten czołg był bardzo ważny dla Niemców, a w oryginalnej wersji był wyposażony w 75 mm armatę typu Kw.K. L/24 i był podstawą dla niemieckich wojsk pancernych. Produkowano go do końca wojny i wytworzono w sumie około 8500 sztuk. Miał on ośmiokołowe nowe zawieszenie i był bardzo zmodernizowany. Pomysł na czołg wyszedł od generała Heinza Guderiana, który potrzebę istnienia tego typu czołgów głosił już w 1933 roku Było w nim miejsce dla pięcioosobowej załogi. Malowano go w ciemnych odcieniach niebieskozielonych. Ponadto brał udział w okupacji Czechosłowacji i inwazji na Polskę. Małe straty poniósł on w Polsce i dlatego też wzmocniono jego pancerz. Tak powstał model PzKpfw IV Fausf.E wzmocniony od czoła 30 mm płytą stalową ("Zusatzplatten"). Masa modelu podstawowego (modelu Ausf F2), PzKpfw IV wynosiła 23,2 tony ,a grubość pancerza wahała się od 8-50 mm. Później dążono do zwiększenia energii kinetycznej pocisków poprzez zmiany armaty oraz dążono także do wzmacniania grubości pancerza. W związku z czym w modelu PzKpfw IV Ausf.F po raz pierwszy zastąpiono w nim krótką armatę 75 mm KwK L/24, nowym dłuższym działem Kw.K.40 L/43 i wzmocniono pancerz czołowy do 50 mm. Ponadto zmodernizowano wieże czołgu, a w listopadzie 1942 roku poszerzono gąsienice. Natomiast w maju 1943 roku dodano boczne osłony na gąsienice. Opisana tu modernizacja miała swe odbicie w nowym modelu PzKpfw IV Ausf.F2 przemianowanym w czerwcu 1942 roku na model Fausf.G. W modelu PzKpfw IV Fausf.H zastosowano 75 mm działo typu KwK L/48 o prawie dwukrotnie dłuższej lufie i energii początkowej pocisku niż w przypadku armaty KwK L/24. Do tego zwiększono grubość pancerza do 80 mm, a ciężar wozu osiągnął maksimum konstrukcyjne dla tego nadwozia typu 25T. W grudniu 1942 roku zdecydowano o modernizacji modelu PzKpfw IV Fausf.H. W nowym czołgu zwiększono nachylenie płyt pancerza, w związku z dalszym wzrostem masy do 28 T zmieniono konstrukcje kół jezdnych podwozia. Nowy model określono jako PzKpfw IV Fausf.J. Z kolei jego produkcję rozpoczęto w lutym 1944 roku i to był ostatni model tej serii wyprodukowany w ilości 3150 sztuk do kwietnia 1945 roku.

Produkowane modele:

  • PzKpfw IV A-F1; rok/produkcji 1936-41; masa 17,3-22,3T; działo 75mm; pancerz 10-60mm; moc silnika 250-320KM armata z krótką lufą, późniejsze serie dodatkowe opancerzenie.
  • PzKpfw IV F2 (G)-J; rok/produkcji 1942-45; masa 22,6-25T; działo 75mm; pancerz 10-80mm; moc silnika 300KM armata z długą lufą.

PzKpfw V -Pantera:

Rosyjski czołg T-34 walczył 1 raz w 1941 roku, a armia niemiecka była zaszokowana. Po przeanalizowaniu zdobycznego egzemplarza T-34 dowództwo niemieckie złożyło zamówienie na nowy czołg z przednim pancerzem o grubości 60 mm, i działem o kalibrze 75 mm i wadze 35 ton. Chciano produkować najpierw dokładne kopie T34. Uznano to za niepatriotyczne. Ponadto cechy konstrukcyjne nie pozwalały na produkowanie tego czołgu środkami dostępnymi w Niemczech. Plany nowych czołgów przedstawiły firmy Daimler-Benz oraz MAN (Maschinenfabrik Augsberg-Nurnberg). Założono, że ma być to czołg średni o masie 30-35 Ton, z 60 mm czołowym pancerzem. Pierwszy z nich posiadał montowany poprzecznie silnik, i napęd na tylne koła, amortyzowane koła jezdne, zawieszenie sprężynowe oraz kilka innych ciekawych rozwiązań konstrukcyjnych, które jednak wymagały skomplikowanego procesu produkcji. Dlatego też propozycja ta została odrzucona jeszcze w 1942 roku przed pojawieniem się prototypu. Czołg zaproponowany przez wytwórnię MAN posiadał natomiast: zawieszenie na wałkach skrętnych, zestaw kół jezdnych zachodzących za siebie, silnik umieszczony z tyłu, napęd na przednie koła i pancerz ułożony pod dużym kątem. Produkcję czołgu rozpoczęto we wrześniu 1942 roku. Pierwsze modele PzKpfw V Fausf A (60 mm pancerz) zeszły z produkcji w listopadzie 1942 roku. Już w styczniu 1943 roku dowództwo niemieckie zażądało, aby grubość przedniego pancerza została zwiększona do 80 mm (wzrost masy do 44 ton), i tak powstał model PzKpfw V Fausf D (przemianowany później na PzKpfw V Fausf A) . Nie było to dobre posunięcie bowiem konstrukcja pojazdu przystosowana była do wagi 35 ton, a w momencie dokonania zmiany parametrów produkcja wielu elementów czołgu (m.in. kół i zawieszenia) została już zakończona. Dodatkowe pięć ton przyczyniło się do zwiększenia zawodności czołgu na polu walki. Pantera uzbrojona była w działo kalibru 75 mm (długość 70 kalibrów)- nadające pociskom dużą szybkość początkową. Działo wystrzeliwało pociski z prędkością ok. 950 m na sekundę i z odległości 2000 metrów niszczyły one pancerz o grubości 100 mm, lub pociski z rdzeniem lecące z prędkością 1300 m na sekundę które z tej samej odległości niszczyły pancerz o grubości I22 mm. W praktyce oznaczało to, że w bezpośredniej walce Pantera miała przewagę nad sowieckimi czołgami T-34 i KV. Ponadto dzięki ogromnej szybkości pociski Pantery posiadały płaską trajektorię lotu, czego rezultatem była większa celność, nie obciążona błędem oceniania odległości. Stąd też większe było prawdopodobieństwo trafienia celu pierwszym wystrzałem. Pierwszych dwadzieścia modeli Panter wyposażono w silniki o mocy 650 KM, a kolejne w silniki o mocy 700 KM. Było to spowodowane zwiększonym ciężarem maszyny. Od stycznia 1943 roku rozpoczęto produkcję standardowego modelu Ausfuhrung D (Model D), w którym ponadto podniesiono kopułę dowódcy oraz zastosowano inną skrzynię biegów. Pod koniec 1943 roku na rynku pojawił się Ausfuhrung A . Nie wiadomo dlaczego inaczej go nazwano. W 1944 roku na wyposażenie wojsk niemieckich wszedł ostatni model PzKpfw V Fausf G, w którym prócz zwiększenia kąta nachylenia pancerza kadłuba, wprowadzono modyfikacje procesu produkcji. Ostatnie Pantery mogły walczyć w nocy, co było zaskakujące dla aliantów. Wtedy to czołgi niemieckie po raz pierwszy wykorzystywały noktowizory podczerwieni IR w celu wykrycia wroga. Do końca wojny wyprodukowano w sumie 5814 egzemplarzy Panter. Był to najprawdopodobniej najlepszy czołg niemiecki, w którym z powodzeniem połączono silny pancerz, szybkość, dużą wagę oraz skuteczność uzbrojenia. Na podstawie konstrukcji czołgu Pantera powstało działo samobieżne o nazwie Jagdpanther. Zastosowano w nim podwozie Pantery oraz działo kalibru 88 mm o niewielkiej możliwości obrotu. Produkcja działa rozpoczęła się w 1944 roku i osiągnęła 384 sztuk.

Czołgi ciężkie:

  • Tygrys PzKpfw VI (Sd.Kfz.181)
  • Königstiger (Tygrys II) (Sd.Kfz.182)

Tiger (Tygrys):

Nie były one najlepszymi czołgami II wojny światowej. Jednak wydarzenia z 13 czerwca 1944roku na jednej z normandzkich dróg koło Villers Bocage, zdołało stworzyć mit o ich niezniszczalności. Tego dnia Obersturmfuhrer SS Wittmann dowodzący czołgiem Tiger doprowadził do zniszczenia 25 alianckich pojazdów opancerzonych. Wraki te wstrzymały przemarsz dywizji pancernej. Ponadto na froncie rosyjskim Obersturmfuhrer SS Wittmann zniszczył 119 czołgów. Dlatego też słowo "Tygrys" żołnierze alianccy wymawiali z trwogą. Czołg Tygrys zaprojektowano w zakładach Henschel w wyniku prac prowadzonych tam od 1937 nad czołgami ciężkimi. Ważył 56 ton, a chronił go pancerz o grubości do 100 mm i był uzbrojony w działo typu KwK 36 L/56 kalibru 88 mm, które mogło zniszczyć pancerz o grubości 105 mm z odległości 1000 metrów,, stanowiąc tym samym zagrożenie dla każdego alianckiego czołgu. Natomiast kadłub czołgu miał kanciaste kształty pudła. Konstruktorzy uważali, że to wystarczy by pancerz wytrzymał. Jego wieża była duża i ciężka, a do jej obrócenia o 360 stopni należało wykonać 720 obrotów pokrętłem zaopatrzonym w przekładnie. Wieżę obracano także za pomocą poruszanej nogami przekładni hydraulicznej. która jednak ze względu na powolne działanie nie była wykorzystywana. bowiem zbyt wolny obrót wieży zachęcał wroga do podkradania się z boku lub tyłu. Czołg napędzano benzynowym silnikiem V-1,2 Maybach ( 12 litrów), który później ustąpił miejsca wersji 24-litrowej o mocy 700 koni mechanicznych. Posiadał też ośmiobiegową skrzynię biegów podłączoną do poprzecznej przekładni z przodu pojazdu. Układ zawieszenia spoczywał na zestawie amortyzowanych kół. Tygrys przystosowany był do przebywania rzek po dnie na maksymalnej głębokości około 4 metrów. Mógł przebywać tam do 2,5 godziny. Choć cecha ta okazała się szczególnie przydatna przy przekraczaniu niektórych rosyjskich rzek, to ze względu na koszty produkcji służącej do tego celu aparatury wyposażonych zostało w nią jedynie 495 maszyn. Pierwsze starcia tego czołgu nie zapowiadały sukcesów. Stało się tak prawdopodobnie dlatego, że na froncie rosyjskim Tygrysy kierowane były do akcji w trudnym terenie, gdzie często przegrywały w starciu z dobrze dowodzonym działem przeciwpancernym. Podobnie pierwszy atak Tygrysów, w Afryce Północnej w 1942 został udaremniony przez dwa działa, które nie oddały strzału dopóki czołgi nie zbliżyły się na odległość 450 metrów. Jednak w walkach w Normandii w 1944 roku czołgi te były praktycznie niezwyciężone. Często zdarzało się, że pojedynczy niemiecki czołg stawiał czoło całym oddziałom alianckim. Tygrysy produkowany był od sierpnia 1942 roku do sierpnia I944 roku. Zastąpiono je Tygrysem II. Liczba 1350 egzemplarzy świadczy o tym, że nie był to czołg w pełni przystosowany do masowej produkcji. Pierwsze tygrysy trafiały do jednostek elitarnych np. 1-szej SS Panzer Dywizjon Leibstandarte SS "Adolf Hitler"; 2-giej SS Panzer Dywizjon "Das Reich". Podstawowy model to "Tygrys I" Pz.Kpfw VI Fausf. H.

Königstiger (Tygrys II) (Sd.Kfz.182):

Tygrys Królewski , czyli Tygrys II Ausf.B. Był ostatnim z dużych niemieckich czołgów wprowadzonych do użytku w okresie II wojny. Jego produkcję rozpoczęto pod koniec 1943 roku, a pierwszą walkę stoczył on na terenie ZSRR w maju 1944 roku. Od sierpnia 1942 roku opracowywano nową wersję czołgu Tygrys z grubszym pancerzem ułożonym pod większym kątem (w celu lepszej ochrony przed pociskami wroga) oraz działem kaliber 88 mm. Bój na tym polu toczyły firmy Henschel i Porsche, ale obie ich pierwsze propozycje odrzucono. Kolejny projekt Porsche'a również nie został uwzględniony ze względu na zastosowanie elektrycznej transmisji napędu, co wymagałoby do produkcji ogromnej ilości miedzi. Swym projektem zwyciężyła firma Henschel. Zaproponowała ona konstrukcję o nazwie VK4502(H). Model pokazowy zaprezentowano późno, bo w październiku 1943 roku, a to spowodowane było potrzebą przystosowania czołgu do produkcji masowej. Jego prototyp pokazano w grudniu 1943, a pierwsze egzemplarze seryjne dotarły na front w drugiej połowie lutego 1944 roku. Było to ogromne osiągnięcie, mając równocześnie na względzie problemy niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Pierwotnie w 1944 roku chciano miesięcznie produkować 145 sztuk czołgu. Jednak Niemcy były już wtedy bombardowane ,a także brakowało surowców do produkcji, i tak najlepszy wynik osiągnięto w powodu bombardowań oraz niedoboru surowców plan nie został zrealizowany - najlepszy wynik osiągnięto w sierpniu 1944 wytwarzając 85 sztuk. Do końca wojny wyprodukowano 487 takich czołgów. Tygrys Królewski był ulepszoną wersją Tygrysa i ponadto, wzbogaconą o poprawki wynikające z doświadczeń zdobytych na polu walki, np. o przedni pancerz został pochylony (podobny kąt jak w Panterach i w rosyjskich T-34.Poprzednia wersja była pod kątem prostym). Spośród wszystkich czołgów biorących udział w wojnie ten czołg posiadał najcięższy pancerz: a jego grubość z przodu wynosiła 150 mm , ponadto pancerz nachylony był pod kątem 40 stopni, a przód wieży miał grubość 180 mm, a boki i tył 80 mm. Czołg był ciężki do zniszczenia poprzez opancerzenie przedniej części pojazdu. Czołg wyposażono w działo L/71 kalibru 88 mm (ponadto długość lufy wynosiła - 71 kalibrów) o ogromnych możliwościach. Czołg wystrzeliwując pocisk ważący 11 kg z prędkością około 1000 m na sekundę niszczył pancerz innego pojazdu o grubości 170 mm z odległości 800 metrów. W Polsce walczyły one koło Sandomierza o przyczółek Sandomierskim. Niektórzy twierdzą, że czołg utopiono w starorzeczach Wisły. Ponadto w pierwszej partii czołgów, zainstalowano ze względów oszczędnościowych 50 wież wyprodukowanych przez firmę Porsche według jej projektu. Jednak nigdy projektu nie zrealizowano.

Samochody pancerne:

Lekkie:

Średnie:

Ciężkie:

Transportery:

Sd.Kfz. 221

Sd.Kfz. 231

Sd.Kfz. 231

Sd.Kfz.250

Sd.Kfz .222

Sd.Kfz. 232

Sd.Kfz. 233 (8x8)

Sd.Kfz.251

Sd.Kfz .223

Sd.Kfz. 263 (6x4)

Sd.Kfz. 234 (Puma)

Pojazd typu Sd.Kfz. 221; 222; 223

Produkowano go w latach 1931-1942. Był to lekki 4-4,8 tonowy pojazd czterokołowy, dla dwóch trzech osób. Uzbrojono go w działko kalibru 20 mm, oraz karabin maszynowy kalibru 7,9 mm. Rozwijał maksymalną prędkość od 75 do 85 km/h, zależne było to od mocy silnika. Jego moc silnika osiągała odpowiednio 75-90 KM. Jego grubość pancerza to 8-14,5 mm.

Pojazd typu Sd.Kfz. 231; 232; 263 (6x4):

Produkowano go w latach 1931-1946. Wyprodukowano około 1000 sztuk jako tego średniego 5,7-6 tonowego pojazdu sześciokołowego. Był on cztero- lub pięcioosobowy. Uzbrojono go w działko kalibru 20 mm, oraz karabin maszynowy kalibru 7,9 mm. Rozwijał maksymalną prędkość od 62 do 65km/h, zależne było to od mocy silnika. Jego moc silnika osiągała odpowiednio 60-70 KM. Jego grubość pancerza to 8-14,5 mm.

Pojazd typu Sd.Kfz. 231; 233 (8x8):

Produkowano go w latach 1937-1942. Wyprodukowano około 1230 sztuk tego ciężkiego 8,3-8,8 tonowego pojazdu ośmiokołowego. Był on cztero lub pięcioosobowy. Uzbrojono go w działko 20 mm lub 75 mm (model 233), oraz w karabin maszynowy 7,9 mm. Rozwijał maksymalną prędkość do 85 km/h. Jego moc silnika osiągała odpowiednio 150-180 KM. Jego grubość pancerza to 8-30 mm.

Pojazd typu Sd.Kfz. 234 (Puma):

Produkowano go w latach 1943-1945. Wyprodukowano około 2300 sztuk tego ciężkiego 11 tonowego pojazdu kołowego. Był on czteroosobowy. Uzbrojono go w działko 20 mm, oraz karabin maszynowy 7,9 mm , a także inne działa. Rozwijał maksymalną prędkość do 90 km/h. Jego moc silnika, osiągała odpowiednio 210 KM. Jego grubość pancerza to 8-30 mm.

Modele Sd.Kfz. 234 ( zależnie od uzbrojenia):

  • Sd.Kfz. 234/1 Schwerer Panzerspähwagenarmed z 20 mm działem typu Kwk i MG
  • Sd.Kfz. 234/2 Schwerer Panzerspähwagen Puma z 50 mm działem typu Kwk L/60 i MG
  • Sd.Kfz. 234/3 Schwerer Panzerspähwagenturretless, z 75 mm działem typu StuK L/24
  • Sd.Kfz. 234/4 Schwerer Panzerspähwagenturretless, z 75mm działem typu Pak L/48

Transportery opancerzone Sd.Kfz.250 i Sd.Kfz.251:

  • Sd.Kfz.250 produkowany był w latach 1941-1944 w ilości 5930 sztuk. Transporter był półgąsienicowy, a także sześcioosobowy. Ważył 5,7 ton i miał grubość pancerza 7-12 mm. Rozwijał prędkość 65 km/h, przy 100 konnym silniku.
  • Sd.Kfz.251 produkowany w latach 1939-1944 w ilości 14535 sztuk. Transporter był półgąsienicowy, a także dwunastoosobowy. Ważył 8,5 ton i miał grubość pancerza 7-12 mm. Rozwijał prędkość 53 km/h, przy 100konnym silniku.