Bataliony Chłopskie to organizacja zbrojna związana z ruchem ludowym, działająca w konspiracji w czasie II wojny światowej na terenie Generalnego Gubernatorstwa, a także w Wielkopolsce.

Bataliony chłopskie - zarys historyczny 

W 1940 r. podjęto decyzję o utworzeniu oddziałów wojskowych powiązanych z ruchem i ideologią ludową. Było to wynikiem upolitycznienia Związku Walki Zbrojnej oraz powstawania kolejnych organizacji militarnych o różnym profilu politycznym.

W sierpniu 1940 r. utworzono "Chłopską Straż" kryptonim "Chłostra"), o której masowo zaczęli przechodzić żołnierze - ludowcy z ZWZ. W 1941 r. nazwa "Chłopskiej Straży" została zmieniona na "Bataliony Chłopskie".

Do Batalionów Chłopskich należały osoby powiązane ze Stronnictwem Ludowym, Związkiem Młodzieży Wiejskiej RP Wici oraz Centralnym Związkiem Młodzieży Wiejskiej "Siew". Zwierzchnikiem  Batalionów Chłopskich z ramienia Stronnictwa Ludowego był Józef Niećko, funkcję komendanta głównego sprawował Franciszek Kamiński, a szefem sztabu Komendy Głównej był Kazimierz Banach.

Bataliony Chłopskie wydawały swoją gazetę o nazwie "Żywią i bronią".

30 marca 1943 r. pomiędzy Centralnym Kierownictwem Ruchu Ludowego oraz Komendą Główną Armii Krajowej doszło do podpisania umowy scaleniowej, która polegała na wcieleniu Batalionów Chłopskich do AK. W rzeczywistości tylko część oddziałów Batalionów Chłopskich weszło w skład AK.

Działalność Batalionów Chłopskich skupiała się na terenach okręgów: krakowskiego, kieleckiego, lubelskiego oraz warszawskiego.

Głównym celem Batalionów Chłopskich była obrona ludności cywilnej wsi. Spośród licznych akcji przeprowadzonych przez Bataliony Chłopskie wymienić należy rozbicie więzień w Pińczowie, Krasnymstawie, Radomsku oraz Siedlcach, walki w obronie Zamojszczyzny, wysadzenie pociągu amunicyjnego pod Gołębiem (1943).