Bitwa pod Lipskiem została rozegrana w dniach 16-19 października 1813 r. pomiędzy wojskami Napoleona a siłami koalicji antyfrancuskiej. Jest określana "bitwą narodów".

Po nieudanym oblężeniu Berlina Napoleon wycofał się na zachód, koncentrując swoje siły w okolicach Lipska. Wojska napoleońskie liczyły ok. 175 tys. żołnierzy dowodzonych przez samego Napoleona Bonaparte oraz Fryderyka Augusta i Józefa Poniatowskiego.

Po stronie koalicji wystąpiło ok. 360 tys. żołnierzy pod dowództwem Karla Schwarzenberga, Gebharda von Blüchera, Michaiła Barclay de Tolly, Levina Augusta von Bennigsen, Karola Szwedzkiego.

16 października sprzymierzeni uderzyli jednocześnie od południa i od północy na siły napoleońskie, zostali jednak zmuszeni do odwrotu. Kolejny dzień upłynął pod znakiem drobnych potyczek. 18 października sprzymierzeni zaatakowali ze wszystkich stron wzmocnieni wojskami saskimi, które przeszły na stronę wroga.

Pomimo udanej obrony, w nocy z 18 na 19 października Napoleon zadecydował o wycofaniu wojsk francuskich przez rzekę Elsterę. Większości żołnierzy udało się przeprawić przez rzekę, jednak ok. 15 tys. pozostało na brzegu.

Straty Francuzów wyniosły ok. 55 tys. zabitych i rannych oraz wziętych do niewoli żołnierzy, po stronie koalicjantów straty były jeszcze większe - ok. 70 tys. osób.

Bitwa pod Lipskiem zakończyła okres dominacji Napoleona w Europie i stała się jedną z przyczyn jego całkowitej klęski.