Wraz z śmiercią Bolesława krzywoustego nastąpił okres destabilizacji władzy na ziemiach Polskich, który zakończył się rozbiciem dzielnicowym kraju. Bolesław krzywousty pozostawił po sobie testament, w którym postanowił podzielić ziemie polskie pomiędzy swych synów. Władysław wygnaniec otrzymał Śląsk, Mieszko Stary miał władać Wielkopolska, Bolesław kędzierzawy dostał Mazowsze i Kujawy a Henryk Sandomierski ziemie sandomierska. Testament wprowadzał zasadę senioratu, która miała powstrzymać walkę miedzy braćmi o władzę. Seniorat oznaczał ze najstarszy syn z rodu piastowskiego miał władzę zwierzchnia nad pozostałymi braćmi i krewnymi z innych dzielnic. Senior posiadał dość szerokie uprawnienia, miał prawo prowadzić zgromadzenia w imieniu całego państwa, reprezentował on Polskę w stosunkach międzynarodowych, posiadał władze zwierzchnia nad reszta dzielnic, miał prawo inwestytury dostojników kościelnych. Ponadto posiadał prawo utrzymywania załóg wojskowych w głównych grodach kraju, współdecydował przy obsadzaniu urzędów w całym kraju. Aczkolwiek pomimo tak skonstruowanego testamentu, skutki decyzji testamentu okazały się opłakane. Mimo istnienia zasady senioratu dość szybko doszło do walki miedzy braćmi. Polska rozpoczęła okres znany w historii jako okres rozbicia dzielnicowego, który trwał aż do XIV wieku. Wewnętrzna destabilizacja władzy, liczne walki bratobójcze miały swoje skutki dla pozycji polski na arenie międzynarodowej. Wewnętrzne spory osłabiły militarna sile polski, co zachęcało naszych sąsiadów do najazdów, utrata kolejnych obszarów np. ziemi lubuskiej, Pomorza zachodniego, które pogłębiały kryzys. Konflikt miedzy uzurpatorami do władzy królewskiej przyczyniło się do wzmocnienia pozycji przedstawicieli kościoła katolickiego. Jednym z efektów walki o władze było sprowadzenie do Polski Krzyżaków, co miało opłakany skutki dla dalszej historii naszego kraju.