W trakcie walk o ziemię świętą powołano kilka zakonów rycerskich. Ich członkowie byli jednocześnie zakonnikami i rycerzami. Zadaniem zakonów było prowadzenie szpitali i przytółków dla pielgrzymów, a także ochranianie wiernych podczas ich pobytu w Palestynie. Zakonnicy często stawali także do walki z wojskami muzułmańskimi. Do największych i najsłynniejszych zakonów rycerskich należeli: templariusze, joannici, i krzyżacy. Wszystkie te zgromadzenia podlegały bezpośrednio papieżowi. Na czele każdego zakonu stał wielki mistrz.