Frankowie czyli lud germański zdołali stworzyć na gruzach imperium rzymskiego niezwykle stabilne państwo. Ważnym momentem było panowanie króla Chlodwiga. To właśnie ten władca w 496 roku przyjął chrzest w obrządku katolickim. W okresie od VI do VIII wieku Frankowie prowadzili ekspansje terytorialną. Jednak prawdziwy rozkwit państwa nastąpił dopiero w okresie rządów Karola Wielkiego (772-814).

Wtedy państwo znacznie powiększyło swoje terytorium. Na południowym zachodzie zajmowało część Półwyspu Iberyjskiego (aż po rzekę Ebro). Na wschodzie podporządkowano obszary Germanii, podbito i schrystianizowano Sasów. Wreszcie na południu złamana została potęga Longobardów na Półwyspie Apenińskim . Ponadto Karol Wielki stał się protektorem papieża.

W 800 roku zostało odnowione cesarstwo na Zachodzie. Wtedy to właśnie papież Leon III koronował Karola króla Franków i Longobardów na cesarza rzymskiego. Odnowione Imperium Romanum było monarchią chrześcijańską. W ówczesnej ideologii Karol był odbierany jako obrońca Kościoła przed atakami pogan i niewiernych (Arabów). To właśnie ten władca miał organizować wyprawy, których celem było szerzenie wiary chrześcijańskiej.

Po śmierci Karola władzę objął jego syn - Ludwik Pobożny. W okresie jego panowania dochodziło do częstych najazdów na monarchię karolińską i coraz silniejsze były czynniki odśrodkowe. Ostatecznie w 843 roku na mocy traktatu w Verdun monarchia została podzielona między trzech synów Ludwika Pobożnego: Lotara, Ludwika Niemieckiego oraz Karola Łysego.

W 911 roku wygasła dynastia Karolingów na obszarze Niemiec. Szybko jednak zaczęła powstawać tam idea integrowania europejskich obszarów. W 936 roku panowanie rozpoczął Otto I z dynastii saskiej. Interweniował on w walki na Półwyspie Apenińskim i w efekcie w 962 roku został koronowany w Rzymie na cesarza. Ponadto przyznano mu władzę zwierzchnią nad Kościołem. Od tego momentu każdy papież musiał składać przysięgę cesarzowi. W historiografii wydarzenie z 962 roku nazywa się odnowieniem Cesarstwa Rzymskiego. Trzeba jednak zaznaczyć, że obszar państwa na czele którego stał Otto I nie pokrywał się z monarchią karolińską.

Jeszcze silniej chciał nawiązać do państwa Karola Wielkiego - Otto III (czyli wnuk Ottona I). Jego zamierzeniem było stworzenie jednego wielkiego imperium chrześcijańskiego. W jego skład wchodziłoby także Bizancjum. W zamyśle ludy chrześcijańskie miały tworzyć "federacje". Z tego czasu zachowała się miniatura w kilku wariantach - na której do Ottona III zbliżają się z hołdem symboliczne postacie Galii, Germanii, Romy (czyli Italii) i Sclavinii (czyli Słowiańszczyzny).

Niewątpliwie dążenia te widoczne były m.in. w trakcie słynnego zjazdu gnieźnieńskiego (1000 rok). Wtedy Otto III m.in. zgodził się na utworzenie metropolii kościelnej w Polsce oraz uznał Bolesława Chrobrego przyjacielem i sprzymierzeńcem narodu rzymskiego.

Zamierzeń Ottona III nie udało się zrealizować. Jednym z czynników była przedwczesna śmierć tego władcy w 1002 roku. Ponadto ówczesna Europa dążyła bardziej do rozdrobnienia, a nie zjednoczenia.