Inkorporacja polega na wcieleniu przez państwo określonego terytorium - innego kraju bądź jego części.

Inkorporacja Wielkiego Księstwa Litewskiego

Kwestią dyskusyjną pozostaje, czy na mocy unii w Krewie w 1385 r. Władysław Jagiełło dokonał inkorporacji Wielkiego Księstwa Litewskiego do Korony, czy też zawarta została unia personalna pomiędzy dwoma niezależnymi krajami. Na mocy postanowień unii w Krewie Jagiełło zobowiązywał się, w zamian za rękę Jadwigi i tron polski, do przyjęcia chrztu i przyłączenia (łac. applicare) Litwy i Rusi do Korony. 

Szlachta polska stała na stanowisku, że doszło do inkorporacji Litwy do Korony. Z kolei Litwini z księciem Witoldem na czele uważali, ze Litwa powinna zachować odrębność polityczną. Na tym tle pomiędzy Władysławem Jagiełłą a Witoldem doszło do walk, które zostały zakończone w 1398 r. nadaniem Witoldowi niezależnej władzy na Litwie.

Inkorporacja Prus

W 1454 r. miasta zrzeszone w Związku Pruskim, organizacji skierowanej przeciwko Krzyżakom, wypowiedziały zakonowi krzyżackiemu posłuszeństwo i podjęły z nim walkę. W tym samym czasie rozpoczęto rozmowy z królem Polski -  Kazimierzem Jagiellończykiem dotyczące zasad inkorporacji Prus do Korony. 

6 marca 1454 r. na Wawelu podpisany został akt inkorporacji Prus. Dotyczył on ziem: pruskiej, chełmińskiej, królewieckiej, elbląskiej i pomorskiej. Mieszkańcy Prus uzyskali takie same prawa, jak pozostali mieszkańcy Korony. Na terenie Prus urzędy mogły być obsadzane jedynie ich mieszkańcami. Powołano Radę Pruską, bez zgody której nie mogły być podejmowane decyzje w kwestiach dotyczących Prus, zachowano dotychczasowe przywileje.

Inkorporacja NRD

Na mocy ratyfikowanego 20 września 1990 r. przez parlamenty RFN i NRD układu zjednoczeniowego 3 października 1990 r. landy (kraje) NRD przystąpiły do RFN. Dokonało się wówczas zjednoczenie Niemiec, choć faktycznie polegało ono na inkorporacji NRD do RFN.