Dynastia Piastów była pierwszą, historycznie udokumentowaną, dynastią panującą w Polsce. Lata panowania Piastów to okres pomiędzy ok. 960 a 1370 r.

Za założyciela dynastii Piastów uważany jest Piast Kołodziej, od którego imienia wywodzi się nazwa dynastii. Władał on plemieniem Polan. Po jego śmierci do władzy doszli jego synowie: Siemowit, Lestek i Siemomysł. Mieszko I dokonał zjednoczenia Wielkopolski, Małopolski, ziemi lubuskiej oraz przyjął chrzest w 966 r. 

Ugruntowało to pozycję Polski na arenie międzynarodowej. Jego syn, Bolesław Chrobry, w 1025 r. uzyskał koronację z rąk papieża za pośrednictwem Czech. Następca Bolesława Chrobrego, Mieszko II Lambert, ożenił się z Rychezą - wnuczką cesarza Ottona II.

Do podziału dynastii Piastów doszło na skutek ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego, który zmarł w 1138 r. Bolesław Krzywousty chcąc zapewnić wszystkim synom panowanie, podzielił pomiędzy nich ziemie polskie. Był to początek rozbicia dzielnicowego w Polsce. Dynastia Piastów podzieliła się na linie: śląską, wielkopolską, małopolską, mazowiecką i kujawską.

W późniejszym czasie, w  wyniku dalszych podziałów związanych z sukcesją, w dynastii Piastów wyodrębniły się linie: krakowska, kujawska, mazowiecka, sandomierska, wielkopolska, wrocławska, cieszyńska, głogowsko-żagańska, legnicko-brzeska, oleśnicka, opolska, opolsko-raciborska, oświęcimska, świdnicko-jaworska, ziębicka.

Próbę zjednoczenia ziem polskich podjął Przemysł II z linii wielkopolskiej, jednak w krótkim czasie po objęciu tronu (1295) został on zamordowany. Po jego śmierci jeszcze tylko dwóch Piastów zasiadało na tronie polskim: Władysław I Łokietek i Kazimierz III Wielki. Kazimierz Wielki, nie posiadając następcy, zawarł układ z Ludwikiem Węgierskim, który po śmierci ostatniego z Piastów objął panowanie w Polsce.

Ostatnim Piastem był Jerzy Wilhelm, książę brzesko-legnicki. Zmarł on w 1675 r. w Brzegu.