Założycielem państwa polskiego jest Mieszko I wywodzący się z dynastii Piastów. Piastowie rządzili państwem polskim w latach 960-1370. w tym okresie państwo polskie najpierw przeżywało swój rozkwit i rozwój terytorialny, by po śmierci Bolesława popaść w kryzys i trwające ponad dwieście lat rozbicie terytorialne. Dzieła ponownego zjednoczenia kraju dokonał Władysław Łokietek a do świetności państwo polskie doprowadził ostatni władca z dynastii piastowskiej Kazimierz Wielki.

W 966 roku państwo polskie zostało schrystianizowane, dokonał chrztu Polski Mieszko I za pośrednictwem Czech. Integracji młodego państwa polskiego dokonywał Bolesław Chrobry, który w 1000 roku odbył zjazd z cesarzem niemieckim Ottonem III. Zjazd potwierdzał dobre stosunki łączące obydwa państwa. Cesarz niemiecki pielgrzymował do grobu Świętego Wojciecha w Gnieźnie. Ten praski biskup prowadził akcje chrystianizacyjną pośród pogańskich Prusów. Gdy został zamordowany Bolesław Chrobry wykupił jego ciało i pochował w katedrze gnieźnieńskiej. Po śmierci Ottona III stosunki z cesarstwem znacznie się pogorszyły i doszło nawet do długoletnich wojen. Bolesław Chrobry był pierwszym Piastem, który koronował się na króla Polski w 1025 roku.

Przejściowy kryzys przeżywało państwo za rządów Mieszka II, jednak udało się go opanować przez Kazimierza Odnowiciela, który nie koronował się jednak na króla polskiego. Znaczenie państwa polskiego wzrosło za panowania Bolesława Śmiałego, który umiejętnie wykorzystując konflikt cesarstwa z papiestwem o władzę zwierzchnią w Europie uzyskał zgodę na koronację i dokonał jej w 1076 roku. Wkrótce jednak w wyniku konfliktu wewnętrznego i zamordowania biskupa Stanisława ze Szczepanowa Śmiały musiał uciekać z kraju. Władzę przejął słaby Władysław Herman, w imieniu którego faktycznie rządził wojewoda Sieciech. Po pokonaniu brata Zbigniewa władze nad całą Polską objął Bolesław Krzywousty. Pomny swych doświadczeń, by zapobiec sporom między swymi synami w testamencie podzielił kraj, tak, że każdy z jego synów otrzymał w zarząd swą dzielnicę a najstarszy z rodu obejmował tytuł księcia zwierzchniego - seniora i dzielnice senioralna ze stolica w Krakowie. Po śmierci Krzywoustego w 1138 roku szybko zostały złamane zasady senioratu, nastąpiły walki i spory między Piastowiczami o władzę nad Krakowem ale i o nabytki terytorialne. Podejmowane kilkakrotnie próby zjednoczenia kraju przez różnych książąt nie powiodły się. Udało się to dopiero na początku XIV wieku Władysławowi Łokietkowi, który zjednoczył znaczną część ziem polskich i w 1320 roku koronował się na króla polskiego. W okresie rozbicia dzielnicowego na terenie państwa polskiego pojawili się krzyżacy sprowadzeni w 1226 roku przez Konrada Mazowieckiego. Na podstawie sfałszowanych dokumentów przywłaszczyli sobie ziemię chełmińska, a następnie sukcesywnie poszerzali swoje państwo zakonne, m.in. w 1308 roku odebrali Polsce Pomorze Gdańskie, którego ani Łokietkowi ani Kazimierzowi Wielkiemu odzyskać się już nie udało. Kazimierz Wielki przyłączył jednak do Polski Ruś Halicko-Włodzimierską a poprzez liczne reformy wewnętrzne zdecydowanie umocnił państwo. Przekształciło się ono w typową dla średniowiecza monarchię stanową. Ze skodyfikowanym prawem, Akademią Krakowską założoną w 1364 roku i mocną pozycją międzynarodową przechodziło państwo polskie w 1370 roku na krótko w ręce Andegawenów a następnie Jagiellonów.