Wraz z pojawieniem się istoty rozumnej, homo sapiens, czyli człowieka rozpoczyna się długotrwały proces cywilizacyjny, bez którego nie dałoby się żyć. Już nasi przodkowie, wykorzystując pierwsze narzędzia z kamienia, kości rogów, czy drewna zapoczątkowali około 2, 5 miliona lat temu ten proces, ułatwiając sobie życie poprzez te narzędzia.

Początkowo ludzie trudnili się tylko zbieractwem, myślistwem, z czasem uprawą roli, a następnie zaczęły powstawać miasta. Nim jednak doszło do powstania tychże miast, należało nauczyć się uprawiać ziemię. Ludzie przysposabiali sobie coraz to nowsze gatunki roślin pod uprawę, takie jak groch, soczewica, pszenica jęczmień, czy żyto i zwierząt pod hodowlę, takich jak owce, kozy, czy świnie. Była to tak zwana rewolucja neolityczna. Umiejętność uprawy roli zaczęła się wraz ze zmianą ery klimatycznej, przejście z mezolitu na neolit. Na terenach północnej Syrii panował ciepły i wilgotny klimat, który dawał duże możliwości rolnicze. Uprawiano tam winogrona i figi oraz rośliny strączkowe. W tym czasie w Egipcie rozpoczęto uprawiać sezam, len i inne rośliny oleiste, które służyły nie tylko do jedzenia, ale i wyrabiania tkanin. Z takich zbóż, jak jęczmień i proso zwarzono piwo, również w Egipcie lub Mezopotamii. A było to w III wieku przed naszą erą. Nad brzegiem Nilu rósł papirus, który służył jako materiał, na którym pisano różne rzeczy. Stanowi on prototyp dzisiejszego zeszytu, ale bynajmniej nie jest do niego za bardzo podobny. Nie tylko tam ludzie trudnili się uprawą różnych roślin, ale również w zachodniej części Grecji i gdzie indziej. Dla przykładu dodam, iż na wschód od Indusu, uprawiano ryż. Stał się on głównym źródłem pożywienia dla mieszkańców Azji Południowo-Wschodniej, w Chinach, a także Indiach.

Jak już rozwinęły się wsie, zaczęły powstawać miasta. Jednym z pierwszych, a tym samym najstarszych jest Jerycho. Było to siedlisko ludzi na terenie 4 ha i powstało około 8 000 r. p.n.e. Skupiało ono około 2000 ludzi, którzy oprócz uprawy roli i hodowli zwierząt zaczęli zajmować się drobnym rzemieślnictwem. Jerycho nie dość, że najprawdopodobniej jest najstarszym miastem świata, to jeszcze jest najstarszym nieprzerwanie siedziskiem ludności oraz najniżej, bo 270 m p.p.m. położonym miejscem na ziemi. Z czasem to właśnie rzemiosło wzięło górę i zaczęto wyrabiać naczynia gliniane, co nastąpiło w roku 7000 p.n.e. Następnie wynaleziono koło ceramiczne, które znacznie ułatwiało proces wyrabiania garnków i innych narzędzi glinianych. Od tego momentu rzemiosło zaczęło się rozwijać na dobre, a tym samym handel. Poza Jerycho powstały tez inne miasta, w których ludzie oprócz dotychczas znanych zajęć uprawiali rzemiosło. Mam tu na myśli osadę Catal Huyuk, której ludność trudniła się wyrobami metalowymi, z miedzi lub ołowiu. Miasta były nie tylko miejscem rozwoju rzemiosła, ale również kultu bogów i życia religijnego mieszkańców. W najstarszych miastach świata znaleziono budowle religijne, stąd wysnute przeze mnie wcześniej wnioski o życiu religijnym ludzi.

Skoro odkryto już takie metale, jak miedź i ołów, już tylko krok dzielił ludzi od poznania i rozpowszechniania brązu, czyli stopu miedzi i cyny. Można więc mówić, że miał miejsce w owym czasie rozwój metalurgii. Wówczas powiększyła się liczba osad-miast w Mezopotamii. Niektóre wioski zamieniano w miasta, a jej mieszkańcy otaczali się murami (zapewne na wzór murów Jerycha), by podkreślić swą odrębność. Bardzo możliwe, iż Summerowie stworzyli pierwsze miasto w południowej części Mezopotamii. Ich język, pismo, kultura, religia nie da się porównać do żadnych innych. Ciekawe jest to, że mimo tak dużej odrębności społeczno-kulturowej nie stworzyli własnego państwa.

Inną kolebkę cywilizacji stanowi region wzdłuż Huahg-ho, czyli wzdłuż Żółtej Rzeki w Chinach. Był to obszar , na którym kwitł handel. Chiny zasłynęły ze swej porcelany, wyrabianej ze specjalnej glinki, a także z jedwabiu, który otrzymywały z włókien kokonu jedwabnika. takimi towarami mogły się poszczycić i rozwijać handel. Nad rzeką Huahg-ho, podobnie jak i Jangcy trzeba było prowadzić działania irygacyjne, by nie dochodziło do powodzi. Oprócz rolnictwa, rozwijały się tu miasta, a wraz z nimi kwitła religia, powstawały piękne świątynie. To również tutaj wynaleziono papier ze słomy ryżowej oraz kory dziewiczej lub po prostu ze starych szmat. Poza tym, Chińczycy wynaleźli proch strzelniczy. Jednak papier i proch nie rozprzestrzeniły się tak szybko, w Europie znane były dopiero w wiekach średnich. Nie poznano jednak chińskiego druku.

Nie sposób nie wspomnieć też o "darze Nilu", jakim był Egipt. Był to teren bardzo żyznej, urodzajnej gleby, gdzie spokojnie można było uprawiać wiele roślin. Wylewy mułu powodowały, że plony były tam ogromne i umożliwiały nie tylko wyżywienie ludności, ale wystarczało jeszcze dużo plonów na eksport. Warunki klimatyczne też były tam doskonałe. Największymi skupiskami miejskimi były wówczas: Memfis w dolnym Egipcie, zaś w górnym Teby. W miastach tych mieszkali urzędnicy, drobni kupcy, rzemieślnicy, którzy nie byli otoczeni murami, tak jak inne prehistoryczne miasta, ponieważ nie wymagała tego sytuacja. Egipt otoczony był pustynią. Tutaj nie dochodziło więc do napadów, czy najazdów sąsiednich plemion. Poza ty, Egipt był bardzo bogaty ze względu na znajdujące się tam złoża złota.

Nie sposób tych wszystkich osiągnięć prehistorycznych i starożytnych wymienić. Zadziwiające jest jednak to, że wieki temu, jeszcze przed naszą erą wynaleziono rozmaite narzędzia ułatwiające i usprawniające życie. Dzięki kulturze i osiągnięciom Chin zawdzięczamy naprawdę bardzo dużo, bo i papier, i proch strzelniczy, jedwab, czy porcelanę. Papirus to osiągnięcie dawnych Egipcjan, podobnie jak ich pismo hieroglificzne. To także miejsce ogromnej spuścizny kulturowej, religijnej i społecznej. Natomiast rozmaite misy, garnki gliniane powstały dzięki innym miastom, tak samo, jak tkactwo, czy kopalnictwo krzemienia. Dzięki tym prehistorycznym i starożytnym miejscom poznaliśmy wagę kultu bogów, rozwój religii.