Styl romański rozwijał się w XI-XIII w. Początkowo istniał na południu Francji, potem rozprzestrzenił się po całej średniowiecznej Europie.

Architektura stylu romańskiego charakteryzowała się tym, że budowle wznoszono z regularnych bloków kamiennych. Mury były grube i masywne. Aby mogły utrzymać ciężar kamiennych sklepień podtrzymywano je odciążającym łukiem.

Okna były małe i wąskie, aby nie osłabiać muru. Zakańczano je półokrągłym łukiem. Okna te służyły także jako otwór strzelniczy. We wnętrzu budowli panował mrok, gdyż małe okna nie przepuszczały wiele światła.

Największe znaczenie miały budowle sakralne. One zazwyczaj miały trzy lub pięć naw. Często miały także nawy poprzeczne tak, że całość miała kształt krzyża.

W małych kościołach wieża wznosiła sie nad wejściem głównym, większe miały zazwyczaj dwie wieże ustawione po dwóch stronach wejścia głównego. Największe kościoły posiadały trzy portale wejściowe, z jednym większym od pozostałych.

Budowle wewnątrz przyozdabiano skromnie z wyjątkiem kapiteli - ozdobnych rzeźb wieńczących kolumnę i portale.