Sztuka romańska,  jest niemal wyłącznie sztuką sakralną. budowle wykorzystują elementy rzymskie (stąd nazwa stylu – romański), np. półkoliste arkady. Grube kamienne mury, potężne ściany i filary dźwigają ciężkie sklepienia kolebkowe lub krzyżowe. Okien jest stosunkowo niewiele. Budowla składa się z prostych brył geometrycznych, zestawionych ze sobą i nakrytych osobnymi dachami. Architekturze podporządkowana jest rzeźba o charakterze dydaktycznym, która ogranicza się do fasady kościoła (głównie portale) i dekoracji kapiteli.

Kościół gotycki ma konstrukcję szkieletową. Umożliwia ona przesklepianie dużych powierzchni, odciążenie ścian nośnych budowli i wstawienie wielkich okien. Elementami konstrukcji są: sklepienie krzyżowo‑żebrowe, łuk ostry, filary międzynawowe, łuki oporowe i przypory. Istotną rolę odgrywają wielobarwne witraże oraz światło wpadające do wnętrza. Spaja ono przestrzeń świątyni i dodaje jej lekkości, ale co najważniejsze – symbolizuje łaskę i oświecenie duszy, ponieważ zgodnie z koncepcją epoki „Bóg jest światłością”. Układ smukłych filarów kieruje wzrok wiernych ku górze, ku niebu, ku wartościom nadrzędnym. Należy pamiętać, że gotyk to także styl w architekturze świeckiej. Powstawały m.in. gotyckie ratusze, mury miejskie z bramami, barbakany czy zamki.