Marek Aureliusz wywodzący się z zamożnej rodziny zamieszkałej w Hiszpanii, został adoptowany przez Hadriana a następnie przez Antonina Piusa. Po raz pierwszy za panowania Marka Aureliusza doszło do podwójnego pryncypatu, ponieważ współrządził on z Lucjuszem Werusem. To Marek Aureliusz miał jednak dominujący głos w państwie jako starszy August. Dążył on do zrównania położenia prowincji z Italią. Dla usprawnienia działania prowincji powołał on do życia nowe urzędy - iuridici. Urzędnicy ci początkowo odpowiedzialni za sądownictwo z czasem zajęli się całością stosunków wewnętrznych prowincji. W trakcie swego panowania musiał Marek Aureliusz prowadzić wojny obronne, na wschodzie z Partami, których udało się wyprzeć z granic Cesarstwa i zająć Mezopotamię. Z północy najechali na Cesarstwo germańscy Markomanowie, Kwadowie i sarmaccy Jazygowie. Mimo trudnej sytuacji, bowiem w tym samym czasie zbuntowały się liczne prowincje udało się wyprzeć najeźdźców poza Dunaj i opanować ich siedziby, z których uczyniono dwie nowe prowincje - Markomanię i Sarmację. Marek Aureliusz, który objął tron cesarski w 161 roku zakończył swe panowanie w 180 roku umierając na skutek zarazy.

Marek Aureliusz nie był jedynie cesarzem, ale także wybitnym myślicielem stoickim. Przez poddanych został uznany za władcę idealnego, wierzono, że po śmierci dostał się w poczet bogów. Swe przemyślenia zapisał w pamiętniku, któremu nadano tytuł "Rozmyślania". Aureliusz wierzył w znaczenie i rolę Opatrzności, będącej źródłem harmonii świata, do którego przynależący człowiek również powinien harmonijnie układać swe stosunki z innymi ludźmi. Twierdził, że światem rządzą prawa, które należy odkrywać i zgłębiać. Człowiek zaś dostąpić szczęścia może poprzez kontemplację własnego ja, która prowadzi go do poznania wewnętrznej harmonii i porządku. Aureliusz propagował także ideę wspólnoty solidaryzującej wszystkich ludzi, stąd potępiał niewolnictwo, a z racji panujących w cesarstwie stosunków uniemożliwiających jego zniesienie żądał, by przynajmniej traktowano niewolników w sposób humanitarny. Zgodnie z zasadami stoicyzmu propagował Marek Aureliusz pracę każdego obywatela, którego obowiązkiem był wkład na rzecz wspólnoty. W kwestiach ustrojowych był Marek Aureliusz zwolennikiem monarchii i demokracji. W monarchii widział umiarkowane i sprawiedliwe rządy władcy szanującego swych obywateli i ich godność. Nie do zaakceptowania była dla niego tyrania oznaczająca działania jednostki nie oparte na zdrowym rozsądku a dążące do podporządkowania sobie wszystkiego i wszystkich. Demokracja natomiast oznaczała dla niego sprawiedliwe, równe i praworządne rządy wszystkich obywateli. Idea wspólnoty, wszechświatowego obywatelstwa implikowała istnienie podwójnego obywatelstwa. Człowiek przynależy zawsze do swojego państwa, będąc jego obywatelem i posiadając prawa i obowiązki wynikające z tego faktu, ale również jest obywatelem wspólnoty światowej. To drugie obywatelstwo według Marka Aureliusza odnosi się bardziej do świadomości, do pewnej kultury filozoficznej, nie jest konkretne i namacalne jak obywatelstwo danego państwa. Ze względu na to, że to Opatrzność ukształtowała współistnienie obywatelstwa państwowego i światowego człowiek nie ma wyboru i musi podporządkować się zasadom ogólnoludzkiej wspólnoty, w ten sposób wypełnia się prawa natury.

Oddany w pełni ideałom filozofii stoickiej starał się Marek Aureliusz realizować jej założenia sprawując władzę cesarską, poprzez którą chciał przede wszystkim służyć swym obywatelom. Stąd ogromny szacunek i popularność jaką cieszyły się rządy tego "filozofa na tronie" pośród własnych poddanych.