Prawa dynamiki Newtona były jedną z pierwszych tak dokładnie matematycznie ujętych praw fizyki, które zgadzały się ze wszystkimi obserwacjami. Isaac Newton opublikował je w 1687 roku w dziele Philosophiae Naturalis Principia Mathematica. Zasady dynamiki Newtona są bardzo dobre, jednak stosują się jedynie dla ciał poruszających się z prędkościami znacznie mniejszymi od prędkości światła. Dla układów poruszających się z prędkością zbliżoną do prędkości światła obowiązuje uogólnienie wyprowadzone przez Einsteina, zwane teorią względności (mechanika relatywistyczna).

I zasada dynamiki Newtona

Pierwsza zasada dynamiki Newtona mówi, że ciało, na które nie działają żadne siły, lub działają siły, których wypadkowa jest równa zero, pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem prostoliniowym ze stałą szybkością. Zasada ta jest zwana zasadą bezwładności, mówi ona, że ciało tak długo pozostaje w spoczynku lub ruchu jednostajnym prostoliniowym, aż jakaś siła, do niego przyłożona, nie spowoduje zmiany ruchu.

Z każdym ciałem związany jest układ odniesienia. Jeżeli układ odniesienia zwiążemy z ciałem, dla którego jest spełniona I zasada dynamiki, to taki układ nazywamy inercjalnym. I zasada dynamiki Newtona jest więc postulatem istnienia inercjalnych układów odniesienia. Można ją sformułować następująco: Można wybrać taki układ odniesienia, w którym ciało, które nie podlega działaniu sił zewnętrznych, spoczywa lub porusza się ze stałą szybkością po linii prostej.

Każdy układ, który porusza się względem układu inercjalnego po linii prostej ze stałą szybkością lub spoczywa, jest też układem inercjalnym. Można więc wybrać nieskończenie wiele układów inercjalnych. Transformacje pomiędzy układami odniesienia, a więc zmiana opisu z jednego układu na drugi, są nazywane transformacją Galileusza

II zasada dynamiki Newtona

"Zmiana ruchu jest proporcjonalna do przyłożonej siły poruszającej i odbywa się w kierunku prostej, wzdłuż której siła jest przyłożona".

II zasada dynamiki Newtona mówi, że ciało pod wpływem działania siły doznaje przyspieszenia, którego kierunek z zwrot jest zgodny z kierunkiem i zwrotem działającej siły, a wartość proporcjonalna do iloczynu wartości siły i masy ciała: a = F/m.

Po wprowadzeniu pojęcia pędu związanego z poruszającym się ciałem: p = mu, można zapisać uogólnioną postać II zasady dynamiki Newtona: F = Dp/Dt.

Uogólniona II zasada dynamiki obowiązuje w mechanice relatywistycznej dla ciał o zmiennej masie: siła jest proporcjonalna do zmiany pędu. Oryginalne sformułowanie zasady dynamiki odnosi się do układów nierelatywistycznych, sprawdza się ona bardzo dobrze dla ciał poruszających się z małymi prędkościami.

Z II zasady dynamiki wynika także definicja wartości siły. Siła o wartości jednego niutona odpowiada wartości siły, pod wpływem której ciało o masie 1 kg porusza się z przyspieszeniem 1 m/s2: 1 N = 1 kg×m/s2.

III zasada dynamiki Newtona

"Względem każdego działania istnieje przeciwdziałanie skierowane przeciwnie i równe, to jest wzajemne działania dwóch ciał są zawsze równe sobie i skierowane przeciwnie".

III zasada dynamiki Newtona mówi, że jeżeli ciało A działa na ciało B pewną siłą, to ciało B działa na ciało A siłą o takiej samej wartości takim samym kierunku, lecz przeciwnym zwrocie. Siły te nie równoważą się, ponieważ mają różne punkty przyłożenia.

III zasada dynamiki jest nazywana zasadą akcji i reakcji: każdej akcji (działaniu siły) towarzyszy zawsze reakcja (działanie siły), która jest przeciwnie skierowana. Zasada ta jest słuszna jedynie w mechanice nierelatywistycznej. Mówi ona, że siły rozchodzą się z nieskończoną prędkością. Jak wiadomo z fizyki relatywistycznej, wszystkie oddziaływania rozchodzą się z prędkością nie większą niż prędkość światła w próżni.