Rura Kundta stosuje się do wyznaczania współczynnika pochłaniania wykorzystując metodę fal stojących. Próbka badanego materiału umieszczana jest na końcu rury dokładnie tak jak będzie później stosowany. Na drugim końcu rury znajduje się źródło fali (głośnik), zaś w przestrzeni między nim a próbką umieszczany jest ruchomy odbiornik fali (mikrofon). Fala stojąca powstaje w wyniku interferencji fali padającej i odbitej.

Pomiar polega na znalezieniu minimalnej i maksymalnej wartości amplitudy dla wypadkowego ciśnienia akustycznego poprzez znajdowanie odpowiedniej pozycji mikrofonu - pozwala to znaleźć tzw. stosunek fali (SWR), który pozwala jednoznacznie określić wartość współczynnika pochłaniania.

Pomiary wykonane w rurze Kundta są prawidłowe tylko dla prostopadłego padania fali płaskiej zakres częstotliwości pomiarowych jest uzależniony od wymiarów geometrycznych rury, przy czym długość rury musi wynosić co najmniej ¼ długości fali pomiarowej.

Rurę Kundta można wykorzystać do określenia prędkości fali akustycznej, np. w pręcie metalowym. W takim pomiarze jeden z końców rury zamyka korek zaś przez drugi wprowadza się pręt, na którego końcu znajduje się ebonitowy krążek. Umocowany w połowie długości pręt pobudza się do drgań poprzez pocieranie szmatką nawilżoną alkoholem. Wewnątrz rury  poprzez rezonans słupa powietrza powstaje akustyczna fala stojąca, którą uwidacznia proszek korkowy rozsypany wewnątrz rury poprzez grupowanie się w miejscach występowania strzałek - miejsc występowania największych wartości amplitudy.