W obrębie fizyki wyróżnia się następujące działy zajmujące się badaniem ładunków elektrycznych i zjawisk z nimi związanych:

* elektrostatyka - dotyczy oddziaływań między ładunkami w spoczynku

* elektrodynamika - bada oddziaływania między poruszającymi się ładunkami

Każde ciało, które jest naelektryzowane będzie przyciągało ciało, które jest pozbawione ładunku elektrycznego. Wywołuje bowiem w tym elektrycznie obojętnym ciele zjawisko przemieszczania się ładunków elektrycznych. Zjawisko to nosi nazwę indukcji elektrostatycznej. Wskutek tego zjawiska ciało dotychczas obojętne oddziałuje z ciałem naelektryzowanym siłami przyciągania.

Sumaryczny ładunek oddziałującego elektrycznie ciała nie zmienia się, dochodzi tylko do separacji ładunku ujemnego z jednej strony ciała, a ładunku dodatniego z drugiej.

Indukcja elektrostatyczna jest jednym ze sposobów elektryzowania ciał. Kolejnym sposobem jest pocieranie. W wyniku zetknięcia się dwóch ciał część elektronów przechodzi dwóch jednego ciała na drugie. Jest to możliwe dzięki różnej energii wiązania elektronów. Ciało, dwóch którego elektrony "uciekły" elektryzują się dodatnio, a te które zyskały elektrony elektryzują się ujemnie. Jednak sumaryczna wartość ładunku w układzie obu ciał pozostaje stała.

Zjawisko elektryzowania jest dowodem na istnienie ładunku elektrycznego. W układzie SI jednostką ładunku jest kulomb C.

Zasada zachowania ładunku mówi, że w układzie izolowanym wypadkowy ładunek jest zawsze stały.

Zasada ta jest jednym z fundamentalnych praw fizyki.

Jeżeli dwa ładunki znajdą się w pewnej odległości od siebie to będą na siebie oddziaływać z siłą opisaną prawem Coulomba. Ma ono postać:

gdzie: F - siłą oddziaływania

qi qto oddziałujące ładunki

r - odległość między ładunkami

k - stała równa:

Wynika z niego, że dwa ładunki oddziałują z siłą, która jest wprost proporcjonalna do tych ładunków i odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości między nimi.

Dwa ciała naładowanie ładunkiem jednego znaku będą się odpychać, a te o ładunkach różnoimiennych będą się odpychać.

Oddziaływanie między ładunkami jest możliwe ponieważ wytwarzają one w przestrzeni wokół siebie pole elektryczne, które stanowi rodzaj pośrednika w przekazywaniu oddziaływań.

Natężenie pola elektrycznego E w danym punkcie w przestrzeni można opisać jako stosunek siły F działającej na umieszczony tam ładunek q do tego ładunku.

Natężenie i siła to wektory. Wektor natężenia pola elektrycznego ma kierunek siły F.

Gdy pole w przestrzeni pochodzi od kilku naładowanych ciał to wartość natężenia znajduje się przez wektorowe dodawanie poszczególnych natężeń. Jest to zasada superpozycji.

Pole elektryczne może być opisane nie tylko za pomocą wektora natężenia, ale także za pomocą wielkości skalarnej zwanej potencjałem pola elektrycznego V. Różnica potencjałów między dwoma punktami przestrzeni nosi nazwę napięcia. Jest równa stosunkowi pracy W wykonanej przy przemieszczaniu ładunku próbnego między tymi punktami, pomiędzy którymi określa się napięcie do tego ładunku.

Zazwyczaj jeden z punktów wybiera się tak, aby potencjał w tym punkcie wynosił zero. Przyjmuje się, że znajduje się on w nieskończoności. Dzięki temu jest możliwe określenie potencjału w konkretnym punkcie.

Jednostką napięcia jest wolt. Napięcie jest równe 1 wolt, jeśli przy przesuwaniu ładunku 1 kulomba została wykonana praca równa 1 dżul.

Niektóre obiekty jak np. metale czy chociażby ciało ludzkie są dobrymi przewodnikami elektryczności. Dzieje się tak, ponieważ w obrębie przewodnika ładunki elektryczne mogą swobodnie się przemieszczać.

Drugi rodzaj ciał stanowią izolatory. Są nimi np. szkło oraz tworzywa sztuczne. W obrębie izolatorów ładunki są unieruchomione i nie dochodzi do ich przemieszczania.

Istniej również grupa ciał zwana półprzewodnikami. Są nimi np. german i krzem. Pod względem przewodnictwa znajdują się pomiędzy przewodnikami i izolatorami.

Uporządkowany ruch ładunków nazywa się prądem elektrycznym. Nośniki ładunku mogą stanowić elektrony. Tak dzieje się np. w metalach gdzie prąd płynie, ponieważ przemieszczają się elektrony przewodnictwa.

W przypadku półprzewodników natomiast nośniki stanowią zarówno elektrony jak i dziury, czyli luki po elektronach. Nośnikami ładunku mogą być również jony.

Stosunek ładunku q przepływającego przez poprzeczny przekrój przewodnika w danym czasie t do tego czasu nazywa się natężeniem prądu elektrycznego I. Jednostką natężenia jest amper A.