Najważniejszymi dla gospodarki człowieka surowcami są te, z których można pozyskiwać energię - surowce energetyczne. Natura dostarcza olbrzymie ilości takich surowców. Zaliczamy do nich paliwa kopalne: węgle, ropę naftową oraz gaz ziemny.

Węgiel to paliwo złożone głównie z węgla, pierwiastka niemetalicznego, znajdującego się w IV grupie głównej układu okresowego. Ze względu na swoją specyficzną strukturę elektronową - węgiel ma powłokę L zapełnioną tylko w połowie - może on tworzyć wiązania kowalencyjne praktycznie ze wszystkimi pierwiastkami. Związki węgla zawierają zarówno wiązania pojedyncze, podwójne jak i potrójne. Dodatkowo, węgiel może łączyć się zarówno z jednym, dwoma, trzema jak i czterema innymi atomami. Umożliwia to tworzenie długich łańcuchów: węglowodorów.

Węgiel powstał ze szczątek wilgotnych lasów tropikalnych, obumarłych około 28 - 360 mln lat temu. Szczątki roślin, gromadzące się na dnie bagnistych jezior, rozkładały się przez wiele lat z powodu braku dostępu tlenu. Po pierwszym etapie rozkładu powstał z nich torf, czemu towarzyszyło wydzielanie bardzo dużych ilości metanu (CH4). Dlatego pokładom węgla kamiennego zawsze towarzyszy metan, który jest bardzo niebezpieczny i utrudnia wydobywanie węgla. Pokłady torfu, wciąż zgniatane przez narastające warstwy obumarłych szczątków i mułu, były poddawane wysokiemu ciśnieniu, dzięki czemu powstawał węgiel. Z około 10 - 15 metrów torfu powstała 1 - metrowa warstwa węgla. Węgiel występuje w warstwach, przedzielonych między sobą warstwą skał. Jest tak, ponieważ zbiornik wodny, w którym gromadziły się szczątki, ulegał po pewnym czasie zapełnieniu. Był on wtedy pokrywany osadzającymi się warstwami piasku i mułu, zapadał się powoli pod własnym ciężarem i był ponownie zalewany przez wody. Po odtworzeniu zbiornika cykl powstawania węgla się powtarzał, dlatego dziś obserwujemy warstwowe ułożenie węgla. Taki proces powstawania nazywamy sedymentacją cykliczną. Warstwy węgla różnią się między sobą grubością i ułożeniem, jednak najczęściej mają od kilku do kilkunastu metrów. Różne są również grubości oddzielających je skał.

Węgiel jest substancją składającą się głównie z czystego węgla. Jego zawartość różni się w zależności od wieku złoża. Im starsze złoże, tym bogatsze jest w węgiel. Pokłady, ze względu na czas powstawania, można podzielić na: 

  • węgiel kamienny - najstarsze złoża, zawierające pomiędzy 70 a 95% węgla. Odmiana węgla kamiennego - antracyt - zawiera nawet do 98% węgla. Węgiel kamienny jest najbardziej wydajnym paliwem.
  • węgiel brunatny - zawiera od 30 do 70% węgla. Powstawał krócej niż węgiel kamienny, ma również niższą wydajność opałową.
  • torf - najmłodsze pokłady, pierwsza forma powstająca w procesie tworzenia się węgla. Zawiera do 30% węgla, przez co jest bardzo mało wydajna jako paliwo.

Oprócz czystego węgla, węgiel składa się również z innych związków, takich jak wodór cząsteczkowy, tlen cząsteczkowy oraz azot cząsteczkowy. Zawiera także śladowe ilości innych pierwiastków i związków.

Węgiel, zanim rozwinął się proces rafinacji ropy naftowej, był najważniejszym źródłem energii dla człowieka. Wydobywano go w olbrzymich ilościach. Również dziś duże ilości węgla kamiennego są wydobywane, głównie w USA, Chinach oraz krajach byłego Związku Radzieckiego. Polska również znajduje się na wysokim miejscu pod względem wydobycia węgla, pomimo iż zamknięto już wiele kopalń. Najważniejsze ośrodki wydobycia w naszym kraju to Zagłębie Górnośląskie, Dolnośląskie oraz Lubelskie. Węgiel jest najtańszym paliwem, mimo iż jego wydobycie wymaga olbrzymiej pracy i zwożenia górników i sprzętu w głąb ziemi nawet na ponad 3000 metrów. Pomimo dużej emisji gazów cieplarnianych jest nadal powszechnie stosowany, dlatego jego zasoby bardzo szybko się kończą. Według ocen starczą na 300 - 400 lat.

W celu zwiększenia wartości opałowej węgla poddaje się go kilku procesom. Najważniejszym z nich jest koksowanie - pirogenizacja. Polega ona na prażeniu węgla w atmosferze beztlenowej, co powoduje wydzielenie z niego szkodliwych substancji: metali, olejów, amoniaku i wody. Wynikiem koksowania jest koks, powszechnie używany jako opał, oraz produkty uboczne: smoła węglowa (pogazowa) oraz gaz koksowniczy. Są one również stosowane.

Pomimo rozwoju nowych źródeł energii, takich jak elektrownie wodne, słoneczne, wiatrowe, jądrowe oraz geotermalne, węgiel wciąż jest bardzo ważnym surowcem. Służy do ogrzewania wielu budynków oraz do pozyskiwania energii elektrycznej. Z węgla pozyskiwano również gaz ziemny, zanim zaczęto go wydobywać. Produkuje się z węgla także wiele innych produktów, jak kosmetyki, środki chwastobójcze, materiały wybuchowe, rozpuszczalniki, leki, tłuszcze i wiele innych. Jest on także źródłem amoniaku oraz wielu innych związków, zawartych głównie w smole węglowej.

Niestety, węgiel nie jest idealnym paliwem - oprócz niezwykle trudnego i niebezpiecznego wydobycia, również spalanie węgla jest bardzo szkodliwe dla środowiska. Podczas spalania zawarta w węglu siarka, której nie da się usunąć, tworzy tlenki, które w atmosferze reagują z wodą i tworzą kwas siarkowy. Jest to główna przyczyna powstawania kwaśnych deszczy. Poza tym główny produkt spalania węgla - CO2 - dostając się do atmosfery powoduje ciągłe ocieplanie się klimatu. Do raku 2100 średnia temperatura na Ziemi wzrośnie z tego powodu nawet o 4°C.

Najważniejszym surowcem energetycznym jest ropa naftowa - surowiec, który powstał wiele milionów lat temu ze szczątków obumarłych roślin i zwierząt. Według teorii powstania ropy naftowej, szczątki te były poddane przez tysiące lat działaniu ogromnych ciśnień i temperatur panujących głęboko pod powierzchnią Ziemi. Istnieje również teoria "syntetycznego: powstania ropy naftowej, jako wyniku reakcji chemicznych zachodzących w głębi skorupy ziemskiej. Teoria ta jest jednak mało prawdopodobna i uznaje się za prawdziwą pierwszą teorię. Drobne organizmy roślinne i zwierzęce, z których powstała ropa naftowa, żyły miliony lat temu w zbiornikach słodko i słonowodnych. Kiedy ginęły, ich szczątki opadały na dno, gdzie ulegały częściowemu rozkładowi przez bakterie, a następnie były przykrywane kolejnymi warstwami opadającego na dno osadu i mułu. Pod wpływem dużych ciśnień i temperatury szczątki organizmów przekształcały się w ropę i gaz, które następnie, pod wpływem ciśnienia, zaczęły wydostawać się do coraz wyżej położonych warstw skalnych. Wędrówkę ropy i gazu do powierzchni Ziemi zatrzymywały nieprzepuszczalne warstwy skał. Szczątki organizmów, które zostały pokryte glinami, przekształciły się w inną formę ropy naftowej - łupki bitumiczne.

Ponieważ organizmy żywe składają się głównie ze związków organicznych, wynikiem ich rozkładu są głównie najbardziej podstawowe związki - węglowodory, stanowiące ponad 98% składu ropy naftowej. W węglowodorach rozpuszczone są inne związki, na przykład NaCl (chlorek sodu), H2S (siarkowodór), NH3 (amoniak), woda, fenole, tiole, alkohole i związki heterocykliczne, oraz pierwiastki, głównie niemetaliczne, takie jak węgiel, wodór, siarka, tlen, azot, a także niektóre metale, na przykład nikiel, mangan, żelazo, chrom, sód oraz rtęć. Do tej pory udało się z ropy naftowej wyodrębnić około 600 związków, jednak ich całkowita liczba jest szacowana na kilka tysięcy.

Węglowodory - główny składnik ropy naftowej - są bardzo zróżnicowane pod względem długości łańcucha. Występują w niej zarówno najkrótsze: metan CH4 oraz etan C2H6, jak i bardzo długie (do 100 atomów węgla w łańcuchu). Węglowodory z ropy naftowej dzieli się na trzy grupy:

  1. Parafiny - węglowodory proste oraz rozgałęzione, o różnej długości łańcucha. Alkany, największa grupa związków w tej grupie, stanowi od 30 do 80% składu ropy, w zależności od czasu powstawania. Alkany, w zależności od długości łańcucha, mają różny stan skupienia: do 5 atomów w łańcuchu mają gazowe węglowodory, od 6 do 16 ciekłe, a powyżej 16 - stałe. Najdłuższe związki z grupy parafin mają około 40 atomów węgla.
  2. Kwasy naftenowe - są to węglowodory cykliczne, w których łańcuchy węglowe zamknęły się, tworząc pierścień. W zależności od ilości węgli w łańcuchu, rośnie gęstość związków.
  3. Związki nienasycone - węglowodory zawierające wiązania podwójne lub potrójne. Co ciekawe, w ropie naftowej nie występują alkeny ani alkiny.

Olbrzymia różnorodność związków w ropie naftowej jest dużym kłopotem, jeśli chodzi o jej zastosowanie przemysłowe. Wiele związków, zwłaszcza zawierających siarkę i chlor, powoduje utlenianie urządzeń rafineryjnych. Dlatego pierwszym etapem przetwarzania ropy naftowej jest usunięcie z niej siarki (odsiarczenie) oraz wody.

Na świecie jest wiele miejsc, w których powstały złoża ropy naftowej. Wszystkie one mają jednak wspólne cechy. Najważniejszą z nich jest układ warstw skalnych pod ziemią. Podstawowym warunkiem jest, aby skała nieprzepuszczalna przykrywała położone niżej skały przepuszczalne, takie jak piaskowce, wapienie lub dolomity. Pierwszym etapem poszukiwania złóż ropy naftowej jest analiza danych geologicznych, takich jak wiek i układ warstw skalnych. Dane te uzyskuje się przez analizę znajdowanych skamielin, izotopowe oznaczanie wieku skał, a następnie dokładne badania ułożenia warstw skalnych na głębokość kilku tysięcy metrów za pomocą nowoczesnych metod: magnetycznych, grawitacyjnych i sejsmicznych.

Najczęstszym miejscem występowania złóż ropy naftowej (i towarzyszącego jej gazu ziemnego) są obszary pod dnem zbiorników wodnych: dna zatok, szelf kontynentalny, morskie wody przybrzeżne. Niektóre złoża znajdują się jednak na lądzie. Zdarzają się przypadki, iż ze złoża ropa wycieka sama, pozostawiając głębiej bardziej oleiste frakcje, zwane asfaltem naturalnym. Wiele złóż jednak jeszcze nie zostało odkrytych.

Po przewierceniu otworu do złoża ropy, zaczyna ona pod wpływem własnego ciśnienia wypływać na powierzchnię. Wydobycie ropy mierzy się w baryłkach - jedna baryłka to 159 litrów ropy. Baryłka to również międzynarodowa jednostka służąca do określania ilości ropy, jest na przykład wykorzystywana w handlu.

Czysta ropa, zaraz po wydobyciu, jest mało użyteczna - należy poddać ją procesowi rafinacji, aby uzyskać z niej bardzo przydatne surowce. Rafinacji ropy naftowej dokonuje się w ogromnych zakładach - rafineriach, usytuowanych zazwyczaj w pobliżu miejsca wydobycia, aby ograniczyć koszty transportu. Małe rafinerie przetwarzają rocznie około 0,5 do 3 mln ton, a duże nawet do 12 mln ton ropy. Niekiedy kilka rafinerii łączy się w kombinaty, w celu przyspieszenia procesu rafinacji.

Produktem przetwarzania ropy naftowej jest wiele różnych frakcji. Zależnie od tego, na jaki kierunek produkcji nastawiona jest rafineria, dzielimy je na paliwowe (głównie paliwa silnikowe i olej opałowy), paliwowo - opałowe (paliwa i oleje smarowe) oraz petrochemiczne (benzyny wysokooktanowe i oleje opałowe, a także węglowodorowe produkty do syntez chemicznych, takie jak etylen, propen, butadien, areny). Rafinerie petrochemiczne są często połączone z zakładami chemicznymi, w których przeprowadzane są syntezy z dostarczanych produktów. Z ropy naftowej, w wyniku skomplikowanych procesów, otrzymuje się także produkty specjalne: benzynę ekstrakcyjną, lakową, oleje cylindrowe oraz lepiki. Ich otrzymywanie wymaga jednak bardzo zaawansowanych technologicznie przeróbek.

Pierwszym etapem rafinacji ropy naftowej jest proces opracowany przez polskiego chemika Ignacego Łukasiewicza: destylacja frakcyjna (rektyfikacja). Polega ona na rozdzieleniu cieczy, na podstawie różnic w temperaturze wrzenia, na różne frakcje. Dawniej był to jedyny proces rozdziału ropy, po którym następowało odsiarczanie i koniec procesu przetwarzania. Był to tak zwany przerób płytki. Obecnie proces rafinacji ropy naftowej jest znacznie bardziej skomplikowany - po etapie destylacji frakcyjnej następuje ponowna destylacja oleju opałowego, dzięki czemu można z niego uzyskać znacznie cenniejsze produkty: benzynę, oleje napędowe, asfalty oraz gazy płynne i różne surowce chemiczne.

Kolejnym etapem przeróbki ropy jest proces katalitycznego krakingu destylatów próżniowych, w skrócie nazywany krakingiem. Podczas tego procesu długie cząsteczki węglowodorów z mało użytecznych frakcji zostają "rozbite", dzięki czemu uzyskuje się dodatkowe ilości bardziej użytecznych produktów. Kraking jest przeprowadzany w olbrzymich zbiornikach, w których pod ciśnieniem ogrzewa się pierwszą frakcję uzyskaną z destylacji. W czasie ogrzewania pękają cząsteczki długich węglowodorów, tworząc krótsze produkty. Następnie frakcję kieruje się ponownie do destylacji, z której otrzymuje się gazy, benzynę oraz oleje. Kraking zwiększa wydajność uzyskiwania benzyny z ropy naftowej aż czterokrotnie.

Najważniejszymi produktami bezpośrednimi przetwarzania ropy naftowej są: asfalt, oleje i smary, nafta, oraz benzyny. Z nich wytwarza się z kolei wiele innych produktów wtórnych, takich jak kosmetyki, leki, barwniki, materiały wybuchowe, nawozy sztuczne, włókna syntetyczne, insektycydy, syntetyczny kauczuk, plastik oraz wiele innych.

Trudno byłoby wymienić wszystkie zastosowania ropy naftowej - jej wyjątkowe właściwości (duża wydajność, łatwy transport) sprawiają, iż jest idealnym paliwem. Z tego powodu bywa nazywana czarnym złotem (podobnie jak węgiel). Energia uzyskiwana z ropy naftowej pokrywa połowę światowego zapotrzebowania, służy do ogrzewania wielu budynków mieszkalnych i użytkowych. Najwięcej zużywa jej transport, przemysł oraz inne działy gospodarki.

Ropa, ze względu na to, iż czasami sama wydostaje się na powierzchnię, była stosowana już w dawnych czasach. Ponieważ wydobywała się ze skał, nazywano ją olejem skalnym. Już wtedy zaczęły rozwijać się metody wiertnicze - aby uzyskiwać więcej ropy, kopano płytkie otwory w skałach. Początkowo ropę stosowano głównie jako balsam do ciała. Zauważono również, iż nasączenie główki pochodni ropą poprawiało jej palenie. Stosowano ją także w działaniach wojennych jako środek zapalający.

Obecnie, ze względu na coraz bardziej rosnące zapotrzebowanie na energię oraz ograniczoną pojemność złóż ropy naftowej, zaczyna się myśleć o jak największym oszczędzaniu tego paliwa. Opracowuje się również metody pozyskiwania energii z innych źródeł. Możliwe jest, iż uda się pozyskać płynne paliwo z paliw węglowych - dałoby to możliwość zastąpienia ropy, której zasoby skończą się za kilkadziesiąt lat. Oprócz tego rozwijane są w pełni odnawialne źródła energii:

  1. energia słoneczna - z promieniowania słonecznego można pozyskiwać energię budując odpowiednie ogniwa fotoelektryczne. Ogniwa te buduje się na takiej zasadzie, jaką wykorzystują rośliny w procesie fotosyntezy. Ogniwa słoneczne są jednak mało wydajne i ich użycie wymaga dużego nasłonecznienia. Wytwarzanie ogniw jest także bardzo drogie.
  2. energia wiatrowa - coraz powszechniejsza forma pozyskiwania energii odnawialnej. Polega na budowaniu olbrzymich "wiatraków" z turbinami. Wiatr poruszając łopatami wiatraka wprawia w ruch turbinę, która wytwarza energię. Warunkiem skuteczności tej metody jest występowanie bardzo silnych i częstych wiatrów, najlepiej wiejących w stałym kierunku. Dodatkowym plusem jest całkowity brak zanieczyszczeń z elektrowni wiatrowych. Niestety, turbiny wiatrowe są bardzo drogie.
  3. energia pływów morskich - to nowa technologia, dotychczas wprowadzona jedynie w jednym miejscu na świecie. Koniecznymi warunkami są fale o wysokości ponad 5 metrów oraz odpowiednie ukształtowanie dna morskiego.

Towarzyszący zarówno ropie naftowej jak i węglowi kamiennemu metan stanowi główny składnik kolejnego rodzaju paliwa - gazu ziemnego. Oprócz najlżejszego z węglowodorów, gaz ziemny zawiera także jago homologi, etan, propan i butan, oraz inne gazy, takie jak azot, dwutlenek węgla, siarkowodór oraz gazy szlachetne. Największe złoża gazu ziemnego towarzyszom ropie i węglowi, jednak spotykane są także złoża samego gazu. Znajdują się one zazwyczaj w porowatych skałach osadowych oraz w szczelinach skał magmowych. Złoża gazu ziemnego powstały ze szczątków roślin i zwierząt, w wyniku ich rozkładu pod wysokim ciśnieniem. Procesy te towarzyszą powstawaniu ropy i gazu, dlatego złoża często występują razem.

Ze względu na zawartość metanu - najważniejszego składnika gazu ziemnego - rozróżniamy dwa rodzaje gazów: gaz suchy, w którym metan stanowi około 95% całego składu gazu; około 2% to etan, 3% to wyższe węglowodory i inne gazy; oraz gaz mokry, w którym metan to około 80%, 6,5% to etan, 6% propan, 4% butan a 3,5% pentan i wyższe węglowodory, a także inne gazy. Gaz mokry poddaje się przeróbce, w wyniku której uzyskuje się z niego dwa produkty: gaz płynny oraz gazolinę.

Gaz ziemny jest wydobywany głównie ze złóż towarzyszącym ropie naftowej. W Polsce także występują złoża gazu, największe z nich są na Podkarpaciu oraz na Pomorzu Zachodnim i Nizinie Wielkopolskiej.

Gaz ziemny jest bardzo ważnym surowcem energetycznym, służy do ogrzewania mieszkań, wody, jest także stosowany w kuchenkach gazowych. Ze względu na dużą wybuchowość metanu trzeba się z nim obchodzić bardzo ostrożnie. Gaz ziemny, ze względu na dużą wartość opałową (8400 - 15000 kcal/m3), jest także stosowany w elektrowniach. Pomimo iż jest to paliwo znacznie droższe od węgla, jest często stosowane ze względu na ekologiczność i mniejsze koszty budowy elektrowni. Sprawność takiej elektrowni jest dodatkowo o ponad 20% większa, przez co instalacje gazowe wymagają znacznie mniejszego zużycia wody do chłodzenia. Spalanie gazu ziemnego powoduje znacznie mniejszą emisję szkodliwych gazów, zwłaszcza, że w gazie nie występuje siarka. Niestety, pod względem cenowym węgiel kamienny wciąż pozostaje bezkonkurencyjny.

Alternatywą dla paliw kopalnych opisanych powyżej jest nowa generacja paliw - biopaliwa. Odnawialnym źródłem energii są w tym przypadku rośliny, otrzymywane w tzw. agrorafineriach. Najważniejszymi gatunkami, z których można uzyskiwać energię, są zboża, buraki cukrowe oraz ziemniaki, z których otrzymywane są alkohole, oraz rzepak, soja, słonecznik, palmy, które są źródłem olejów roślinnych. Najważniejszą z zalet biopaliw jest całkowita odnawialność zasobów.

Historia użycia olejów roślinnych jako paliwa jest związana z początkami motoryzacji. Pierwszy skonstruowany przez Rudolfa Diesla silnik był początkowo napędzany przez olej z roślin. W wyniku nieudanych prób Diesel zdecydował się na zastosowanie w swoim silniku ropy. Bezpośrednie użycie oleju jako paliwa wymagałoby modernizacji większości silników, gdyż w przeciwnym razie olej powodowałby zapychanie silnika osadem. Inną drogą do wykorzystania olejów roślinnych jest ich przeróbka na biopaliwa. Po licznych badaniach naukowcy doszli do wniosku, iż jest to najmniej kosztowna droga do wprowadzenia do powszechnego użycia paliw biologicznych.

Olej roślinny przetwarza się na biopaliwo na drodze dwóch procesów. Pierwszy z nich to zimna technologia, która umożliwia uzyskanie biopaliw z nasion roślin oleistych w temperaturach pomiędzy 20 - 70°C, wymagająca użycia alkalicznych katalizatorów, oraz metoda gorąca, polegająca na przeprowadzaniu reakcji transestryfikacji olejów w temperaturach około 250°C i pod ciśnieniem rzędu 10MPa. Gorące pozyskiwanie biopaliw wymaga oczywiście zużycia energii cieplnej, oraz metanolu, który jest odzyskiwany i wykorzystywany w kolejnych cyklach produkcyjnych. Proces ten może być realizowany jedynie przez wyspecjalizowane zakłady chemiczne, i jest bardzo wydajny, gdyż umożliwia uzyskanie ponad 1 mln ton biopaliw rocznie. Zimne uzyskiwanie biopaliw jest realizowane przez małe agrorafinerie, które są w stanie produkować do 1000 ton paliwa w ciągu roku. Z rzepaku, który w naszym kraju jest najpopularniejszym surowcem na biopaliwa, można uzyskać 300 litrów paliwa do silników typu Diesel z 1 tony surowca. Jak wykazały badania prowadzone przez Instytut Technologii Nafty w Krakowie na paliwie produkowanym w zakładach PIMR Poznań, biopaliwo rzepakowe jest pełnowartościowym paliwem, spełniającym wszystkie wymagania stawiane paliwom do napędzania silników wysokoprężnych.

Produkcja biopaliw, oprócz tego, iż dostarcza ekologiczną energię, może być czynnikiem powodującym rozwój rolnictwa. W obecnych czasach zaznacza się coraz większa różnica pomiędzy rolnictwem o przemysłem. Produkcja żywności staje się mało opłacalna, wymaga dużych kosztów, a zarobki są niewielkie. Nie ma również możliwości rozwoju, gdyż jedynie największe zakłady rolnicze stać na inwestycje. Dlatego nowa gałąź rolnictwa, jaką jest produkcja biopaliw, może spowodować rozwój tego sektora przemysłowego.

W Polsce najbardziej realnym i opłacalnym staje się hodowla rzepaku na biopaliwa. Jest to roślina, która w naszym kraju uzyskuje bardzo dobre przyrosty, a jej hodowla nie jest bardzo kłopotliwa. Średnio polski rolnik zużywa 120 litrów oleju napędowego rocznie na uprawę jednego hektara gruntu. W przypadku gospodarstwa o powierzchni 20 ha zużycie paliwa wynosi średnio 2400 litrów na rok. Aby uzyskać tyle paliwa, należy przetworzyć 8 ton nasion rzepaku. Z jednego hektara można uzyskać około 2,5 tony nasion, a więc wystarczy zasiać rzepak na 3,5 hektarach gruntów, aby uzyskać odpowiednią ilość paliwa. Jest to więc bardzo opłacalny proces. Ponieważ koszty związane z paliwem stanowią około 25% całkowitych kosztów mechanizacji gospodarstwa, można, stając się samowystarczalnym przez produkcję rzepaku, poprawić opłacalność prowadzenia gospodarstwa. Dodatkowo, olej rzepakowy można także stosować w kotłach olejowych do ogrzewania pomieszczeń. Po dodaniu uszlachetniających dodatków, biopaliwo można stosować również w zimie, jeśli temperatura nie przekracza -20°C.

Oprócz tego, iż biopaliwa są w pełni odnawialne i tańsze w produkcji niż ropa, ich zaletą jest pełna biodegradowalność w bardzo krótkim czasie. Wszystkie produkty uboczne spalania ulegają naturalnemu rozkładowi w ciągu trzech tygodni w stopniu ponad 98%.

Produkcja biopaliw rozwija się szczególnie intensywnie w krajach Unii Europejskiej. Największą produkcję (w tys. ton) mają: Włochy 550, Francja 280, Niemcy 250, Belgia 240, Czechy 35, Dania 30, Węgry 18, Słowacja 5. W Polsce po wejściu do Unii Europejskiej produkcja rzepaku jest również finansowane ze 

środków unijnych, dlatego coraz bardziej jest w naszym kraju rozwijana.