Feromony płciowe to substancje chemiczne, które odgrywają bardzo ważna rolę w podtrzymaniu gatunku. Są wykorzystywane w czasie poszukiwania odpowiedniego partnera, w czasie miłosnej gry wstępnej, która prowadzi do kopulacji i zapłodnienia. W skład feromonów płciowych wchodzą takie związki jak: estry, kwasy karboksylowe, ketokwasy, aldehydy, alkohole, fenole, węglowodory aromatyczne i węglowodory alifatyczne. Czasami zdarza się tak, że osobniki tego samego gatunku, ale przeciwnej płci, żyją samotnie, i aby podtrzymać ciągłość gatunku są wykorzystywane feromony płciowe. Końcowym efektem działania feromonów jest zapłodnienie i narodziny nowego organizmu. Z pośród wszystkich grup feromony płciowe wzbudzają największe zainteresowanie i są najlepiej poznane. U mrówek aktywność seksualna występuje tylko kilka dni w roku. Potwierdzono istnienie feromonów płciowych u mrówek, jednakże nie ustalono jeszcze ich budowy chemicznej. Podsumowując należy podkreślić ogromna rolę feromonów płciowych w świecie zwierząt. U owadów, organizmów wodnych, węży, ssaków ich rola jest nie do zastąpienia. Każde rozmnażanie płciowe jest poprzedzone wydzielaniem feromonów płciowych.

Feromony ścieżkowe są wykorzystywane do oznaczania obszaru w terenie, aby osobniki tego samego gatunku mogły gromadzić się i tworzyć wspólnotę. Feromony ścieżkowe wydzielają przede wszystkim termity, gąsienice, mrówki. Głównym zadaniem tych feromonów jest doprowadzenie do źródła pokorami oraz skupiska innych osobników tego samego gatunku tworzących kolonie. Proces oznaczania obszaru przez mrówki był już znany w XVIII wieku. Początkowo myślano, że zapach jest zostawiany przez stopy mrówek. Dopiero w XX wieku udowodniono, że feromony ścieżkowe mrówek wydzielane są z odwłoka. Substancje wchodzące w skład feromonów ścieżkowych tworzą złożone mieszaniny. Skład feromonów ścieżkowych jest uzależniony od: gatunku, kolonii, rodzaju pokarmu. Feromony ścieżkowe mogą być wydzielane przez różne części ciała. W przyrodzie zaobserwowano zwierzęta, które reagują na feromony ścieżkowe wydzielane przez osobniki innych gatunków.

Feromony znaczące są wykorzystywane w celu oznaczenia miejsca przebywania danego osobnika. Podobnie oznaczane jest miejsce polowania. Najczęściej feromony znaczące są wydzielane przez owady, ssaki. Te ostatnie oznaczają w ten sposób rewir polowania.

Feromony alarmowe pełnią bardzo ważne funkcje ostrzegawcze. Są zawsze wydzielane w przypadku narastającego zagrożenia. Pod wpływem tych feromonów odbiorca reaguje w różnorodny sposób. Osobnik taki może szukać ucieczki, schronienia, stać nieruchomo. W skład takich feromonów wchodzą: alkohole, aldehydy, kwasy, estry, ketony, węglowodory, sulfidy, terpenoidy.

Feromony agregacyjne są w stanie doprowadzić do tego, że grupa osobników tego samego gatunku zbiera się w okolicach miejsca wydzielania feromonu. Głównym celem działania tych zgromadzeń jest zwabienie potencjalnych kandydatów do zapłodnienia, podzielenie się informacjami o miejscu występowania pokarmu. Feromony agregacyjne charakteryzują się bardzo długą trwałością. Nawet do 12 godzin.

Feromony rozpraszające utrzymująspokój w kolonii. Ich zadaniem jest kontrola nad zachowanie bezpiecznej odległości poszczególnych osobników w bezpiecznej odległości, która uniemożliwi walkę m.in. o pokarm, partnerów seksualnych.

Feromony dyskryminujące wywołują wewnątrz grupy podziały i hierarchie już we wczesnych stadiach rozwojowych. Dosyć często feromony dyskryminujące są wydzielane przez owady (termity, pszczoły). W skład tych feromonów wchodzą kwasy karboksylowe. W przypadku mrówek robotnice są odpowiedzialne za ochronę, dbanie o zapasy pokarmu, opiekę nad jajami oraz larwami, ochronę całej kolonii. Do zadań królowej należy reprodukcja. Królowa wzbudza wśród wszystkich respekt i wymusza posłuszeństwo. Feromon dyskryminujący u mrówek powoduje hamowanie zdolności do rozmnażania wśród robotnic. Jeżeli królowa w ciągu 3 tygodni wykazuje bezpłodność, to robotnice są zdolne złożyć jaja. Głównym składnikiem tych feromonów jest kwas stearynowy.

Feromony obronne są wytwarzane po to aby bronić przed niebezpieczeństwem. W skład tych feromonów wchodzą składniki o dosyć nieprzyjemnym zapachu. Powodują podrażnienia, cierpienia cielesne. W najgorszych przypadkach śmierć. Jeżeli substancje te powodują reakcje u osobników innych gatunków, to nie możemy zaliczyć ich do feromonów. Jad u mrówek jest bardzo zróżnicowany pod względem chemicznym. Główny składnik jadu mrówek to kwas mrówkowy. Inne składniki to: peptydy, wolne aminokwasy. W skład jadu węzy wchodzą enzymy białkowe i peptydowe.