Sztywną konstrukcję, na której oparte jest całe ciało człowieka tworzy szkielet. Kości chronią narządy wewnętrzne przed urazami, nadają kształt ciału, są punktem zaczepu mięśni, stanowią aparat ruchu. W skład szkieletu wchodzą kości czaszki i kręgosłupa, kończyny górne i dolne wraz z obręczami, klatka piersiowa, miednica. Czaszka stanowi osłonę dla ważnego i delikatnego narządu, jakim jest mózg. Jest też miejscem usytuowania narządów zmysłów. Czaszkę można podzielić na mózgoczaszkę i trzewioczaszkę. Mózgoczaszka składa się z kości potylicznej, kości skroniowych, kości ciemieniowych, k. czołowej. Trzewioczaszka zbudowana jest m.in. z kości klinowych, jarzmowych, szczęki i żuchwy. Oczywiście w każdej ze wspomnianych kości można wyróżnić wiele elementów. Kręgosłup jest podłużną osią organizmu, rusztowaniem, do którego przytwierdzone są inne elementy szkieletu. Dzieli się na odcinki: szyjny (złożony z siedmiu kręgów), piersiowy (złożony z dwunastu kręgów), lędźwiowy (pięciokręgowy), krzyżowy (pięciokręgowy), odcinek guziczny (3-5 kręgów). Pomiędzy kręgami znajdują się chrząstki amortyzujące siłę nacisku kręgów na siebie. Zmniejszają one obciążenia w obrębie kręgosłupa.

Klatka piersiowa stanowi solidną osłonę dla narządów takich jak m.in. serce, płuca, wątroba. Klatka piersiowa dzięki swoim ruchom umożliwia oddychanie. Zbudowana jest z dwunastu par żeber (7 prawdziwych-połączonych z mostkiem, 3 rzekomych-nie łączących się bezpośrednio z mostkiem, ale za pośrednictwem innego żebra, 2 wolnych-nie połączonych z mostkiem).

Kończyna górna składa się z kości ramieniowej, k. łokciowej, k. promieniowej, kości śródręcza, kości nadgarstka, kości palców (paliczków). Obręcz barkową tworzą łopatka i obojczyk.

Kończyna dolna zbudowana jest z kości udowej, rzepki, kości piszczelowej i strzałkowej, kości stępu, kości śródstopia i kości palców. Miednica składa się z kości biodrowych, łonowych, kulszowych i k. krzyżowej.

Szkielet człowieka w okresie płodowym ma charakter chrzęstny, jednak stopniowo zaczyna kostnieć i w okresie dojrzałości chrząstka występuje w niewielu miejscach w organizmie, m.in. w krtani, na powierzchni stawów, w nosie, uchu, na końcach żeber, pomiędzy kręgami. Tkanka chrzęstna jest elastyczna i wytrzymała, zbudowana z komórek chrzęstnych (chondrocytów) i substancji międzykomórkowej. O wiele bardziej wytrzymała od chrząstki jest tkanka kostna. Nie jest już ona tak elastyczna, ale za to twarda dzięki wysyceniu solami wapnia i fosforu. Kość zbudowana jest z istoty zbitej i gąbczastej. Kanałami Haversa wędrują naczynia krwionośne odżywiające komórki kostne (osteocyty). Kości długie np. ramieniowa czy udowa, składają się z dwóch nasad (górnej i dolnej) oraz trzonu. Całą kość pokrywa specjalna błona zwana okostną. Jest ona mocno unaczyniona i unerwiona. Jej zadaniem jest odżywianie kości i ochranianie jej z zewnętrznej strony. To okostna odpowiada za odtwarzanie się kości w miejscu złamania. Zawiera ona osteoblasty (komórki kościotwórcze) regenerujące kość. Nasady kości zbudowane są z beleczek kostnych, dzięki temu kość jest lekka, ale wytrzymała. Pomiędzy beleczkami znajdują się naczyńka krwionośne i szpik kostny. Trzon kości jest natomiast zbudowany ze struktury zbitej, bardzo twardej. W samym środku kości (w strukturze zbitej) występuje jama, w której znajduje się szpik kostny, odpowiedzialny za wytwarzanie komórek krwi. Jest to szpik czerwony. Z wiekiem szpik ten wykazuje tendencje do przekształcania się w szpik żółty, który nie produkuje krwinek, a barwę swoją zawdzięcza obecności dużej ilości tłuszczu. Związkami nieorganicznymi budującymi kości są wspomniane już sole wapnia i fosforu (odpowiedzialne za sztywność kości), natomiast budulcem organicznym kości jest osseina nadająca elastyczność.

Układ kostny u człowieka przestaje rosnąć w wieku 23-25 lat. Znaną i powszechną chorobą układu kostnego jest osteoporoza, polegająca na odwapnianiu kości (wapń "ucieka" z kości), wskutek czego stają się one kruche i łamliwe. Owocuje to licznymi złamaniami u osób starszych (gdyż to u nich rozwija się osteoporoza). Badaniem pozwalającym wykryć osteoporozę jest pomiar gęstości kości. Zapobieganie chorobie polega na przyjmowaniu z pokarmem dużej ilości wapnia (należy pić mleko).

Kości w całym układzie kostnym są ze sobą połączone, w różny sposób. Nieruchomymi połączeniami kości są szwy, występujące pomiędzy kośćmi mózgoczaszki (szwy wyglądają jak zygzaki w miejscach styku dwóch kości). U dorosłego człowieka szwy są zupełnie nieruchome i wysycone solami nieorganicznymi. U dziecka szwy nie są sztywne. W czasie porodu kości czaszki dziecka zachodzą na siebie, aby zmniejszyć obwód głowy i ułatwić przedostanie się małemu człowiekowi przez drogi rodne matki. Pomiędzy kręgami występują połączenia typu półruchomego, dzięki którym kręgi mają pewną swobodę ruchu, ale niezbyt dużą. Są wreszcie połączenia zupełnie ruchome-stawy. W stawach kości mogą przybierać różne położenie względem siebie. Przykładem jest staw barkowy, w którym kość ramieniowa ma praktycznie nieograniczoną swobodę ruchu. Wyróżniamy stawy siodełkowe (np. kciuka), zawiasowe (np. łokciowy) i kuliste (np. biodrowy). Staw otoczony jest torebką stawową, czyli specjalną błoną. która utrzymuje kości w stawie i produkuje maź zmniejszającą tarcie w stawie. Przestrzeń wydzielona przez torebkę stawową, to jama stawowa. Powierzchnie stykających się ze sobą kości pokrywa chrząstka stawowa, zmniejszająca tarcie i ułatwiająca ślizganie się dwóch powierzchni. Chrząstka taka jest wytrzymała na ścieranie.

W skład układu ruchu człowieka wchodzą też mięśnie. W układzie ruchu występują mięśnie poprzecznie prążkowane, jednak w ciele człowieka spotykamy też inne rodzaje mięśni: gładkie-budujące ściany naczyń krwionośnych i niektórych narządów. Serce zbudowane jest ze specjalnych komórek mięśniowych, tzw. sercowych, podobnych w budowie i działaniu do poprzecznie prążkowanych. Mięśnie poprzecznie prążkowane dzielimy na prostownikizginacze oraz ze względu na strukturę, jaką mogą tworzyć (np. mięsień dwugłowy). Mięśnie poprzecznie prążkowane mają to do siebie, że ich praca zależy od naszej woli, czego nie możemy powiedzieć o mięśniach gładkich i mięśniach serca, na których pracę nie mamy wpływu. Mięśnie szkieletowe umożliwiają nam wykonywanie ruchów, nie mają one jednak zdolności rozkurczania się, mogą się tylko kurczyć, dlatego w celu wykonania czynności przeciwstawnej do pracy jednego mięśnia konieczna jest praca innego mięśnia. Przykładowo, jeśli zginamy rękę w łokciu, to pracę wykonuje inny mięsień, niż w przypadku prostowania ręki w łokciu.

Wady w budowie i funkcjonowaniu szkieletu są dość powszechne. Leczeniem wad budowy szkieletu zajmuje się ortopedia. Trzy podstawowe wady kręgosłupa, to lordoza polegająca na pojawieniu się nadmiernego wygięcia kręgosłupa do przodu w odcinku szyjnym i lędźwiowym (prawidłowy kręgosłup jest wygięty na tych odcinkach, jednak umiarkowanie); skolioza (wygięcie kręgosłupa w bok); kifoza, czyli nadmierne wygięcie do tyłu (na odcinku piersiowym). Do chorób układu kostnego zalicza się też krzywicę, spowodowaną deformacjami kości. Przyczyną choroby jest brak witaminy D w okresie dorastania. Jest ona niezbędna do wchłaniania wapnia. Szkielet może też być zdeformowany w wyniku nieprawidłowego stylu życia (garbienie się, nieprawidłowa postawa podczas siedzenia). Skrzywienia kości mogą też być wrodzone.