Samochwała - problematyka
Wiersz „Samochwała” Jana Brzechwy niesie ważne przesłanie i uczy dzieci wartości. Opowiada o dziewczynce, która uważała, że we wszystkim bez wyjątku jest idealna. Wymienianie przez bohaterkę kolejnych cech swojego nieskazitelnego oblicza staje się zabawne i wręcz karykaturalne. Pojawia się tu krytyka postawy przechwalania się, która nie jest pokazana wprost, a jednak pozostaje oczywista dla czytelnika. Poeta jak zwykle zgrabnie opisał jedną z ludzkich przywar, czyli samochwalstwo, obnażając słabości osób, które mają potrzebę nieustannego podkreślania własnej wyjątkowości. Utwór Brzechwy uczy dzieci, że przechwałki nie są oznaką siły, tylko braku dystansu do siebie. Bohaterka nie potrafi mówić o sobie normalnie – wszystko musi być „najlepsze” i „świetne”, więc jej wypowiedź brzmi jak przesadzona reklama samej siebie.
Dzieci kochają wiersze Brzechwy za ich humor, lekkość i rytmiczność. To świetny przykład tego, jak łatwo można edukować przez zabawę. Wiersz uczy dzieci wartości pokory oraz wartości skromności, stanowiąc ważne przesłanie, że przechwałki budzą raczej śmiech i zniecierpliwienie niż podziw, a prawdziwe umiejętności widać w czynach, nie w głośnych deklaracjach. Prawdziwa wartość nie potrzebuje ciągłego ogłaszania i potwierdzania. Tym samym „Samochwała” Jana Brzechwy staje się dziełem dziecięcej literatury edukacyjnej, który uczy budowania poczucia własnej wartości nie na przechwałkach, a na faktycznych czynach. Przesłanie wiersza jest ponadczasowe i refleksja nad zachowaniem przyda się w każdym wieku i czasie.
