Campo di Fiori - analiza i interpretacja
„Campo di Fiori” Czesława Miłosza to wiersz stroficzny, składający się z 6 ośmiowersowych strof, w których wersy mają zbliżoną długość, ale bez regularnego systemu rymów (pojedyncze rymy są przypadkowe), więc w praktyce to wiersz biały. Dwie pierwsze strofy opisują rzymski plac i stos Giordana Bruna, dwie kolejne – karuzelę przy płonącym getcie warszawskim, kolejne przynoszą refleksję o samotności ginących, zapomnieniu i mocy słowa poety.
Miłosz zestawia dwie tragedie w różnych epokach: spalenie Bruna i likwidację getta warszawskiego. W obu przypadkach życie obok tragedii umierających toczy się zwyczajnym rytmem, jakby nigdy nic. Ludzie zajmują się handlem i zabawą, a ci, którzy giną, pozostają samotni i niezrozumiani. W puencie pojawia się nadzieja, że dopiero „słowo poety” może wzniecić bunt przeciw obojętności i ocalić pamięć o ofiarach.
