Karol Wielki urodził się w 742 roku. Był synem Pepina Małego (Krótkiego) wywodzącego się z dynastii Karolingów. Królem Franków został w 768 roku, Longobardów w 774, zaś cesarzem imperium, które stworzył, w 800. Jego panowanie to pasmo wojen z Sasami - lata 779 - 804, którgo skutkami było, między innymi, podbicie Bawarii (788) i kraju Awarów (795). Wcześniej na wezwanie papieża rozpoczął działania militarne przeciw Longobardom (773), które to zakończyły się anektowaniem ich ziem. Próby rekonkwisty Hiszpanii podbitej przez Arabów początkowo okazywały się nieskuteczne, jednakże ostatecznie udało mu się odnieść nad nimi zwycięstwo. Imperium Franków kończyło się teraz na rzece Ebro płynącej przez północno-wschodnią część półwyspu Iberyjskiego.

Nadrzędnym celem wszystkich jego działań była restauracja Cesarstwa Rzymskiego, co zresztą mu się po części udało. Terytorium jego imperium w dużym stopniu pokrywało się z obszarem, które stanowiło kilka wieków wcześniej dominium zachodniej części imperium rzymskiego, a on sam, o czym była już mowa, otrzymał z rak papieża Leon III diadem cesarski w roku 800.

Jednakże Karol nie był tylko wielkim wojownikiem, ale również wielkim mecenasem kultury i sztuki. To on fundował klasztory, biblioteki, to on otaczał opieką artystów oraz ludzi nauki. Nie bez przyczyny zatem nazywa się okres jego panowania renesansem karolińskim.

Zmarł w roku 814.