1. Charakterystyka Giaura jako bohatera romantycznego.

Giaur budził zainteresowanie już samym swoim wyglądem. Był to wysoki, przystojny i dobrze zbudowany młody człowiek, ubrany w czarny arabski strój. Zawsze jeździł konno, na czarnym ogierze. Jest to postać nie w pełni przedstawiona w utworze: nie wiemy nic o jego tożsamości ("giaur" to określenie oznaczające niewiernego), imieniu i nazwisku, rodzinie, przeszłości, planach i zamiarach ani o okolicznościach w jakich poznał swą ukochaną, Leilę. Wiadomo tylko, że był chrześcijaninem i pochodził z Wenecji. Taka fragmentaryczna biografia sprawia, że bohater ten jest spowity w mgłę tajemnicy. Spośród muzułmanów wyróżnia go jego wielki indywidualizm. Jest typem osoby zamkniętej w sobie i skrytej, nieufnej wobec otoczenia. Nie nawiązuje z nikim kontaktów nie posiada żadnych przyjaciół, żyje swoim własnym życiem, jest samotny, niezrozumiany. Jego postawa wobec świata to bunt przeciwko jego prawom i obiegowym normom życia społecznego. Jedyna namiętność jaką przejawia, to gorąca miłość do Leili - jest to dla niego najważniejsze, kluczowe uczucie, które w życiu można przeżyć tylko raz: "umrę nie znając, co kochać raz drugi". Podporządkowuje mu się cały, z oddaniem, pasją i egzaltacją. Rezultatem takiego maksymalistycznego podejścia do miłości jest osobista klęska: Leila ginie z rąk swojego pana, Hassana, który karze ją w ten sposób za zdradę jakiej się dopuściła. Giaur dokonuje na nim zemsty, nie przynosi mu to jednak wewnętrznej ulgi, zapomnienia i spokoju. Od tego momentu czuje się jeszcze bardziej skłócony ze światem, rozdarty wewnętrznie, trudno mu poradzić sobie z sobą samym. Po epizodzie powstańczym (bierze udział w zrywie niepodległościowym Greków) decyduje się na zawsze usunąć z czynnego życia, wdziewając mnisi habit. Jest to jednak tylko maska - Giaur nie próbuje w ten sposób odpokutować za swoją zbrodnię, wręcz przeciwnie, nie odczuwa z jej powodu żalu czy wyrzutów sumienia. Pod koniec życia decyduje się na spowiedź, jednak nie jako formę pojednania się z Bogiem, lecz jako opowieść historii swojego życia.

Giaur to postać tragiczna, niespełniona. Jego nieszczęśliwa miłość rzutuje na całe jego późniejsze życie, stał się człowiekiem całkowicie podporządkowanym jednej, wyniszczającej go od środka namiętności. Kobieta, którą pokochał, nigdy nie mogła żyć razem z nim, więc to uczucie stało się dla Giaura niewolą. Zemsta przyniosła mu jedynie poczucie samotności i wykolejenia z życia.

2. Byronizm - wyjaśnij pojęcie.

Jest to postawa i cecha określająca bohaterów stworzonych przez lorda George'a Gordona Byrona. Charakteryzuje się ona umiłowaniem wolności ponad wszystko, dumą, indywidualizmem, buntem wobec świata, łamaniem społecznych norm i zakazów, odwróceniem się od zwykłego, szarego życia. Bohaterowie Byrona są nieprzeciętni, tajemniczy, kierują się namiętnościami niedostępnymi zwyczajnym ludziom. Maja swoją własną moralność i kanon wartości. Potrafią poświęcić całe życie na rozpamiętywanie jednej idei, która jest dla nich najważniejsza. Sam poeta również postępował podobnie, jak jego bohaterowie: łamał obyczaje i etykietę arystokracji, z której się wywodził (miał nawet opinię skandalisty), wyznawał niepopularne i szokujące w jego środowisku idee - demokrację i umiłowanie wolności. Niejednokrotnie walczył w obronie swych wartości, wziął nawet udział w powstaniu w Grecji, gdzie zmarł na febrę.

3. Oddziaływanie byronizmu na literaturę polską.

Wpływ byronizmu w literaturze polskiej zaznacza się we wszystkich najważniejszych dziełach tego okresu:

Adam Mickiewicz "Konrad Wallenrod",

Juliusz Słowacki "Kordian", "Beniowski",

Seweryn Goszczyński "Zamek Kaniowski",

Antoni Malczewski "Maria".

Polscy poeci romantyczni często nawiązywali w swoich dziełach do typu bohatera stworzonego przez Byrona. Popularnością cieszył się również ulubiony gatunek Byrona, powieść poetycka, oraz poruszane przez niego idee.

"Giaur" został przetłumaczony na język polski przez Adama Mickiewicza.

4. Wątki narodowowyzwoleńcze w "Giaurze" (powstanie greckie).

W utworze głównym wątkiem jest wątek romansowy, jednak pojawia się także wątek narodowowyzwoleńczy. Byron wyraża się z bolesną ironią o współczesnych Grekach, którzy znosili biernie tureckie panowanie. Wewnętrznie godzili się oni na niewolę, odrzucając w ten sposób pośrednio wielką historię swojego kraju. Poeta wyraża w swoim utworze pogląd, że obowiązek walki o wolność ojczyzny jest niepodważalny, mimo wcześniejszych klęsk i niepowodzeń:

"Walka o wolność, gdy raz się zaczyna,

Z ojca krwią spada dziedzictwem na syna".

Nie należy się nigdy poddawać, bo niewola zaczyna się dopiero wraz z moralnym przyzwoleniem na nią:

"Nikt nie zagrzebie

Ducha swobody - tylko on sam siebie,

Bo właszone tylko upodlenia ducha

Nagina szyję wolnych do łańcucha".

Takie poglądy na sprawę wolnościową wyrażanie w "Giaurze" zyskały sporą popularność w społeczeństwie polskim, które znajdowało się w bardzo podobnej do greckiego sytuacji.