Faust to wielki uczony, mędrzec, człowiek stary, ale wciąż mający poczucie niespełnienia. Marzył, że odkryje mechanizmy rządzące światem, sens istnienia, a tymczasem, choć posiadał ogrom wiedzy, nie dociekł istoty rzeczy. Oddaje się więc magii, jednak wywołany przez niego Duch Ziemi przerasta go i uświadamia znikomość człowieka. To sprawia, że Faust decyduje się popełnić samobójstwo. W ostatniej chwili słyszy głos dzwonów rezurekcyjnych, zwiastujących zmartwychwstanie Chrystusa i zmienia zdanie. 

W tej sytuacji diabeł zakłada się z Bogiem, że uda mu się opętać duszę uczonego. Przybywa do niego i proponuje podpisanie cyrografu. Początkowo Faust nie jest tym zainteresowany, udaje mu się jednak uwięzić diabła. W końcu zgadza się na to, ale warunkiem zapętania duszy diabłu jest przeżycie przez Fausta chwili, o której on powie CHWILO TRWAJ, JESTEŚ PIĘKNA!. Faust chce zakosztować życia. 

Pierwszym krokiem jest odmłodzenie Fausta. Ucziny wypija specjalny eliksir przygotowany przez czarownicę służącą szatanowi. Szatan informuje go, dlaczego sam nie może przygotować trunku, choć sam nauczył go przyrządzać. Tylko czarownica ma tyle cierpliwości, by z niezliczonych składników sporządzić eliksir. Jest to barwna cecha, kotła z wywarem pilnują zwierzęta mówiące ludzkim głosem. Miejsce wywiera niemal upiorne wrażenie. tytułowa bohaterka sceny- czarownica, wiedźma- wlatuje kominem i najpierw traktuje przybyszów wrogo. Przywołana do porządku przez Mefistofelesa odmładza Fausta i pokazuje mu lustro w którym bohater widzi śliczną dziewczynkę. Zakocuje się w niej i żąda, by Mefistofeles go do niej zaprowadził. 

W tej sytuacji diabeł knuje dalsze podstępy. Odwiedza sąsiadkę Małgorzaty, Martę. Informuje ją o tym, że jej przebywający w dalekich krajach mąż zmarł. Marta jest zachwycona przybyszem, liczy nawet, że koże zdoła wyjść za niego za mąż. Dlatego jest chętna do uławienia w swoim domu schadzki małgorzaty z przyjacielem nowo poznanego mężczyzny.  Mefistofeles przedstawia Fausta jako zakochanego w Małgorzacie. Później zaprasza Martę i Małgorzatę na wieczorną przechadzkę po ogrodzie. 

Dochodzi do spotkania Fausta z Małgorzatą. On wchodzi w rolę uwodziciela. małgorzata ujmuje go swoją niewinnością i szczerością. Wspomina swoją młodszą siostrzyczkę, która zmarła. Małgorzata zastępowała jej matkę. W opowiadaniu ujawnia się silny instynkt macierzyński Małgorzaty. Małgorzata zakochuje się w Fauście i jest gotowa na całkowite oddanie. Faust składa fałszywą przysięgę miłości.

Przed domem Małgorzaty pojawia się jej brat, Walenty. Już wie, że Małgorzata jest kochanką Fausta, i boleje nad tym. Stacza nierówny pojedynek z Faustem i zostaje śmiertelnie ranny. Konając, przeklina Małgorzatę. Dziewczyna wkrótce zachodzi w ciążę.

Faust porzuca jednak dziewczynę w pogoni za nowymi wrażeniami. Podczas, gdy on bierze udział w sabacie czarownic, Małgorzata oczekuje  w więzieniu na egzekucję- jest skazana na śmierć za zabicie własnego dziecka, a później za otrucie matki. Obu tych zbrodni dokonała pod wpływem Fausta- podała matce zbyt dużą dawke środka nasennego, bo chciała się spotkać z ukochanym, zabiła niemowlę w rozpaczy, porzucona przez Fausta. W ostatniej chwili bohater rozkazuje Mefistofelesowi, by zaprowadził go do Małgorzaty. Kaja się przed nią i jest świadkiem, jak dusza Małgorzaty uzyskuje przebaczenie win.