Podczas gdy w Danii panował król Hamlet, Norwegią władał Fortynbras. Obaj mieli synów, którzy po nich odziedziczyli swoje imiona. Między władcami doszło do konfliktu zakończonego pojedynkiem. Uwieńczeniem zwycięstwa, miało być zwycięstwa miało być przyłączenie znacznego obszaru ziem przeciwnika do państwa triumfatora. Wynik pomyślny należał do Hamleta. Władzę nad skąpą częścią Norwegii objął słaby stryj Fortynbrasa, młodego miłośnika wojska i walki, przeciwieństwa intelektualisty Hamleta, który studiował wówczas w Wittenberdze. Po śmierci starego Hamleta rozpoczyna się rzeczywista intryga Szekspirowskiej tragedii. Wolny tron duńskiego króla, obejmuje jego brat Klaudiusz. Czasy swych rządów rozpoczyna on od małżeństwa z owdowiałą królową Gertrudą. W tym samym czasie Fortynbras mobilizował potajemnie wojsko, by ponownie odzyskać utracone ziemie, wykorzystując chwilową niedyspozycję kraju przeciwnika. Aby zapobiec atakowi w Elsynorze wzmocniono straże. Ich uwagę i niepokój podsyca jednak pojawiające się na murach widmo króla. Młody Hamlet, przybywszy do kraju i dowiedziawszy się o nocnych zjawach ojca, za wszelka cenę chce doprowadzić do konfrontacji z duchem. Gdy wreszcie do niej dochodzi Hamlet dowiaduje się o otruciu ojca przez Klaudiusza. Fakt ten budzi w nim żądzę zemsty. Swoje działania rozpoczyna on od audiencji u królewskiej pary, podczas której Klaudiusz wysyła posłów do króla Norwegii. Ma to na celu dyplomatyczne uniknięcie konfliktu zbrojnego. i podaje do publicznej wiadomości fakt ślubu z królową. Próby stworzenia pozytywnej relacji z Hamletem, podejmowane przez króla kończą się fiaskiem. Zbyt mocne jest bowiem wzburzenie księcia, spowodowane stratą ojca i zdradą matki zarazem. Hamlet postanawia zdemaskować podstęp zaszłych zdarzeń. Jako kamuflaż przybiera on postawę szaleńca, nawet przed swą ukochaną Ofelią, córka Poloniusza. Aby zapobiec odkryciu swojego podstępu, postanawia nawet zakończyć uczuciowy związek. Chęć utwierdzenia się w prawdzie jest zarazem dowodem połowicznego zaufania do ojca.. Mimo to choroba Hamleta, budzi jednak podejrzenia króla. Klaudiusz, w celu uznania jej prawdziwości radzi się dawnych przyjaciół bohatera - Rosencrantza i Guildensterna. Porywa się nawet na podsłuchanie rozmowy Hamleta z Ofelią. Pewnego dnia na dworze pojawia się trupa teatralna, która inspiruje Hamleta do uknucia intrygi. Organizuje przedstawienie, do którego włączą fragmenty własnego autorstwa. Aktorzy mają odtworzyć historię analogiczną do zdarzeń, które odbyły się na zamku. Sztuka ma stać się odbiciem rzeczywistości i doprowadzić do demaskacji Klaudiusza. Sam Hamlet przyjmuje rolę obserwatora. Podstępny plan kończy się zgodnie z założonym rezultatem. Targany wyrzutami sumienia i wyprowadzony z równowagi król przerywa przedstawienie i wysyła księcia pod nadzorem Rosencrantza i Guildensterna do Anglii z pismem, w którym żąda śmierci Hamleta za zniewagę względem władcy. Tymczasem księcia na rozmowę wzywa matka, której za zgodą królowej może przysłuchiwać się Poloniusz schowany za kotarą. Hamlet wyjawia Gertrudzie prawdę dotycząca zaszłych zdarzeń. W napływie emocji, zauważywszy ruch kotary, przypadkowo i spontanicznie zabija podsłuchującego Poloniusza, myśląc że to Klaudiusz. Gertruda solidaryzuje się z synem. Akcja osiąga punkt kulminacyjny. Klaudiusz rozkazuje potajemnie pochować Poloniusza i jak najszybciej wyprawić Hamleta do Anglii. Książę odpływa. Nawet po wyjeździe Hamleta, na dworze nadal panuje niepokój. Porzucona Ofelia po stracie ukochanego i ojca popada w obłęd i topi się. Do Elsynoru powraca jej żądny zemsty i porywczy brat Laertes. Obszarami kraju ciągną skierowane na Polskę wojska Fortynbrasa. Hamlet natomiast, targany ciągłymi podejrzeniami wykrada swoim opiekunom listy, z których treści odkrywa, jaki los szykuje mu Klaudiusz. Podstępem dokonuje więc ich podmiany i przewrotnie skazuje na śmierć Rosencrantza i Guildensterna. W drugim dniu podróży pasażerowie zostają zaatakowani przez piratów. Podczas walki na morzu, Hamlet przedostaje się na statek wroga i w zamian za okup, żąda odwiezienia do Danii. Przez Za pośrednictwem Horacja powiadamia króla o swoim powrocie. Po drodze na zamek dochodzi do konfrontacji z Fortynbrasem i spotkania z grabarzami kopiących grób. Odbywa z nimi znamienną rozmowę i ogląda czaszkę Yoricka, królewskiego błazna zrazem przyjaciela z lat wczesnej młodości. Pogrążony w refleksjach zauważa przechodzący orszak pogrzebowy z udziałem króla, królowej i Laertesa, ostentacyjnie demonstrującego żal i gniew wymierzony w sprawcę siostrzanej tragedii. Gdy Hamlet odkrywa, że to pogrzeb Ofelii, przestaje się ukrywać. Targany rozpaczą oskarża Laertesa o aktorstwo i obłudę. Doprowadza to do pojedynku między Laertesem a Hamletem, których wzajemny gniew podsyca podstępny król. Widzi w nim bowiem metodę pozbycia się Hamlet. spodziewając się, założywszy że utalentowany szermierz Laertes bez najmniejszego problemu pokona przeciwnika. Dla całkowitej pewności dopuszcza się także podstępu i zatruwa Rapier Laertesa. Oraz wino z drogocenną perłą - przeznaczone dla zwycięscy. Gdy dochodzi do starcia Hamlet okazuje się wiele sprawniejszy niż podejrzewano. Królowa, chcąc wznieść toast za syna wypija zatrute wino i umiera. W walce obaj przeciwnicy na skutek zamiany rapierów zostają ranieni tym samym ostrzem, a tym samym obu czeka rychła śmierć. W akcie ostatecznym Laertes demaskuje zdradliwe postępowanie Klaudiusza, a zdesperowany Hamlet zabija króla owym zatrutym rapierem. W momencie śmierci Hamlet prosi Horacja o ogłoszenie światu i Fortynbrasowi przede wszystkim świadectwa zaszłych wypadków. Dociera do niego jeszcze tylko odgłos maszerujących wojsk i salw armatnie witających posłów z Anglii. Na koniec stwierdza jeszcze, że reszta jest milczeniem i odchodzi na zawsze. Do Elsynoru wkracza tymczasem Fortynbras, który zakończył już wyprawę na Polskę. On dokonuje pochówku i przejmuje tron.