Moim zdaniem, nauka przez zabawę jest dużo bardziej skuteczna, niż w tradycyjny sposób. Czy tak też próbowano uczyć w epoce oświecenia?

Krasicki to autor dwudziestu dwóch satyr i trzech heroikomicznych poematów. Utwory te zawierają w sobie dużą dawkę komizmu, co sprzyja ukazywanie ludzkich wad. To, o czym mówi poeta nigdy nie dotyczy jednej osoby, ale charakterystyczne jest dla ludzi w ogóle.

Jedną z najbardziej znanych satyr jest utwór "Żona modna", ośmieszający kobiety, które nade wszystko na świecie kochają bogactwo, modę i otaczanie się najdroższymi przedmiotami. W "Pijaństwie" oglądamy portret szlachty, lubiącej zaglądać do kieliszka, natomiast w utworze poświęconym królowi, Krasicki dokonuje jego pozornej krytyki, tak naprawdę jednak chodzi mu o ośmieszenie zacofanych poglądów przedstawicieli świata szlacheckiego. W utworach tych zawarte jest całe mistrzostwo pióra tegoż człowieka. Za podsumowanie czasów, w jakich przyszło żyć poecie, można uznać satyrę o "Świecie zepsutym" gdzie ośmieszono wszystkie te zachowania, które powodują, że Polska nie może stać się prawym i wolnym państwem. Krasicki ujawnia tu swój sarkazm i gorzkie szyderstwo.

Wśród utworów dydaktycznych tegoż poety należy wymienić także "Monachomachię", o budowie poematu heroikomicznego. Dobremu zrozumieniu idei tego gatunku na pewno przysłuży się przyjrzenie nazwie. Powstała ona z członu "hero" oraz z członu "komiczny". Wskazuje nam to na fakt, że dany utwór to połączenie cech heroicznych i komicznych. Jednak najważniejsze w tym utworze jest komiczne przedstawienie danej historii. Osiągany jest on dzięki kontrastom pomiędzy społeczną pozycją bohaterów, metodami ich działania. Ważny jest tu także użyty styl - poeta pisze o prostych i generalnie mało istotnych wydarzeniach w taki sposób, jakby pisał o czymś szczególnie ważnym. "Wojna mnichów" przedstawia spór prowadzony przez konkurencyjne zakony - dominikanów i karmelitów.

Z krytyką pewnych środowisk mamy do czynienia także w "Powrocie posła" Juliana Ursyna Niemcewicza. Widać tu wyraźnie, jak konserwatyści i reformatorzy próbują realizować swoje racje. Autor sam jest przeciwko liberum veto, krytykuje wolną elekcję, chce uwłaszczenia chłopów.

Myślę, ze te przykłady doskonale ukazują, jakimi mechanizmami edukowania posługiwali się oświeceniowi twórcy. Było to bardzo sprawne posunięcie, ponieważ nauka przez śmiech nie nudzi, a wciąga i daje znakomite efekty. Tak właśnie rozumowali wielcy autorzy, tacy jak Krasicki czy Niemcewicz, kiedy pisali swe dzieła.