W 1765 roku Stanisław August Poniatowski podjął się stworzenia pierwszego publicznego teatru w Warszawie. Znajdował się on w budynku zwanym Operalnią i występowały w nim trzy grupy aktorskie: francuska, włoska i polska. To rozpoczęło okres funkcjonowania polskiego teatru narodowego.

Teatr na początku działalności był kierowany przez Franciszka Bohomolca, który posiadał odpowiednie doświadczenie w tworzeniu utworów komediowych (wcześniej pisał je na potrzeby szkolnego teatru jezuickiego). Bohomolec realizował królewski program reform oświeceniowych. Innymi pisarzami, którzy tworzyli na potrzeby teatru byli J. U. Niemcewicz oraz F. Zabłocki.

Komedie były najbardziej popularnym gatunkiem, który sprowadzał dużą ilość publiczności, ponieważ realizował cel "ucząc - bawić". Bohomolec najczęściej wyśmiewał i krytykował przesądność, zabobonność oraz inne przywary szlacheckie, a zarazem zbyt naiwne przyjmowanie wpływów i wzorców zagranicznych. Wykreował dwóch bohaterów - Figlackiego i Staruszkiewicza, którzy byli uosobieniem określonych złych wzorów zachowań ludzkich. Bardzo często używał ich w swoich komediach.

Wojciech Bogusławski był tym , który znacznie przyczynił się do rozwoju i uaktywnienia się teatru. Był aktorem, co mogło szokować i zaskakiwać, ponieważ pochodził z rodziny szlacheckiej. Nie tylko występował na scenie, ale był również autorem wielu sztuk i tłumaczem dzieł z innych języków, m.in. oper włoskich. Po upływie kilku lat zajął się kierowaniem zespołem teatralnym, którego zabierał na różne wyjazdy, m.in. do Wilna, Grodna i Lwowa.

Najważniejsza funkcję teatr miał w okresie działalności Sejmu Wielkiego. Po okresie przerwy teatr rozpoczął swoją działalność w Warszawie w 1790 roku i rozpoczął nowy etap w swojej historii. Bogusławski przejął stanowisko kierownika teatru w najtrudniejszym etapie dla Polski, czyli w latach 1791 - 1794. wtedy bowiem teatr najbardziej oddziaływał i wpływał na emocje w społeczeństwa, które podgrzewane były dodatkowo wystawianiem kontrowersyjnych sztuk, m.in. "Krakowiacy i górale" i "Powrót posła".

"Krakowiacy i górale" są dziełem Bogusławskiego, które jest nasiąknięte elementami patriotycznymi i przepełnione aluzjami. Sztuka ta jest wyjątkowa. Jej autor zrezygnował z sięgania po zagraniczne wzory i motywy i akcja utworu jest osadzona na podkrakowskiej wiosce, w której mieszkają chłopi, bohaterowie dzieła. Przedstawione tu zostało pojednanie i zaprzyjaźnienie się chłopów z góralami, w czym pisarz określił wyraźny kierunek drogi dla przyszłej Rzeczypospolitej. Niestety po trzykrotnym wystawieniu sztukę zdjęto z afiszów i powróciła na scenę dopiero w czasie Powstania Kościuszkowskiego.

Wojciech Bogusławski był wspaniałym aktorem, dyrektorem Teatru Narodowego, autorem i tłumaczem licznych dzieł, historykiem teatru i twórcą przewodnika gry aktorów, ponieważ posiadał mocny charakter i był wielkim patriotą. Dlatego należy mu się wyjątkowe miejsce w historii teatru W Polsce.