"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego to dramat symboliczno - fantastyczny, ale także realistyczny, pełniący funkcję dramatu narodowego i społecznego. W XIX wieku w polskim narodzie powszechne było przekonanie o przewodniej roli szlachty, które miało swe korzenie w wierze zakładającej wspólnych wszystkim warstwom społecznym przodków sarmackich. Dlatego w szlachcie widziano społeczną opokę, umożliwiającą jego dobre funkcjonowanie oraz jedynego i najważniejszego obrońcę ojczyzny. Nieustannie podkreślano nierozerwalną więź szlachty i prostego ludu.

Wyspiański podważa te utarte przekonania, ale dokonuje tego w bardzo ciekawy sposób - nie krytykuje wprost powszechnych poglądów. Posługuje się różnorodnymi symbolami, które obrazują punkt widzenia autora "Wesela" w kontekście historycznych faktów i rzeczywistych stosunków społecznych. Wyspiański nie waha się podważyć najważniejszego mitu narodowego Polaków - o wspólnocie wyższych warstw społeczeństwa: szlachty i inteligencji z prostymi chłopami.

Inteligenci Młodej Polski wykazywali silne fascynacje wsią i wiejskim folklorem. Mieszkający w miastach, często dekadencko widzący świat inteligenci mieli poczucie znużenia, zmęczenia życiem, dlatego szukali lekarstwa w prostocie i świeżości, którą mogli znaleźć na wsi. To tam uciekano od filisterskiej teraźniejszości.

W warszawskim piśmie "Głos" ukazywały się artykuły sugerujące podporządkowanie interesów wszystkich grup społecznych sprawom ludu, czyli wszystkim warstwom pracującym. Szczególnie uprzywilejowaną pozycję przyznawano chłopom, którzy mieli być trzonem i podstawą narodu. Tę teorię oparto na przekonaniu o wyższości kultury wiejskiej, która skutecznie opierała się niebezpiecznym wpływom, była skarbnicą rdzennych pierwiastków narodowych, przechowywała "uczucie gromadzkie, ład wewnętrzny i spokojną twórczość". Ta wyższość i odrębność kultury chłopskiej przyciągała uwagę inteligencji, która chętnie sięgała do tej nieocenionej skarbnicy. Takie poglądy doskonale obrazuje pasmo głośnych w środowisku mieszanych małżeństw Tetmajera, Rydla i Wyspiańskiego.

Dramat Wyspiańskiego istotnie obala ustalone od dawna narodowe mity. Jednakże autor Autor J. Szaniawski Dwa teatry, bohater epizodyczny; małomówny dramaturg z nieodłączną fajką, twórca katastroficznej, fantastycznej sztuki, nie pozbawionej jednak realizmu. Postać jest ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum nie podaje żadnych nowych propozycji wyobrażeń i sposobu myślenia, gdyż nie jest to celem utworu. "Wesele" przede wszystkim miało pokazywać wady polskiego społeczeństwa i uczulać na ważne kwestie, które trzeba było uświadomić ludziom, aby móc skutecznie walczyć o niepodległe państwo. W tej funkcji doskonale się sprawdza. Wesele poety Rydla było dobrą szansą do przeprowadzenia obserwacji wzajemnych zachowań inteligencji i chłopów. Wyspiański pesymistycznie ocenia polskie społeczeństwo, które zebrało się na uroczystościach w podkrakowskich Bronowicach. Autor pokazuje, że dwie warstwy społeczne nie potrafią się zjednoczyć, aby walczyć o wolną ojczyznę. Zainteresowany polityką chłop zostaje zlekceważony przez inteligenta, który nie widzi powodów, aby mieszkańcowi spokojnej wsi opowiadać o tak ważnych kwestiach. Natomiast Czepiec Czepiec drugi odcinek żołądka ssaków przeżuwających, do którego dostaje się pokarm z żwacza. Skurcze czepca powodują odciśnięcie płynu z pokarmu, który wraca do żwacza. Powstała masa ... Czytaj dalej Słownik biologiczny twierdzi, że "panowie" - w przeciwieństwie do chłopów - nie mają wystarczającej energii. Przywołuje pamięć o bohaterskich chłopach walczących w powstaniu kościuszkowskim, ale nie zapomina także o rzezi galicyjskiej 1846 roku. Inteligenci widzą w chłopach zagrożenie - ich zbytnie zaangażowanie polityczne może się obrócić przeciw nim. To Upiór przypomina i symbolizuje odwieczne waśnie między panami a chłopami, odczuwaną przez Dziada nienawiść do panów i pamięć o tragicznych zdarzeniach chłopskiej rebelii, która wybuchła na polskiej wsi pod przewodnictwem Jakuba Szeli. Liczne rozmowy chłopów i inteligentów pokazują, że nie mogą się oni porozumieć nawet w najprostszych kwestiach. Nieufni chłopi wiedzą, że inteligencki podziw nad wsią jest złudny.

W "Weselu" Wyspiański ostro krytykuje młodopolską ludomanię jako pozorną. Dobitnie wskazuje na to postać Pana Młodego, który na wsi szuka źródła inspiracji, ale w istocie jego znajomość realiów wiejskich jest znikoma. Ponadto nie jest przekonany co do słuszności swej decyzji - boi się, że jest to zdrada inteligencji. Ślub z chłopką jest wyrazem chwilowej mody, a nie chęci zbratania się lub prawdziwego uczucia. Legendarny bohater Bohater S. Mrożek Rewolucja, jedyny bohater opowiadania i narrator.
Wygląd: Brak jakichkolwiek informacji o tym, kim jest postać, jak się nazywa, gdzie mieszka, jak wygląda. To jakiś człowiek, ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
ukraiński, który był zwolennikiem porozumienia z Polską, wieszczący Wernyhora Wernyhora S. Wyspiański Wesele, bohater fantastyczny; na wpół legendarny Kozak, wróżbita z czasów konfederacji barskiej. Przybycie Wernyhory to zapowiedź odrodzenia Polski drogą powstania ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum symbolizuje marzenia Gospodarza o pojednaniu klas społecznych i zgodnego działania w imię ojczyzny. Inteligenci jako spadkobiercy szlacheckiej tradycji powinni zorganizować i poprowadzić zryw narodowowyzwoleńczy, ale są temu niechętni. Ponad wartość wolnej ojczyzny przedkładają wymowną, ale bierną sztukę.

Zaś chłopi, którzy chcieli walczyć, mieli siły i potrzebną energię, interesowali się polityką, nie mieli wystarczającej świadomości narodowej, umiejętności zorganizowania się i porzucenia osobistych korzyści dla spraw całego narodu. Potrzebowali przywódcy, który poprowadziłby ich do boju. Choć dumni ze swoich korzeni, zazdroszczą gościom z miasta. Przedstawiciele wsi i miasta żyją obok siebie, ale nie potrafią się porozumieć, bo jeszcze nie dorośli do tego. Ich  stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny doskonale odzwierciedla bierny, uśpiony chocholi taniec, w którym pogrążają się wszyscy zgromadzeni na weselu. To on symbolizuje społeczne odrętwienie, brak prób przełamania marazmu, powszechne nieporozumienia i brak chęci do wspólnego działania.

Również inne utwory ukazują zróżnicowanie społeczeństwa polskiego. W "Lalce" Bolesław Prus pokazuje mieszkańców Warszawy: inteligentów i służących, adwokatów i subiektów, sfery handlowe i studentów. Dodatkowo dostatnie Śródmieście kontrastuje z nędznym, głodującym Powiślem. Szlachta Szlachta uprzywilejowany stan społeczny, który wyłonił się ostatecznie w Polsce w XIV w. spośród rycerstwa. O przynależności do tego stanu decydowało przede wszystkim urodzenie, rzadziej ... Czytaj dalej Słownik historyczny była dominującą warstwą społeczeństwa nie tylko w mieście, ale także na wsi. Rodzina Rodzina jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji organizmów, wyższa od rodzaju, a niższa od rzędu, np. rodzina: liliowate, rodzina: trawy, rodzina: jaskrowate, ... Czytaj dalej Słownik biologiczny Łęckich jest doskonałą ilustracją tego, że nawet bankructwo Bankructwo sądownie ogłoszona upadłość, niewypłacalność lub zawieszenie wypłat wobec wierzycieli, przen. utrata znaczenia i wpływów, upadek, klęska życiowych planów, ruina majątkowa Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych finansowe arystokracji nie jest w stanie podważyć jej wysokiej pozycji społecznej.

Także w "Chłopach" Władysław Stanisław Reymont ukazał stosunki, jakie panowały w uwłaszczonej wsi oraz podział na bogatych gospodarzy, którzy mieli własną ziemię i biedotę - komorników. Najbogatsi właściciele mogli liczyć na szacunek innych mieszkańców wsi, czyli władzę, ponieważ dla chłopów wyznacznikiem majątku była ilość posiadanej ziemi. To oni mieli decydujący głos także w sprawach moralnych - ustanowione przez nich prawa nie zezwalały na związek Jagny i Antka.

Przywołane utwory pokazują społeczeństwo dziewiętnastowiecznej Polski. Olbrzymie zróżnicowanie społeczne miast i wsi wynikało z różnic majątkowych i zajmowanych urzędów. Zła sytuacja życiowa chłopów i robotników była podobna, choć byli oni przedstawicielami różnych klas. Wiejskie warunki życia przypominały sposób egzystencji miejskiej biedoty. Jedynie arystokracja Arystokracja Z. Krasiński Nie-boska komedia, bohater zbiorowy; przeciwnicy rewolucjonistów
Przedstawiciele: hrabiowie, baronowie, książęta - ostatni przedstawiciele arystokracji. Są też bankierzy - ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
inteligencja Inteligencja S. Wyspiański Wesele, bohater zbiorowy
Suma postaw bohaterów Wesela tworzy, krytycznie przez poetę ujęty, obraz inteligencji polskiej końca XIX w. Wyspiański atakuje głównie ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
prowadziła dostatnie, godne życia.