Poezja tego pisarza zawiera pytania nurtujące ludzi czasów kiedy powstawała, wyraża ich nastroje w momencie przełomu wieków i znajdują się w niej odniesienia do pesymistycznych koncepcji filozofii Schopenhauera. Dekadenckie nastroje wyraża wiersz "Koniec wieku XIX", Nie wierzę w nic" czy też "Któż nam powróci" ale znajdujemy w tych utworach także antidotum na problemy tego okres, a mianowicie sposoby ucieczki od tej szarej rzeczywistości, przynoszące ulgę. Są nimi przyroda, którą u Tetmajera są krajobrazy tatrzańskie, sztuka a także miłość oraz śmierć. Utworem , który doskonale oddaje sposób postrzegania świata w tych czasach jest wspomniany wcześniej "Koniec wieku XIX", składający się z ciągu retorycznych pytań i w którym poszczególne strofy odnoszą się do poruszonych w pytaniach pojęć. A tymi pojęciami są: Przekleństwo, Ironia, Wzgarda, Rozpacz, Walka, Rezygnacja, Byt przyszły, Użycie. Niestety żadne z nich w tamtych czasach nie było już wartością. Kiedy neguje pojęcie walki jako zdezaktualizowane , mówi " ale czyż mrówka rzucona na szyny, może walczyć z pociągiem nadchodzącym w pędzie?"

Mrówką w tym porównaniu jest człowiek, natomiast pociąg symbolizuje los. Końcowa cześć wiersza, gdzie pojawia się pytanie "cóż wiec jest" skoro wszystkie te wartości straciły na znaczeniu, daje na nie odpowiedź, w postaci czynu, gdzie człowiek "głowę zwiesił niemy".

Podobnie problemy te traktuje liryk "Nie wierzę w nic", gdzie także poeta nie znajduje odpowiedzi na pytania o wartości w życiu. Podmiotem lirycznym jest tu artysta, jawiący się jako ten ,który tworzy ale także niszczy a na jego destrukcyjna siłę wskazują czasowniki "drwię", "zrzucam", "strącam", "depcę", które poeta stosuje. Z kolei jego stosunek do świata obrazują określenia "wstręt mam", "krzyk bólu", "śmiech", "przekleństwo". To co może wyleczyć człowieka od cierpień związanych z życiem to Nirwana, śmierć, niebyt. Widać tu analogię z filozofią schopenhauerowską a motyw główny utworu, tzn. problem sztuki jako przyczyny bólu, zła , nawiązuje do dzieł z czasów epoki romantycznej, a mianowicie do Wielkiej Improwizacji Mickiewicza oraz do wiersza Norwida "Fortepian Szopena".