Można powiedzieć, że w "Wieży" mamy dwa plany akcji. Z jednej strony jest to współczesność, ale także i odległa przeszłość. Bohater spędza urlop w Piemoncie po męczącej misji wojskowej. Pragnie odpocząć w ciszy po wojennej wrzawie.

Wynajął mieszkanie w domu dawnego nauczyciela, który zmarł pod koniec wojny. Wówczas miał okazję poznać nie tylko Wieża Strachu znajdującą się niedaleko stąd w Aoście, ale również stare podania o zagłodzonej księżniczce di Braganza i białej damie. Narrator coraz bardziej zagłębia się w przeszłość, kiedy zapoznaje się z pamiętnikiem de Maistre'a. Wtedy zainteresował się biografią trędowatego Lebbrosa. Stopniowo zaczyna rekonstruować historię mieszkańca wieży. Znajdował się tam człowiek, któremu trąd zniekształcił twarz i skazał na samotność. Przez jakiś czas pomagała mu siostra, która cierpiała podobne męki. Po jej śmierci Lebbroso stracił wiarę, chęć życia i nawet chciał popełnić samobójstwo. Ostatecznie nie dokonał tego, bo przeczytał ostatnie słowa siostry. Jej prośbę o przyjęcie postawy chrześcijańskiej wywarła na nim tak duże wrażenie, że zrezygnował z samobójstwa. Dalej znosił swoje cierpienie.

Równocześnie bohater odkrywa tajemnicę poprzedniego lokatora domu. To był nauczyciel, który w czasie trzęsienia ziemi stracił całą rodzinę. Po tej tragedii nie mógł się podnieść i chciał popełnić samobójstwo. Ostatecznie jednak go odratowano. Wtedy zamieszkał samotnie. Jak stwierdził "żyje, bo nie może umrzeć". Ponownie został postawiony przed dramatycznym wyborem, gdy hitlerowcy poszukiwali w wiosce mężczyzn. Zażądali jednego mężczyznę i zagrozili zamordowaniem proboszcza, jeśli nie spełni się ich postulatu. Nauczyciel wtedy nie stanął na wysokości zadania. W tej godzinie próby stchórzył i nie chciał się poświęcić. Wobec tego życie stracił proboszcz. Jednak po tym zdarzeniu także nauczyciel zmarł.

Opowiadanie "Wieża" jest bardzo ciekawe ze względu na oryginalną konstrukcję. Pisarz nie poprzestaje na opisie Wieży Strachu, wsi, czy losów poszczególnych ludzi. To wszystko jest dla niego jedynie pretekstem do rozważań na temat istoty człowieczeństwa. Autor obnaża przed czytelnikiem paradoksy ludzkiej psychiki. Poza tym wnikliwie analizuje wpływ samotności na ludzkie życie. Buduje ciekawą analogię miedzy tragedią Hioba i losami bohaterów opowiadania. Opisuje, w jaki sposób utrata rodziny czy choroba wpływa na dalszą egzystencję. Na koniec analizuje postawę człowieka w obliczu śmierci. Na pewno Lebbroso jest człowiekiem bardzo silnym, bo potrafił godnie znieść chorobę, a nawet śmierć bliskiej osoby. Duże wrażenie wywiera jego postawa heroiczna. Natomiast nauczyciel zawiódł w decydującym momencie. Jednak na pewno nie wolno go jednoznacznie oceniać, bo przeszedł przez prawdziwe piekło i to mogło zmienić jego charakter.