Utwór Adama Mickiewicza "Pan Tadeusz" realizuje klasyczny model epopei. Prowadząc wielowątkową narrację w formie poetyckiej ukazuje on heroiczne czyny bohaterów, które rozgrywają się w kontekście przełomowych dla ojczyzny wydarzeń historycznych. Dla eposu charakterystyczny jest także narrator, posiadający wiedzę absolutną. Nie zawsze epos można opatrzyć epitetem narodowy.

"Pan Tadeusz" zyskał to miano, bo podejmuje najistotniejsze dla członków narodu sprawy. A przez to jest ważny dla Polaków w sferze mentalnej.

Czas wydarzeń to lata 1811-1812. Szczególny dla Polski czas ze względu na kampanię rosyjską Napoleona i szansę dla Polski na odzyskanie niepodległości.

W niezwykle malowniczy i barwny sposób pokazane zostało życie stanu szlacheckiego XIX wieku. Składają się na nie: zwyczaje, rozrywki - uczty, polowania, ale też pewien kodeks stanowy. Autor łączy autentyczne historycznie wydarzenia z fikcyjnymi postaciami. Są to jednak postaci reprezentatywne dla czasu wydarzeń. Oddają mentalność, modę, język, sposób bycia swoich współczesnych.

Wielkim walorem dzieła Mickiewicza są barwne opisy. Szeroko zarysowane tło wydarzeń - przestrzeń przyrody jest typowym elementem eposu. Mickiewicz robi to po mistrzowsku. Jego opisy stanowią element retardacyjny, ale są bardzo atrakcyjne ze względu na mnożenie i nakładanie środków stylistycznych. Przedstawiając świat przyrody odwołuje się podmiot liryczny do wszystkich naszych zmysłów, przez co ich oddziaływanie jest bardzo sugestywne.

"Pan Tadeusz" ze względu na swój kunszt realizuje ideał epopei klasycznej. Ale jest ciągle atrakcyjny dla każdego Polaka - stanowi skarbnicę wiedzy o tradycji narodu i ostoję patriotyzmu.