W 1933 r. do władzy w Niemczech doszedł Adolf Hitler i kierowana przez niego partia NSDAP. Powstała III Rzesza. Cechą charakterystyczną nowego państwa była polityka ekspansjonizmu. W myśl poglądów Hitlera, wyłożonych w książce Mein Kampf jego autorstwa Niemcy mieli szukać dla siebie przestrzeni życiowej (lebensraum) na terenach Europy Środkowej i Wschodniej. Obiektem agresji bardzo szybko stały się więc państwa leżące w tej części Europy.

W 1938 r. Adolf Hitler doprowadził do aneksji Austrii (anschluss), łamiąc kolejne postanowienie konferencji wersalskiej. Przyłączenie Austrii było tylko wstępem do dalszych zmian terytorialnych. Obiektem zainteresowań Hitlera od dość dawna był los Niemców sudeckich mieszkających na terenie Czechosłowacji.

Niemcy ci zajmowali tereny graniczące z III Rzeszą, więc byli podatni na wpływy stamtąd płynące. W latach trzydziestych na terenie Sudetów narastały nastroje nacjonalistyczne i  hasła nazistowskie padały na podatny grunt. NSDAP lokuje na terenie Czechosłowacji, właśnie na obszarze sudeckim swoją ekspozyturę, zapewniając w ten sposób kontakt Niemców z macierzą w III Rzeszy. Ta „piąta kolumna” (Niemcy sudeccy i działająca na terenie Czechosłowacji NSDAP), występowała przeciwko państwu czeskiemu, przeciwko władzy Edwarda Beneša. Posunięcia władz czeskich bardzo często przez te grupę są interpretowane jako w nią wymierzone, jako prześladowania mniejszości niemieckiej. Tego typu nastroje nasilają się pod koniec lat trzydziestych. Były one na rękę Hitlerowi, dlatego że dawały pretekst do interwencji na terenie Czechosłowacji, a w dalszej perspektywie do realizacji imperialistycznych planów na terenie Europy Środkowej.

W konsekwencji tych wydarzeń Hitler wysunął żądanie wobec władz czechosłowackich, przyłączenia Sudetów do III Rzeszy. Był rok 1938. W Europie panowała tendencja do łagodzenia konfliktów. Taki pacyfistyczny sposób myślenia prezentowali rządzący państw Europy Zachodniej. Obawą była możliwość wybuchu międzynarodowego konfliktu. W tej sytuacji dyplomacja państw zachodnich wywarła nacisk na Czechosłowację, aby przyjęła żądanie Hitlera. 29 września 1938 r. odbyła się w Monachium konferencja, na którą przybyli: Arthur Neville Chamberlain, premier Wielkiej Brytanii, Édouard Daladier, premier Francji, Benito MussoliniAdolf Hitler. Przedstawicieli Czechosłowacji nie zaproszono na konferencję. Szczególnie Wielka Brytania, w osobie premiera Chamberlain’a  bała się, że jeśli Czesi nie ustąpią, to Hitler gotowy jest rozpętać nową wojnę. Dlatego tez jego nadrzędnym celem stało się przekonanie prezydenta Beneša do przyjęcia niemieckich żądań.

Układ w Monachium pomiędzy Anglią, Francja, faszystowskimi Włochami i III Rzesza został podpisany. Zgodnie z jego treścią rząd czechosłowacki zgadzał się na zajęcie przez Niemcy Sudetów. Przedstawicieli władz Czechosłowacji postawiono przed faktem dokonanym. Jednocześnie uprzedzono ich (Anglia i Francja), że jeśli postanowienia konferencji odrzucą, zostaną pozostawieni sam na sam z III Rzeszą, a mocarstwa zachodnie przestaną się interesować ich losami. Społeczeństwo czeskie było przeciwne okrojeniu państwa, armia wyraziła gotowość i chęć walki. Beneš by jednak zdania, że walka bez sojuszników będzie pozbawiona sensu. Podał się do dymisji, a nowy prezydent Emil Hacha zaakceptował odłączenie Sudetów. Czechosłowacja przyjęła decyzję monachijską, do której doszło „bez nas i przeciw nam”, jak miał się wyrazić dyplomata czeski i minister spraw zagranicznych Kamil Krofta. Dodał równocześnie: „Na pewno nie jesteśmy ostatni, po nas spotka to innych”. Jak pokazały kolejne miesiące, te słowa były prorocze. 

Społeczeństwom Europy, takie rozwiązanie kryzysu sudeckiego przyniosło ulgę i wzbudziło entuzjazm. Jednak konferencja w Monachium ugodziła Czechów. Poczuli się oszukani i opuszczeni przez swoich zachodnich sojuszników, mimo że ci zagwarantowali suwerenność i granice okrojonego państwa czechosłowackiego.

III Rzesza zajęła obszar o wielkości 39 tys. km², zamieszany przez 3 mln 300 tys. ludności. Nie tylko przez Niemców, ale także Czechów w liczbie około 800 tys. Władze musiały uwolnić z więzień wszystkich Niemców sudeckich, którzy odsiadywali wyrok za polityczne przestępstwa, oraz zwolnić ze służby wojskowej. Na terenach zajętych przez Niemcy znalazły się zakłady przemysłowe (m.in. zakłady wojskowe Škoda).

Konferencja Monachijska było wielką klęską dla Francji. Państwo to ulegając naciskom ze strony brytyjskiej dało wyraz swej słabości. Wydarzenia w Europie Środkowej i słabość państw zachodnich, zainteresowały Józefa Stalina. Zaczął on w tej sytuacji rozważać możliwość zmiany polityki zagranicznej ZSRR i  przejście od polityki antyniemieckiej do porozumienia z Hitlerem. Monachium okazało się być tylko wstępem do coraz śmielszych roszczeń a w rezultacie żądań Hitlera;. Droga obrana przez niego prowadziła w jednym kierunku. Kierunkiem tym był największy konflikt XX wieku - II woj. wojna światowa.