w  połowie lat 90-tych XX wieku w Republice Południowej Afryki podjęto działania zwalczające  prowadzoną dotychczas politykę apartheidu. Ta zbrodnicza polityka i wynikający z niej sposób działania sprawiły że wykształcił się  ustrój polityczny oparty na przekonaniu, że rasy winne być oddzielone kulturowo i ustawowo. Ta rozdzielność wynikać miała z odrębności rozwoju rasy białej i czarnej. Nie da się ukryć, ze doktryna apartheidu nosiła cechy rasizmu. Została narzucona Afrykanom przez białych mieszkańców tego kontynentu.

Aby w pełni zrozumieć zjawisko apartheidu powinniśmy sięgnąć do historii, konkretnie do czasów kolonizacji Afryki przez państwa europejskie. Na terenach dzisiejszej Republiki Południowej Afryki zamieszkiwali BuszmeniHotentoci. Spośród narodów europejskich jako pierwsi pojawili się tu Portugalczycy, a następnie Holendrzy. Ci ostatni w 1652 r. założyli Kapsztad. Od tej pory rozpoczęła się kolonizacja Afryki. Na jej krańce południowe masowo zaczęli napływać tzw. Burowie, holenderscy osadnicy. W XIX wieku na tych terenach pojawili się Anglicy. Znieśli niewolnictwo. To było jedną z przyczyn wojen, które rozegrały się między nimi a Burami. Celem tzw. wojen burskich było panowanie nad południową Afryką, a dokładnej rzecz ujmując opanowanie terenów obfitujących w złoto i diamenty. Walki trwały do 1902 r. były bardzo brutalne i krwawe. Aby uniemożliwić Burom korzystanie z pomocy cywilnej ludności, Anglicy utworzyli pierwsze obozy koncentracyjne, w których zamknęli ludność cywilną.

W czasie I wojny światowej Afryka Południowa stanęła po stronie państw Ententy, a podczas II wojny państw antyhitlerowskiej koalicji. Po 1945 r. u władzy w Republice Południowej Afryki znalazła się Partia Narodowa. Próbowała ona wprowadzić w życie system polityczny, którego podstawy zostały opracowane przez uczonych afrykańskiego pochodzenia z uniwersytetu w Stellenbosh. Jego założenia ogłosił D. F. Malan. Tak zrodziła się doktryna apartheidu.

Społeczeństwo Republiki Południowej Afryki podzielono na rasowe i etniczne grupy. Wyznaczone im zostały specjalne miejsca zamieszkania i miejsca pracy. Ludność czarną zmuszono do mieszkania w gettach, leżących na obrzeżach miast. Wszelkie próby łamania tych twardych reguł były surowo karane, nawet karą śmierci lub wieloletniego pobytu w więzieniach. Krytyka istniejących stosunków społecznych i politycznych uznawana była za przestępstwo. Ludność biała stanowiła zaledwie 10-14 % całej liczby mieszkańców RPA. Czarni mieszkańcy (75 %) nie mieli prawa głosu. Praktycznie do 1994 r. biali mieszkańcy dominowali w życiu polityczny, gospodarczym i kulturalnym. 

Czarna ludność postanowiła walczyć o swoje prawa. Powstał w tym celu Afrykański Kongres Narodowy (ANC). Ta organizacja działała od 1912 r. Jej celem stało się zrównanie w prawach ludności białej i kolorowej. Od 1948 roku ANC deklarowała pokojowe metody rozwiązywania sporów o charakterze rasowym. Zmiana form walki została jednak wymuszona. W 1960 r. doszło do masakry nieuzbrojonych demonstrantów w Sharpeville. Afrykański Kongres Narodowy został zdelegalizowany. W tej sytuacji pozostała już tylko walka zbrojna. Powołane do życia zostały siły zbrojne pod zarządem dawnego ANC. Ich zadaniem stało się przeprowadzanie ataków i działań sabotażowych na terenie Republiki Południowej Afryki. W latach 60-tych przygotowywane było nawet zbrojne powstanie w RPA. Jednak akcja nie powiodła się. W 1963 r. aktywiści ANC, a wśród nich także i Nelson Mandela, zostali skazani na dożywotnie więzienie.

Pomocy walczącej ludności kolorowej zaczęły udzielać organizacje międzynarodowe. W 1966 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych uznało apartheid za zbrodnię przeciwko ludzkości. W 1973 r. uchwalono konwencję w sprawie karania zbrodnii apartheidu (weszła w życie w 1976 r.).

Proces przemian politycznych, gospodarczych i społecznych zapoczątkował w RPA prezydent Wilhelm Frederic de Klerk. Podjęte wówczas działania zmierzały do likwidacji apartheidu w niedalekiej przyszłości. W 1990 r. z więzienia wyszedł Nelson Mandela. Od razu stanął na czele ANC. Afrykański Kongres Narodowy rozpoczął legalną działalność. Jednocześnie Mandela złożył deklarację, że ANC zaprzestanie prowadzenia zbrojnej walki. W 1991 r. parlament RPA zniósł ustawy regulujące funkcjonowanie apartheidu. Od tej pory zaczęły się tworzyć podwaliny demokratycznego wielorasowego państwa w RPA. W 1994 r. odbyły się pierwsze wolne, powszechne i równe wybory do parlamentu. Zwycięstwo odniósł reprezentujący interesy ludności murzyńskiej Afrykański Kongres Narodowy. Jego przywódca Nelson Mandela objął stanowisko prezydenta kraju, a dotychczasowy prezydent Wilhelm Frederic de Klerk – wiceprezydenta. W tym samym roku weszła w życie konstytucja. Zmieniła ona całkowicie strukturę polityczną i społeczną RPA. Wprowadzono nową strukturę władz państwowych, nowy podział administracyjny i przede wszystkim równouprawnienie wszystkich obywateli bez względu na kolor skóry.

Największe zasługi dla zlikwidowania apartheidu w republice Południowej Afryki miał Nelson Mandela. W uznaniu jego zasług oraz zasług Prezydenta Frederica de klerk w 1993 r. przyznano im pokojową nagrodę Nobla. W połowie lata 90-tych udało się zażegnać problem apartheidu. W życiu politycznym państwa dominowała ludność czarna, natomiast w gospodarce główną rolę odgrywali biali. Mandeli zarzuca się, że popierał zastępowanie białych wykwalifikowanych pracowników, przez niewykwalifikowaną czarna kadrę, tzw. „czarny rasizm”. Należy pamiętać, że okres apartheidu przyniósł świetny rozwój gospodarczy kraju, zawdzięczany białej ludności. W momencie jego zniesienia zaobserwowano spadek wartości pieniędzy, wzrost bezrobocia, załamanie rozwijającej się wcześniej gospodarki i masową migrację.