Akt 5 listopada był proklamacją cesarzy Austrii i Niemiec zapowiadającą powstanie państwa polskiego.

Celem wydania aktu 5 listopada było zyskanie przychylności Polaków i tym samym pozyskanie polskich rekrutów do wojny z Rosją oraz zapewnienie brakujących rąk do pracy w fabrykach i na roli.

15 listopada 1916 r. cesarz niemiecki Wilhelm II Hohenzollern i cesarz austriacki Franciszek Józef I wydali odezwę do narodu polskiego zapowiadając utworzenie państwa polskiego. Odbyło się to poprzez ogłoszenie odezwy w ich imieniu przez generał-gubernatorów w Warszawie i Lublinie.

Odezwa zapowiadała powstanie samodzielnego, lecz nie niezależnego państwa polskiego w bliżej nieokreślonej przyszłości.

W odpowiedzi na akt 5 listopada Rosja wystąpiła przeciwko pogwałceniu prawa międzynarodowego przez Niemcy i Austro-Węgry, a kilka tygodni później zapowiedziała utworzenie wolnej Polski.  

Francja i Anglia skłaniały się ku stanowisku Rosji, przy czym Francja pozostawiała całkowitą swobodę decyzyjną carowi, natomiast Anglia opowiedziała się za utworzeniem Królestwa Polskiego z rosyjskim władcą. Z kolei prezydent Stanów Zjednoczonych Woodrow Wilson w swym orędziu z 22 stycznia 1917 r. wyraził opinię, że powinna powstać Polska zjednoczona, niepodległa i autonomiczna.

Władze Niemiec i Austro-Węgier poczyniły dalsze kroki po wydaniu aktu 5 listopada. Na ziemiach polskich 15 stycznia 1917 r. rozpoczęła działalność Tymczasowa Rada Stanu w Królestwie Polskim. Została ona powołana z inicjatywy władz pruskich i austro-węgierskich. W tym samym roku powołano Radę Regencyjna zastępującą króla i regenta. Rada ta powołała rząd Jana Kucharzewskiego w listopadzie 1917 r.

Mimo powyższych działań Akt 5 listopada nie spowodował masowych wstąpień do niemieckich i austriackich armii. Polacy nie byli skłonni do współpracy z dotychczasowymi zaborcami, a  niepodległość zamierzali zyskać w sposób niezależny od nich.