Igrzyska Olimpijskie w świecie starożytnym odbywały się co, podobnie jak obecnie, co cztery lata, w miejscowości Olimpia. Po raz pierwszy odbyły się w 776 roku p.n.e. W erze nowożytnej zostały wznowione dopiero w 1896 roku.

Na czas igrzysk polis greckie pozostające między sobą wstanie wojny zawierały pokój. Były to najważniejsze zawody sportowe świata starożytnego, więc uczestnictwem w nim były zainteresowane wszystkie państwa greckie. Na kilka tygodni przed igrzyskami do Olimpii zjeżdżali już zawodnicy, przygotowujący się do zawodów. Uczestniczyli w nich jednak tylko mężczyźni, kobietom zakazywano nawet zasiadania na trybunach. Zawody trwały pięć dni, dnia pierwszego organizowano biegi, drugiego pięciobój, trzeciego pankration, czwartego wyścigi rydwanów a piątego dnia nagradzano zwycięzców.

Biegi były najstarszą konkurencją olimpijską, początkowo Grecy znali tylko bieg sprinterski na dystansie 192,27 m. Niestety, czasów biegu nie mierzono, toteż nie mamy możności ich porównania z osiągnięciami współczesnych sprinterów. Największą sławę jako biegacz zdobył Spartanin Ladas, o którym w starożytności krążyły różne historie. Opowiadano, że biegnąc po zwycięstwo w sto trzynastej olimpiadzie, nie pozostawiał na piasku śladów stóp, tak szybki był jego bieg. Ważną konkurencją biegową był bieg w uzbrojeniu, najpierw biegano w hełmie, z tarczą, dzidą i w nagolennikach, co ostatecznie ograniczono do biegu z tarczą. Ważną konkurencją olimpijską świata starożytnego były zapasy, które nie maja wiele wspólnego z dzisiejszą konkurencją zwaną zapasami. W starożytnej Grecji dozwolone były takie chwyty jak: wyłamywanie palców, szarpanie za nos, wargi, podstawianie nogi. By zwyciężyć należało przeciwnika trzykrotnie rzucić na ziemię. Nie istniał podział zawodników na kategorie według wagi, dzielono ich bowiem według wieku, losowanie decydowało o tym, kto miał z kim walczyć. Kolejną dyscypliną był tzw. pankration stanowiący połączenie boksu z zapasami. Każdy chwyt i każde uderzenie było tu dopuszczalne. Tak więc zawodnicy w czasie walki mogli wykręcać i wyłamywać sobie ręce czy stopy, mogli wykłuwać sobie palcami oczy, łamać nosy itp. Walka kończyła się przez poddanie się jednego z zawodników, który podnosił rękę i wskazujący palec ku górze albo uderzał przeciwnika w barki. Inną konkurencją był pięciobój, złożony z biegu, skoku w dal, rzutu dyskiem, oszczepem i zapasów. Na olimpiadach skakano przy dźwiękach fletu, które miały podnosić sprawność zawodników, ale długości skoków nie mierzono. Bardzo starą konkurencją jest również rzut oszczepem, o długości 5 metrów. Zaś za najbardziej widowiskową uważano wyścigi zaprzęgów konnych. Na udział w zawodach mogli sobie pozwolić najbogatsi, których stać było na wystawienie rydwanu i opłacenie woźnicy.

Idea igrzysk, które przerwano w IV wieku n.e. została wskrzeszona w XIX wieku. Obecnie olimpiady również są organizowane co cztery lata. Biorą w nich udział mężczyźni i kobiety, nie liczy się zwycięstwo, ale równie ważny jest sam udział w tych najważniejszych zawodach sportowych, w których obok sprawnych fizycznie zawodników, biorą udział też niepełnosprawni. W olimpiadzie nie uczestniczą tylko Grecy ale przedstawiciele wszystkich państw świata. Ponadto zawody nie maja nic wspólnego z wierzeniami religijnymi, nie składa się bogom ofiar, ale nadal uczestnictwo i zwycięstwo w tej ważnej imprezie sportowej jest największym wyróżnieniem dla zawodnika.