Powstanie Spartakusa wybuchło w 73 r. p.n.e. i było największym buntem niewolników w starożytnym Rzymie.

Geneza powstania Spartakusa

Wraz z rozwojem Rzymu nad Morzem Śródziemnym rosła liczba latyfundiów niewolniczych. Sytuacja niewolników była nie do pozazdroszczenia - byli wyzyskiwani i ciemiężeni, nie mając w zasadzie żadnych szans na poprawę swojego życia.

Szczególnie ciężki los spotkał niewolników kształconych w specjalnych szkołach gladiatorów. Wiosną 73 r. p.n.e. Spartakus rozpoczął organizowanie ucieczki ze szkoły gladiatorskiej w Kapui. Powstańcy ukryli się na zboczach Wezuwiusza, a następnie zaczęli opanowywać południową część Italii, tj. Kampanię i Lukanię.

Rozwój i upadek powstania Spartakusa

Zwycięskie walki z oddziałami rzymskimi spowodowały, że powstanie Spartakusa zaczęło się rozprzestrzeniać, a do jego oddziałów dołączyli niewolnicy z latyfundiów. Armia powstańców liczyła ok. 60 tys. osób. Przeciwko Spartakusowi wyruszył Marek Lincyniusz Krassus, ówczesny pretor Rzymu. Po wielu miesiącach walk Spartakus został pokonany w bitwie na brzegach rzeki Silarus, jego armia uległa rozbiciu, a on sam poniósł śmierć.

Konsekwencje powstania Spartakusa

Po 1,5 roku walk powstanie Spartakusa zostało stłumione. Zniszczeniu uległy znaczne połacie Italii, zamordowano ogromną ilość niewolników. Zauważyć należy, że powstanie było początkiem rodzącego się kryzysu niewolnictwa jako formy społecznej. Niemniej jednak powstanie Spartakusa nie wywarło większego znaczenia dla niewolników w latyfundiach. Natomiast w szkołach gladiatorów znacznie zaostrzono rygor i karność, tym samym pogorszeniu uległa sytuacja niewolników walczących na arenach.