ARKADIUSZ urodził się około 377 roku, był synem cesarza Teodozjusza i Elii Flacylli.

Kiedy skończył 6 lat ojciec Ojciec Ojciec symbolizuje Boga, prawo, surowość, początek, zasady, wychowanie, mądrość.
Starożytność Biblia, Stary Testament PRAOJCIEC - ADAM: Biblijny Adam, pierwszy mężczyzna i pierwszy ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
podniósł go do godności augusta. Od 19 stycznia 383 roku był współwładcą. Jednak faktycznie panował od 395 roku, po śmierci swojego ojca.

Arkadiusz zarządzał wschodnią częścią Imperium Rzymskiego, a jego młodszy brat Honoriusz-Zachodem.

Cesarz Arkadiusz 27 kwietnia 395 roku poślubił Eudoksję, córkę zmarłego Bauto- naczelnika wojska. Ślub odbył się w okresie żałoby, tj. w trzy Trzy Trójka symbolizuje Boga, bóstwo, świętość, trójcę, sacrum, harmonię, siłę, Słońce, owocowanie, wzrost, rozwój, medytację, szczęście, świadomość.
W różnych kulturach liczbę ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
miesiące po śmierci Teodozjusza.

Eudoksja w roku 397 urodziła pierwsze dziecko. Pierworodna córka szybko zmarła. Za dwa lata urodziła się Pulcheria, po niej kolejna dziewczynka- Arkadia Arkadia W starożytnej Grecji kraj środkowego Peloponezu zamieszkany przez ubogich pasterzy, w poezji bukolicznej Wergiliusza kraina szczęśliwości i prostoty.
Symbolizuje: szczęście, raj, ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
i dopiero w 401 roku urodził się syn- Teodozjusz (imię po dziadku).

Eudoksja była kobietą o nienasyconej żądzy władzy. Dlatego też w 402 roku otrzymała tytuł augusty.

Cesarz prowadził wojny z Wizygotami, Gotami i Hunami. Zmarł 1 maja 408 roku.

TEODOZJUSZ urodził się 10 kwietnia 401 roku, zmarł 28 lipca 450 roku.
Po śmierci ojca miał zaledwie 7 lat i w jego imieniu rządzili najwyżsi dostojnicy,
np. Antemiusz (od 404 - 414 roku).
Duży wpływ na Teodozjusza wywierała jego starsza siostra, Pulcheria. Ona decydowała
o wychowaniu brata, dbała o jego pobożność, uczyła go w jaki sposób ma nosić szaty, siadać, czy poruszać się. Najlepsi nauczyciele Nauczyciele W. Gombrowicz Ferdydurke, bohater trzecioplanowy, zbiorowy; bohaterowie tej powieści, to zespół ludzi wyjątkowo niesympatycznych i nudnych. Ich zadaniem jest wychowywanie młodzieży według ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum uczyli cesarza literatury, sztuki jeździeckiej, wystąpień publicznych. Pomimo tego, że Teodozjusz był najmłodszym dzieckiem, nie był zarozumiały. Doskonale orientował się w różnych dziedzinach życia, przestrzegał zasad chrześcijańskich, odnosił się z szacunkiem do ludzi.

Pulcheria postanowiła poszukać bratu żony. Znalazła dla niego dziewczynę, w której cesarz od razu się zakochał. Niestety istniała przeszkoda do zawarcia małżeństwa, chodziło o religię.

Atenais był córką Leontiosa ( lub Heraklita)- Ateńczyka, który wykładał sofistykę w ateńskim uniwersytecie. Wychował on swoją córkę w duchu swojej wiary. Atenais aby wyjść za mąż musiała zmienić wiarę. Chrztu udzielił jej biskup Konstantynopola, a Atenais zmieniła imię na Eudokia. Ślub Teodozjusza z Eudokią odbył się 7 czerwca 421 roku.

W następnym roku urodziła im się dziewczynka- Eudoksja, a cesarzowa Eudokia otrzymała

w nagrodę tytuł augusty. Później urodził się syn i kolejna córka, ale  dzieci Dzieci M. Dąbrowska Pies, bohaterowie pierwszoplanowi; jest ich gromadka (może czworo), narrator wymienia najstarszą dziewczynkę i brata oraz maluchy, nowi właściciele psa.
Wygląd: brak ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
te szybko zmarły. Pozostała jedynie Eudoksja, w której pokładano wszelkie nadzieje.

Cesarz Teodozjusz wydał w lutym 438 roku Kodeks, tzw. Kodeks Teodozjusza. Stanowił

on podstawę prawną do czasu wydania następnego kodeksu, tzw. Kodeks Justyniana.

Teodozjusz dnia 26 lipca 450 roku w czasie przejażdżki koło Konstantynopola spadł z konia, co spowodowało uraz kręgosłupa. Zmarł po dwóch dniach, miał prawie 50 lat, nie pozostawił męskiego potomka.

MARCJAN urodził się w 392 roku. Przekazanie mu władzy nastąpiło w kościele w dniu

25 sierpnia 450 roku. Świadkiem koronacji był patriarcha Konstantynopola

Marcjan był wdowcem i z poprzedniego małżeństwa miał córkę Eufemię.

O zawarciu kolejnego małżeństwa decydowały względy typowo polityczne, ponieważ

po śmierci Teodozjusza (który nie pozostawił potomka) panem całego Imperium stawał się cesarz Zachodu- Walentynian III. Wówczas, by do tego nie dopuścić żoną Marcjana została siostra Teodozjusza- Pulcheria. Małżeństwo ich było czysto formalne, ponieważ Pulcheria złożyła wcześniej śluby czystości.

Marcjan był władcą energicznym, rozumnym, gospodarnym. Zerwał z polityką ustępstw

w stosunku do barbarzyńców. Prowadził rządy stabilne, pozostawiając skarbiec pełen złota. Podczas jego panowania został zwołany sobór powszechny w Chalcedonie w 451 roku.

Pulcheria zmarła w 453 roku, a cesarz Marcjan w styczniu 457 roku.

LEON I urodził się w 401 roku w Tracji. Pochodził z rodziny ubogiej. Był dowódcą garnizonu w Selymbrii (1 dzień drogi od stolicy). Miał żonę Werynę i córkę Ariadnę.

Dnia 7 lutego 457 roku w kościele katedralnym dokonano aktu koronacji. Leon I był pierwszym cesarzem koronowanym w kościele i któremu osobiście patriarcha Anatoliusz nałożył na głowę diadem- Dei gratia- "z łaski bożej"; (wcześniej wystarczała aklamacja przez wojsko, senat i lud albo za Marcjana- koronacja w kościele, ale patriarcha tylko jako współuczestnik koronacji).

Cesarz prowadził wojny z Wandalami i Ostrogotami.

Córka cesarza Ariadna wyszła za mąż za Zenona. Leon I mianował cezarem swojego

6-letniego wnuka Leona II, którego wyniósł do godności augusta.

Leon I zmarł 18 stycznia 474 roku.

LEON II urodził się w 467 roku. Od października 473 roku panował wraz z dziadkiem Leonem I. Od 18 stycznia do 9 lutego 474 roku rządził sam, a potem z ojcem Zenonem

( ze względu na wiek). Zmarł w listopadzie 474 roku.

ZENON urodził się około 430 roku, zmarł 9 kwietnia 491 roku. Panował od 9 lutego 474 roku do 491 roku (z przerwami). Był ojcem Leona II i zięciem Leona I.

ANASTAZJUSZ urodził się około 430 roku. Panował od 11 kwietnia 491 roku do 9 lipca 518 roku, do swojej śmierci. Był wyższym urzędnikiem dworu. Jego żoną została Ariadna, córka Leona I,  matka Matka J. Kochanowski Treny, bohaterka liryczna cyklu; matka Jana Kochanowskiego. Pojawia się w Trenie XIX z Urszulką na ręku. Przybywa w chwili, kiedy jej syn odrzucił już wszystkie wartości, nawet ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Leona II,  wdowa Wdowa J. Słowacki Balladyna, bohaterka epizodyczna; prosta, wiejska kobieta, strudzona ciężką pracą. Marzy o lepszym życiu dla swoich córek - Aliny i Balladyny. Kocha je, zwłaszcza Balladynę. I ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum po cesarzu Zenonie. Ona pomogła mu wstąpić na tron.

Cesarz Anastazjusz nie pozostawił potomka.

JUSTYN I urodził się w 450 lub 452 roku w Niszu. Pochodził z biednego rodu; niewykształcony, był pierwszym cesarzem analfabetą. Pod dokumentami stawiał pieczątkę ze swoim imieniem, ponieważ nawet nie potrafił się podpisać. Wstąpił do wojska i stopniowo awansował, choć nie osiągnął znacznej pozycji.

Rządy sprawował od 10 lipca 518 roku. Jego żoną była prosta kobieta Kobieta Z. Nałkowska Medaliony - Kobieta cmentarna, bohaterka autentyczna; prosta, niewykształcona kobieta, opiekująca się grobami. Niedaleko cmentarza znajduje się getto żydowskie, otoczone murem. ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Lupicyna, ale Justyn nadał jej od razu tytuł augusty. Lupicyna zmieniła imię na Euremia, Dzieci niestety nie mieli,

za to posiadali ogromną rodzinę. Justyn adoptował jednego siostrzeńca- Piotra Sabacjusza, który zmienił imię na Justyniana. Rozpoczęły się wspólne rządy.

W 520 roku zniesiono w Antiochii igrzyska, pozostawiono jedynie wyścigi rydwanów.

Pozorne zacieśnienie więzów z Rzymem nastąpiło w 525 roku, kiedy to przybył z Rzymu papież Jan I.

W 527 roku zmarła żona cesarza- Eufemia. Cesarz wyznaczył na swego następcę Justyniana, którego koronował 1 kwietnia 527 roku (od tego momentu formalne współrządy).

Cesarz Justyn I zmarł 1 sierpnia 527 roku.

JUSTYNIAN WIELKI urodził się około 482 roku. Swoje rządy rozpoczął 1 kwietnia 527 roku. Był siostrzeńcem Justyna I, został też przez niego adoptowany.

Jego żoną była Teodora, która dodawała mężowi odwagi cywilnej.

Cesarz prowadził wojny z Persami, Wandalami. Z Persami zawarł pokój, natomiast nad Wandalami odniósł zwycięstwo, opanowując podległe im tereny. Przybrał wówczas tytuł Vandalicus i Africanus; (podobnie jak on, czynili tak dawni imperatorzy rzymscy). Z wojen sprowadzał bogate łupy i jeńców.

Za czasów Justyniana prowadzono różne prace budowlane: fortyfikacje, kościoły, przeprowadzano nowe drogi, akwedukty, odbudowywano miasta. To wszystko naruszyło budżet państwa, dlatego zabierano dobra osób prywatnych, pod rozmaitymi pretekstami. Sprzedawano również stanowiska urzędnicze i godności honorowe. W roku 535 cesarz zakazał sprzedawania urzędów. Następnie kazał Trybonianowi dokonać kodyfikacji prawa, tzw. Kodeks Justyniana, który wydano 7 kwietnia 529 roku, a obowiązywać miał

od 16 kwietnia tego samego roku. Później nakazał, aby opracowano Digestia (podstawy nauczania prawa) i Institutiones (wstęp do studium prawa).

Dzieła te (Kodeks, Digestia, Institutiones) oraz edykty Justyniana określano jako Corpus iuris civilis, czyli "Zbiór prawa obywatelskiego".

W roku 562 cesarz uczestniczył w inauguracji, podczas której poświęcono nową kopułę kościoła Hagia Sofia, czyli Mądrość Boża.

Justynian charakteryzował się gorliwością religijną. Dopuszczał się nawet do prześladowań innowierców, wyszukiwał ich w całym Imperium i karał. Osoby o innej wierze nie mogły piastować żadnych urzędów, zakazano im wykonywania zawodu nauczyciela, niektórych karano śmiercią. Proces prześladowań rozpoczął się w 529 roku, dotknął wszystkie warstwy społeczne podejrzane o oddawanie czci bogom. Należeli do nich nauczyciele, senatorowie, lekarze, prawnicy i profesorowie. Na podstawie ustawy, która zakazywała poganom wykonywania zawodu nauczyciela, cesarz zamknął w 529 roku Akademię w Atenach;

(Akademia została założona przez Platona około 380 roku).

Cesarz z Teodorą dzieci nie miał. Do rywalizacji o purpurę doszło jeszcze za życia cesarza między Justynem synem Germanusa, a Justynem synem Wigilancji (siostry cesarza).

Żona Justyniana zmarła w 548 roku. Z kolei cesarz umarł w nocy z 14 na 15 listopada 565 roku. Jego następcą został wybrany Justyn, syn Wigilancji.

JUSTYN II urodził się około 520 roku. Był synem Wigilancji, siostry Justyniana Wielkiego.

Panował od 15 listopada 565 roku. Koronacja nastąpiła 16 listopada 565 roku w kościele katedralnym.

Za żonę pojął Zofię, siostrzenicę Teodory (żona Justyniana Wielkiego). Odegrała ona szczególną rolę w życiu cesarza. Była dla niego podporą, a pod koniec jego życia sprawowała faktyczne rządy.

Cesarz prowadził wojny z Persami, Awarami, Maurami, Wizygotami. Pozostawił po sobie państwo zmniejszone terytorialnie i zniszczone; było to spowodowane jego złą polityką zewnętrzną.

Zmarł 5 października 578 roku.

TYBERIUSZ urodził się około 520 roku Został on adoptowany przez cesarza Justyna II

w roku 574, a po czterech latach, (na tydzień przed śmiercią Justyna II) otrzymał od cesarza najwyższy tytuł i pozwolenie na koronację. Było to zasługą cesarzowej Zofii, która miała

na celu poślubienie Tyberiusza. Do ślubu jednak nie doszło, ponieważ Tyberiusz miał już żonę Anastazję.

W polityce zewnętrznej cesarz Tyberiusz powtarzał błędy poprzednika. Natomiast w gospodarce wewnętrznej państwa odszedł od polityki oszczędności, stosował wszelkie ulgi podatkowe, był bardzo hojny. Miało to swoje następstwa w przyszłości, gdyż Tyberiusz pozostawił pusty skarbiec.

Cesarz nie miał syna. Pod koniec swojego życia 5 sierpnia 582 roku swym cezarem uczynił Maurycjusza, dowódcę wojsk wschodnich, który zaręczył się z starszą córką Tyberiusza, Konstantyną. Koronował Maurycjusza 13 sierpnia 582 roku w pałacu Hebdomon.

Dnia 14 sierpnia 582 roku cesarz Tyberiusz zmarł.

MAURYCJUSZ urodził się w 539 roku. Był dowódcą wojsk wschodnich. Cieszył się zaufaniem cesarza Tyberiusza, który koronował go 13 sierpnia 582 roku. Maurycjusz

na uroczystość koronacji i zaślubin zaprosił swojego ojca Pawła, którego bardzo szanował. Kiedy ojciec zmarł pochował go w kościele Świętych Apostołów, obok zmarłych cesarzy

i ich najbliższych rodzin.

Żoną Maurycjusza została starsza córka Tyberiusza, Konstantyna. Małżeństwo ich było udane, urodziło im się 5 synów i 3 córki. Najstarszy syn, Teodozjusz został przez ojca koronowany w 590 roku w wieku pięciu lat.

Jako władca Maurycjusz był doskonałym dowódcą, który troszczył się o sprawy wojska, rozumnym politykiem, łagodnym i życzliwym monarchom. W polityce zewnętrznej odnosił sukcesy. Mimo rozsądnych rządów sytuacja Maurycjusza zmieniła się. Niepowodzeniom zapoczątkowało wydarzenie jakie miało miejsce w Persji. Król Persji Hormizdas został zamordowany przez satrapę (namiestnik prowincji), który następnie zasiadł na tronie. Syn Hormizdasa, Chosroes uciekł i skierował się z prośbą o pomoc do Maurycjusza. Senat nie miał zamiaru pomagać Persom, ponieważ wcześniej toczono z nimi wojny. Jednak Maurycjusz zdecydował się i powierzył Chosroesowi część wojska, dzięki którym pokonał

on buntownika i zasiadł na tronie. Udzielona pomoc przydała się Maurycjuszowi, który mógł przerzucić swoje wojska nad Dunaj.

W roku 602 cesarz postanowił, aby wojska podczas zimy obozowały za Dunajem. Wzbudziło to ogólny sprzeciw, ponieważ łączyło się to z niewygodami dla żołnierzy. W wojsku doszło

do buntu, w czasie którego żołnierze okrzyknęli swym wodzem Fokasa- podoficera.

Fokas zamiast poprowadził wojsko za Dunaj, skierował je do stolicy. Cesarz Maurycjusz nie uzyskał żadnej pomocy, nikt też się za nim nie wstawił. Dnia 22 listopada wraz z żoną

i dziećmi przedostał się w przebraniu na stronę azjatycką. Otrzymał schronienie w kościele Świętego Autonomosa, niedaleko Nikomedii. Cesarz, posłał swojego syna Teodozjusza

do Chosroesa, prosząc go, aby ten tym razem udzielił mu pomocy.

Senat, żołnierze i lud zgromadzili się w podmiejskim pałacu Hebdomon 23 listopada i tam koronowali Fokasa na nowego cesarza. Następnego dnia Fokas przybył do stolicy,

a 27 listopada tego samego roku rozkazał zamordować Maurycjusza i jego synów. Synów ścinano na oczach ojca, jego samego stracono na końcu. Głowy ich przywieziono

do stolicy i wystawiono na wydrwiwanie. Po pewnym czasie złapano także Teodozjusza, który zawrócił z drogi do Persji. On również został zamordowany. Żonę i córki Maurcjusza osadzono w klasztorze, a po trzech latach stracono.

FOKAS urodził się około 570 roku. Za panowania cesarza Maurycjusza był podoficerem

w wojsku. Niezadowolenie w armii wobec cesarza Maurycjusza doprowadziło

do zorganizowania akcji przeciwko niemu. Żołnierze uczynili Fokasa swoim wodzem i wraz

z nim ruszyli w stronę stolicy. Następnie doszło do detronizacji Maurecjusza, a nowym cesarzem został Fokas. Maurycjusz został zamordowany, a Fokas rozpoczął swoje rządy, które trwały od 23 listopada 602 roku do 5 października 610 roku.

Od samego początku polityka zewnętrzna Fokasa była trudna. Król Persji Chosroes zaatakował cesarza, ponieważ miał zamiar pomścić Maurecjusza, któremu zawdzięczał tron. Opanował twierdzę Darę, spustoszył Armenię, Syrię, Palestynę i doszedł do Chalcedonu. Dodatkowo w krainach bałkańskich atakowali Awarowie Awarowie wędrówki ludów
Czytaj dalej Słownik historyczny
i Słowianie.

Sytuacja wewnętrzna również nie była dobra, gdyż cesarz prześladował Żydów.

Równocześnie też popierał papieża Grzegorza Wielkiego, co naruszało ambicje biskupów wschodnich. Polityka religijna Fokasa związana była z jego poprzednikiem. Maurycjusz odnosił się z niechęcią do biskupa Rzymu, a Fokas na przekór zaczął popierać sprawy papieża. Papież Grzegorz Grzegorz A. Domańska Historia żółtej ciżemki, bohater epizodyczny; ojciec rodziny wiłów, czyli wędrownych aktorów, która przygarnęła Wawrzusia. Grzegorz nie chciał go puścić na poszukiwania ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Wielki wysłał do Fokasa list List wypowiedź pisemna skierowana do określonego adresata, najczęściej o charakterze prywatnym, choć znane są też listy adresowane do szerszego grona jak list otwarty, list pasterski, list gończy. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich gratulacyjny, w który chwalił

go za uznanie supremacji Kościoła rzymskiego. Kolejny papież Bonifacy III na dowód świetnych stosunków z Fokasem wystawił mu na Forum Forum główny plac w miastach starożytnego Rzymu, gdzie odbywały się zebrania ludowe, targi, sądy i kwitło życie towarzyskie. Najsłynniejszym takim placem było Forum Romanum (najstarszy rynek w ... Czytaj dalej Słownik historyczny Romanum murowaną kolumnę, która stoi do dziś. Papież Grzegorz Wielki jak i Bonifacy III doskonale wiedzieli, że cesarz jest człowiekiem brutalnym, tyranem, który po trupach dążył do celu, ale mimo tego skierowali do niego słowa uwielbienia. Ich postawa miała na celu zdobycia sobie przychylności cesarza. Wówczas Fokas zakazał patriarsze Konstantynopola dodawać sobie tytułu "ekumenicznego".

Stosunki cesarza z Rzymem przyczyniły się do wzrostu niechęci wobec niego w jego kraju.

Egzarcha Afryki Herakliusz wszczął bunt przeciw władcy i przystąpił do działań.

Korpus wojsk skierował na Egipt, który pod koniec 609 roku zajął Aleksandrię. Syn Herakliusza, także Herakliusz wypłynął z portu Kartaginy i we wrześniu 610 roku był już

w cieśninie Hellespontu, by z kolei 3 sierpnia 610 roku wpłynąć do portu stolicy.

Cesarz Fokas został schwytany i wraz ze swoimi doradcami spalony żywcem na placu targowym 5 października 610 roku.

HERAKLIUSZ urodził się w 574 roku. Pochodził z szlachetnego rodu, jego przodkowie byli wyższymi oficerami. Ojciec Herakliusza, również Herakliusz był egzarchą Afryki (ziem dzisiejszej Tunezji i części Algierii) walczył za czasów Maurecjusza z Persami. To właśnie ojciec za rządów cesarza Fokasa wyprawił z Kartaginy flotę pod dowództwem Herakliusza, by ten uratował państwo, któremu zagrażali Persowie, Słowianie i Awarowie.

Herakliusz (syn) w 610 roku dodarł aż do Konstantynopola. Stolicę zajęto bez oporu,

a cesarza Fokasa odsunięto od władzy.

W dniu 5 października 610 roku, kiedy cesarz Fokas zginął z rąk ludu, Herakliusz (syn) został koronowany i ogłoszony nowym cesarzem bizantyjskim. Cesarz poślubił swoją narzeczoną Eudokię, córkę afrykańskiego arystokraty. Herakliusz i Eudokia mieli dwoje dzieci: syna Herakliusza Konstantyna i córkę Epifanię. Niestety Eudokia zmarła w 612 roku i cesarz powtórnie się ożenił; poślubił swoją siostrzenicę, Martynę.

Małżeństwu temu sprzeciwiał się patriarcha Sergiusz i kler, którzy uważali że pokrewieństwo jest zbyt bliskie. Herakliusz i Martyna mieli liczne potomstwo, ale niektóre ich dzieci były upośledzone fizycznie lub chore umysłowo.

Cesarz był osobą posiadającą wiele zalet: wspaniałomyślny, przystępny, kulturalny

w obcowaniu z ludźmi, miał szerokie zainteresowania. Jednak pomimo swojej inteligencji był chwilami niezdecydowany i zmienny. Duży wpływ na niego miała druga żona Martyna

i patriarcha Sergiusz.

Po wstąpieniu na  tron Tron Tron symbolizuje niebo, siedzibę bogów i władców, władzę, sprawiedliwość, panowanie, potęgę, arystokratyzm, wzniosłość, sławę, trwałość, bezpieczeństwo, równowagę, wiedzę, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich cesarz zwrócił się do króla Persji Chosroesa z propozycją zawarcia traktatu, tym bardziej że śmierć Maurycjusza pomszczono poprzez stracenie Fokasa.

Chosroes nie raczył nawet odpowiedzieć, dążył do wojny. Cesarz Herakliusz choć osobiście pragnął pokoju z Persami musiał przyjął wyzwanie.

Wojna toczyła się różnie, ale już w 612 roku Persowie odnieśli przewagę. Zajęli krainę Melitene nad Eufratem i prawie cała Armenię. W 613 roku zdobyli Damaszek, sforsowali góry Kaukazu i opanowali Cylicję. W 615 roku przeszli przez Azję Mniejszą i dotarli

do Chalcedonu. Tragicznym stał się rok 614, kiedy to Persowie zaatakowali Jerozolimę

i w ciągu trzech tygodni zdobyli miasto. Zginęło 60 tys. chrześcijan, a 40 tys. poszło

do niewoli. Persowie niszczyli wszystko co tylko stanęło im na drodze. Spalili domy, kościoły, bazylikę Grobu Świętego, zbudowaną przez Konstantyna Wielkiego.

Wywieźli sporo łupów w tym czczoną od półtora wieku relikwię- Krzyż Święty.

Dopiero rok 622 zmienił bieg wydarzeń. Cesarz wyruszył z Konstantynopola i skierował swe siły przeciwko Persom. W tym samym roku odniósł chwilowe zwycięstwo, ale to nie był koniec. Persowie w 626 roku przemaszerowali ponownie przez Azję Mniejszą dochodząc

do Chalcedonu. Jednocześnie Konstantynopol zaatakowali Awarowie i Słowianie.

O zwycięstwie zadecydowała bitwa morska. Pokonani Awarowie i Słowianie musieli się wycofać. Herakliusz na nowo skierował się przeciw Persom i w 627 roku zadał im klęskę.

Król perski w 628 roku utracił tron i został zamordowany. Następca Chosroesa zawarł pokój

z cesarzem. Po dwóch latach (630 rok) Herakliusz wyprawił się do Jerozolimy, aby przekazać odzyskane od Persów relikwie Krzyża świętego.

Prócz wojen z Persami cesarz walczył ze Słowianami, którzy na stałe zajęli ziemie dzisiejszej Jugosławii oraz niektóre obszary Grecji. Potem prowadził wojnę z Serbami i Chorwatami, zajęli oni tereny, które zamieszkują do dziś. Nową falą ataków był najazd Arabów, którzy opanowali Damaszek Damaszek stolica Syrii leżąca w południowo-zachodniej części kraju. Liczy 2 mln mieszkańców (zespół miejski w 2001 r.).
Czytaj dalej Słownik geograficzny
w 635roku, Jerozolimę w 637 roku, północną Mezopotamię i część Armenii w latach 639-640.

Stary i schorowany cesarz nie maił już sił na walkę z Arabami. Zmarł 11 lutego 641 roku. Władze przekazał swoim synom i współwładcom: Konstantynowi, synowi Eudokii oraz Herakleonasowi, synowi Martyny.

Ataki Arabów powstrzymane zostały dopiero w 678 roku za panowania Konstantyna IV. 

KONSTANTYN urodził się w 612 roku, a zmarł 24 maja 641 roku.

Współwładał z ojcem Herakliuszem od 23 stycznia 613 roku do 11 lutego 641.

Natomiast z bratem Herakleonasem od 11 lutego 641 aż do swojej śmierci.

HERAKLEONAS urodził się w 636 roku. Z ojcem Herakliuszem wpółrządził od 638 roku, a z bratem Konstantynem od 11 lutego 641 roku do 24 maja 641 roku.

Sam panował od 24 maja do końca września 641 roku. Herakleonas został zdetronizowany przez senat i obcięto mu nos, z kolei jego matce Martynie obcięto język. Wysłano ich

na wyspę Rodos, gdzie zmarli.

KONSTANS II urodził się w 630 roku. Objął władzę z woli senatu we wrześniu 641 roku. Rządził bardzo despotycznie. Miał trzech synów: Konstantyna, Herakliusza, Tyberiusza.

Dnia 15 września 668 roku został zamordowany podczas kąpieli.

KONSTANTYN IV urodził się w 652 roku, był synem Konstansa II. 

We wrześniu 668 roku zasiadł na tronie i panował do września 685 roku.

Za jego czasów w 680 roku zwołany został do Konstantynopola VI Sobór powszechny.

Cesarz dokonał okrutnego czynu. Młodszych braci: Herakliusza i Tyberiusza odsunął

od współrządów i skazał na obcięcie nosów. Na swego następcę wybrał syna Justyniana II.

JUSTYNIAN II urodził się w 678 roku. Po raz pierwszy panował od września 685 roku

do końca 695 roku. Prowadził wojnę z Arabami i Słowianami. Był osobą pełną energii,

o niesamowitych zdolnościach, ale przy tym despotyczny i okrutny. Jego religia była tylko

na pokaz, w rzeczywistości nie miała nic wspólnego z wiarą i życiem według przykazań. Cesarz kazał wybić na monetach z jednej strony podobiznę Chrystusa z napisem "Jezus Chrystus król panujący", a z drugiej strony siebie samego z umieszczoną inskrypcją "Justynian sługa Chrystusa".

Na przełomie lat 691-692 w pałacu cesarskim w Konstantynopolu odbył się sobór powszechny, na którym uchwalono ustawy dotyczące liturgii i dyscypliny wewnątrzkościelnej; zakazano praktykowania niektórych uroczystości i zabaw pogańskich.

Papież nie zgodził się z nowo ustalonymi zasadami, wobec tego cesarz nakazał go uwięzić

i sprowadzić do stolicy. Sprzeciw ludności rzymskiej uniemożliwił wykonanie rozkazu cesarza, papież Sergiusz I pozostał w Rzymie.

Postępowanie Justyniana II wzbudzało ogólny sprzeciw społeczeństwa. Dodatkowo cesarz naraził się przez bezwzględne ściąganie podatków. Konflikty narastały i pod koniec 695 roku lud opanował hipodrom, wyprowadził Justyniana II z pałacu. Leoncjusz (był strategiem; odniósł zwycięstwo w Armenii) przybrał cesarska purpurę i nakazał obciąć nos Justynianowi II. Następnie cesarza wywieziono na Krym, do Chersonu. Nowym cesarzem został Leoncjusz.

Justynian II (Obciętonosy) powrócił po kilku latach, odzyskał tron i dokonał egzekucji

na Leoncjuszu. Tym razem sprawował władze od jesieni 705 roku do początku 711 roku.

W tym czasie panowały największe w historii Bizancjum Bizancjum kolonia grecka założona w VII w. p.n.e. na europejskim wybrzeżu cieśniny Bosfor. Znaczenie miasta wzrosło w III w. n.e. za sprawą cesarza Septymiusza Sewera, który zaczął je rozbudowywać. ... Czytaj dalej Słownik historyczny rządy terroru.

Cesarz został zamordowany przez jednego ze swoich oficerów, a jego głowę wysłano

do Rawenny i Rzymu, gdzie wystawiono ją na widok publiczny. Justynian II był ostatnim władcą z dynastii heraklińskiej, która od Herakliusza przez kolejne pięć pokoleń władała Imperium.

LEONCJUSZ urodził się około 660 roku. Swe rządy sprawował od końca 695 roku

do końca 698 roku. Podczas jego panowania padła Kartagina, którą zburzyli w 698 roku Arabowie.

TYBERIUSZ II urodził się około 660 roku. Cesarzem był od końca 698 roku do jesieni 705 roku. Przebywając w Konstantynopolu, fascynował się sprawami intryg i spisków dworskich.

W 705 roku pod stolicę przybyły oddziały Bułgarów i Słowian dowodzone przez Terbela, przy którym stał Justynian (Obciętonosy). Zaskoczony Tyberiusz II uciekł, a Justynian (Obcietonosy) odzyskał tron.

FILIPKOS BARDANES Był oficerem pochodzenia amerykańskiego i panował

od grudnia 711 roku do czerwca 713 roku.

ANASTAZJUSZ Rządził od 4 czerwca 713 roku do jesieni 715 roku. Przed wyniesieniem

na tron był urzędnikiem administracji.

TEODOZJUSZ Panował bardzo krótko, bo od końca 715 roku do 18 kwietnia 716 roku. Zrzekł się tronu i zamknął się w klasztorze w Tesalonice.

LEON III IZAURYJSKI Koronowano go 25 marca 717 roku. Rządził od 18 kwietnia 716 roku do 18 czerwca 740 roku. Pochodził z północnej Syrii, był zawodowym wojskowym. Jako cesarz odznaczył się wyjątkowym poczuciem obowiązku.

W czasie swojego panowania ogłosił w 726 roku Eklogę (wybór ustaw z Kodeksu Justyniana). Wydając to dzieło dokonano pewnych modyfikacji, aby ułatwić praktyczne zastosowanie prawa. Wobec przestępców zwiększono kary, a kobietom umocniono pozycję

w rodzinie.

Pomimo wielu osiągnięć Leon III nie cieszył się sławą, powodem była jego walka z kultem obrazów, tzw. ikonoklazm (obrazoburstwo). Wystąpienie cesarza przeciw ikonom w 726 roku podzieliło społeczeństwo chrześcijańskie. Po stronie cesarza opowiedziały się gminy małoazjatyckie i część duchowieństwa świeckiego. Z kolei patriarcha Konstantynopola, Damaszku, Antiochii i inni, którzy byli pod panowaniem arabskim pozostali przy kulcie obrazów.

KONSTANTYN V KOPRONYMOS wraz z ojcem panował od 31 marca 720 roku.

Od 19 czerwca 740 do 23 września 750 roku rządził już samodzielnie, natomiast od 17 maja 750 roku do 23 września 775 roku sprawował władze razem z synem Leonem IV.

Był znakomitym wodzem, walczył np. z Arabami i Bułgarami.

LEON IV był synem Konstantyna V, jego matka była księżniczką chazarską stąd Leon miał przydomek Chazar. Rządy sprawował od 24 września 775 roku do 8 września 780 roku. Żoną Leona IV była Irena (pochodziła z Aten).

Na swojego następcę wybrał syna Konstantyna VI, którego koronował.

KONSTANTYN VI Panował od 9 września 780 roku do jesieni 797 roku. Po śmierci

Leona IV, Konstantyn VI był jeszcze małoletni i w jego imieniu rządziła matka Irena.

W roku 797 Konstantyn został oślepiony na rozkaz swojej matki w tej samej komnacie,

w której się urodził.

IRENA sprawowała władzę od jesieni 797 roku do 31 października 802 roku, jako pierwsza cesarzowa bizantyjska. Jej doradcami byli eunuchowie: Staurakios i Aecjusz.

Papież Leon III 24 grudnia 800 roku koronował w Rzymie na cesarza Karola Wielkiego.

Wówczas pogłębił się podział na Kościół wschodni i zachodni. W tej sytuacji papież i  Karol Karol F. Kafka Proces, bohater epizodyczny; wuj Józefa K., obywatel ziemski z prowincji, jest zaniepokojony procesem Józefa K., bo boi się że wpłynie on ujemnie na sytuację rodziny. Chce pomóc ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Wielki wyprawili do Konstantynopola posłów, którzy mieli doprowadzić do ślubu cesarza Zachodu, Karola Wielkiego z cesarzową Ireną. Do ślubu jednak nie doszło, gdyż zamach stanu odsunął Irenę od władzy. Zmarła ona w rok później na wygnaniu na wyspie Lesbos.