To jedna z epok prehistorycznych, następująca po epoce kamienia. Trwała od ok. XXV w. p.n.e. do X w. p.n.e. Na ziemie polskie brąz dotarł dopiero w XX w. p.n.e. Zaraz po niej nastąpiła epoka żelaza. Nazwa brązu pochodzi od łacińskiego słowa „aes brundusinu”, które oznacza „kruszec z brązu”. To właśnie w Brindisi (dzisiejsze Włochy) okryto ślady epoki brązu. Z tych przyczyn Rzymianie podbijając to miasto w V w. p.n.e. nadali mu nazwę Brundisium.

Brąz powstawał ze stopu metali: miedzi i cyny (w stosunku 9:1) wydobywanego metodą odkrywkową. Produkowano wówczas na wielką skalę narzędzia z tego materiału. Używano go też w rolnictwie, handlu. Brąz jako metal dość miękki był materiałem dość słabych, wyginających się narzędzi i broni. Najbardziej znanymi miejscami osadnictwa epoki brązu jest miasto Ur w Mezopotami, Ugarit w Syrii i Troja w Azji Mniejszej.