Na powierzchni Ziemi wyróżnić można 3 rodzaje wietrzenia:

- fizycznego

- chemicznego

- biologicznego.

Powyższe procesy wietrzeniowe zachodzą w jednym czasie, równocześnie, ale ich intensywność uwarunkowana jest różnymi warunkami klimatycznymi w różnych strefach klimatycznych. Dzięki tym czynnikom są one zróżnicowane i w wyniku tego powstają różne formy o odmiennym wyglądzie i kształtach. Te zmienne siły to:

  • klimat,
  • charakter skał,
  • poziom wody gruntowej.

1. Wietrzeniem fizycznym nazywamy proces rozpadu skał bez zmian w jej składzie chemicznym: skała ulega rozkruszeniu na bloki, fragmenty gruzu i ziarna, co prowadzi do powstania pokryw gruzowych zwanych pokrywami piargowymi. Jest to proces przeważający w strefie klimatu zimnego i wysokogórskiego, gdzie głównymi czynnikami niszczącymi skały są: zamarzająca w szczelinach skalnych określona ilość wody oraz ujemne temperatury powietrza powodujące w konsekwencji zamróz. Klimat gorący i suchy charakteryzuje się przewagą występowania wietrzenia fizycznego, spowodowanego dużymi wahaniami temperatur powierzchniowych skały. Dobowa różnica temperatury na pustyni może przekraczać nawet 60 stopni C. Klimat umiarkowany zimą charakteryzuje się występowaniem wietrzenia fizycznego, latem zaś wietrzenia chemicznego. Procesy wietrzenia zachodzą tu z mniejszą intensywnością.

2. Wietrzenie chemiczne polega na rozdrabnianiu skał wskutek np. rozpuszczenia, utlenienia lub uwodnienia skały, prowadząc do zmiany jej składu chemicznego. Rezultatem tego procesu jest powstanie zwietrzelinowych pokryw gliniastych, a także krasowienie skał węglanowych. Ten rodzaj wietrzenia zachodzi głównie w strefie klimatu gorącego i wilgotnego, przy współudziale wody, tlenu i związków chemicznych rozpuszczonych w wodzie.

3. Wietrzeniem biologicznym lub organicznym nazywamy odrębny typ procesu wietrzeniowego. Jest to mechaniczne i chemiczne niszczenie skał, w wyniku wzrostu korzeni roślinnych powodujących rozszerzanie i rozsadzenie szczelin i przestworów w skale i w konsekwencji pękaniu skał. Proces rozpuszczenia skał zachodzi w wyniku oddziaływania na powierzchnie skalną substancji chemicznych i kwasów organicznych wydzielanych przez organizmy roślinne.

Ruchami masowymi nazywamy przemieszczanie się pokryw zwietrzelinowych powstałych w wyniku procesów wietrzenia po stoku w wyniku oddziaływani siły ciężkości. Zaliczamy do nich:

  1. proces odpadania cząsteczek skalnych,
  2. proces obrywania się mas skalnych ze zboczy i stoków,
  3. procesy osuwiskowe mas zwietrzeliny,
  4. proces spełzywania zwietrzelinowego.

Ogół tych zjawisk jest przejawem procesów niszczenia i zrównywania wszystkiego, co powstało na powierzchni Ziemi. Zachodzą one najbardziej intensywnie i z największą częstotliwością na terenach górzystych, ale nie zawsze tylko tam. Przyczyniają się do ich zachodzenia procesy zachwiania mechanicznego równowagi na zboczu górskim. Masa skalna znajdująca się na zboczu poddawana jest oddziaływaniu siły ciężkości, w wyniku której następuje ich zsuwanie. Naruszenie tejże równowagi może być rezultatem:

  1. zachodzące i odczuwalne z dużym natężeniem wstrząsy sejsmiczne
  2. przejawy działalności gospodarczej człowieka powodującej niszczenie dolnych fragmentów stoku, jak na przykład budowanie zapór, kopalni czy tuneli.

Najbardziej niebezpieczną jest jednak woda, powodująca zagrożenia osuwiskowe poprzez każdą zmianę systemu krążeniowego wód podziemnych.

Uaktywnieniu procesów osuwiskowych sprzyjają częste i długotrwałe opady. Procesy osuwiskowe posiadają różne rozmiary, zależne od:

- nachyleń i rodzaju skał, z których zbudowane są stoki

- ułożenia warstwowego skalnych.

Idealną sytuacją do tworzenia się osuwiska jest:

  • duży stopień nachylenia stoku,
  • warstwy skalne ułożone są zgodnie z kierunkiem nachylenia stoku nachyleniem,
  • skałami budującymi stoki są skały miękkie.

Każdorazowo w roku zachodzi wiele osuwisk w skali całego globu ziemskiego. Powodują one ogromnych rozmiarów zniszczenia, a nawet niosą zagrożenie śmierci wielu mieszkańców terenów o sprzyjających warunkach osuwiskowych. Jednym z największych osuwisk było osuwisko z 1911 roku w Pamirze - wtedy to 3 mld ton skał zostało przemieszczonych w dół po stoku. Najbardziej katastrofalnym przebiegiem charakteryzowało się osuwisko powstałe na lessowych terenach Chin w1920 roku, które powstało w wyniku gwałtownego i silnego trzęsienia ziemi.

W Polsce obszarami o najczęstszych osuwiskach są:

  • Beskidy (Chryszczata)
  • obszary zapór wodnych: Rożnów, Czchów, Porąbka, Tresna i Solina.
  • Niż Polski oraz doliny rzeczne w Płocku, Warszawie, Toruniu, Sandomierzu i Włocławku.

W wyniku osuwisk powodowanych również przez fale morskie, zachodzi cofanie się brzegów Bałtyku. Tak dzieje się w Wolinie, Trzęsaczu i Kamiennej Górze, gdzie brzeg morski cofnął się w przeciągu ostatnich 200 lat o 180 metrów.