Obszary suche są to tereny, na których panuje suchy klimat. Należą do nich, poza pustyniami i półpustyniami, między innymi: stepy umiarkowanego klimatu, pampa, a także sawanny subtropikalnego oraz tropikalnego klimatu. W chwili obecnej obszary te zajmują blisko czterdzieści procent powierzchni wszystkich lądów na naszej planecie. Warto wspomnieć iż na skutek zjawiska zwanego pustynnieniem tereny te wciąż się rozszerzają. Gdyby do suchych obszarów zaliczyć jedynie tereny pustynne, ich całkowita powierzchnia wynosiłaby zaledwie około trzydzieści milionów kilometrów kwadratowych. Stanowi to zaledwie dwadzieścia procent całkowitej powierzchni lądów na naszej planecie. Na konkretnych kontynentach udział obszarów pustynnych w całkowitej powierzchni kontynentu jest bardzo zróżnicowany. Pustynie w Australii to aż pięćdziesiąt procent całej powierzchni tego kontynentu. W środkowej części Azji pustynie zajmują około pięćdziesiąt pięć procent powierzchni, podobnie jest w Azji Centralnej. Na półwyspie Arabskim pustynie zajmują około dziewięćdziesiąt pięć procent powierzchni, w Indiach natomiast zaledwie jedenaście procent. Niecałe dziewięćdziesiąt procent powierzchni Pakistanu to także pustynie. W Afryce Północnej pustynie zajmują czterdzieści procent powierzchni, a w północnej Ameryce niecałe dziesięć procent. Jeszcze mniej jest pustyń w południowej Ameryce, zaledwie osiem procent. Najmniej pustynnym kontynentem jest bez wątpienia Europa. Tutaj pustynie zajmują jedynie niecały jeden procent całkowitej powierzchni.

Główna przyczyna, która powoduje powstawanie pustyń, to klimatyczne czynniki. Ogólna suchość klimatu to rezultat utworzenia się linii dużego ciśnienia w okolicach trzydziestego stopnia geograficznej szerokości. Jedynie sporadycznie pojawiają się układu niżowe, które przynoszą deszcze. Doskonałym przykładem utworzonej właśnie z tego powodu pustyni jest Sahara w północnej Afryce. Powstawanie niektórych pustyń wiąże się z obecnością zimnych, morskich prądów. Powodują one u wybrzeży schładzanie zaległego nad kontynentami powietrza i nie dopuszczają tym samym do zbyt intensywnej konsolidacji wodnej pary. Taka sytuacja uniemożliwia parze wodnej skroplenie się. W ten sposób zanikają na takim obszarze opady. Idealnym przykładem pustyń, których powstanie wiązało się w zimnymi prądami, są Atacama, a także Kalahari. Oprócz tego zaobserwowano powstawanie pustyń w tak zwanym "cieniu opadłym". Miejsca takie znajdują się w zawietrznej części gór, zwłaszcza na obszarach występowania suchych wiatrów, a także przy brzegach, gdzie niosąca dość wilgotne powietrze, morska bryza, wyzwala je dopiero w głębi lądu.

Pustynie można podzielić według trzech kryteriów, to jest według elementów składowych, ukształtowania powierzchni, a także klasyfikacji klimatycznej i regionalnej. Przy podziale obszarów pustynnych ze względu na składowe elementy wyróżniamy trzy rodzaje. Pierwszy z nich to pustynia kamienista, czyli inaczej hamada. Charakteryzuje się ona tym iż całkowicie wywiany zostaje drobny materiał, a pozostają jedynie skały. Przykładem tego rodzaju pustyń może być chociażby większa część Sahary, w szczególności masywy Tibesti, Ahaggar, a także Derfur. Innym przykładem może być spory fragment arabskiej pustyni, jak i również obszar Tybetu we wschodniej Azji. Do tego rodzaju pustyń należą również obszary Gór Skalistych w północnej Ameryce. Drugi rodzaj to pustynia żwirowa, zwana także serirem. Pustynia taka zbudowana jest z trochę drobniejszego materiału, w mniejszym lub większym stopniu ogładzonego. Przykładem takiej pustyni może być znaczna część pustyni Gibsona, która leży w Australii, a także pewna część Afrykańskiej Sahary. Trzecim rodzajem jest pustynia piaszczysta, nazywana także ergiem. Pustynia taka składa się przede wszystkim z piasków. Są one stale przemieszczane przez wiatr, zmieniając tym samym kształt samej pustyni. Charakterystyczne dla tych pustyń jest występowanie tak zwanych wadi, czyli suchych dolin, którymi w rzadkich okresach niezwykle gwałtownych deszczy, płyną rzeki. Doskonałymi przykładami takiej pustyni są Wielkie Ergi Wschodni oraz Zachodni (oba leżą na Saharze). A także leżąca na płw. Arabskim pustynia Nefud. Pustyniami piaszczystymi są także: Wielka Pustynia Piaszczysta oraz Wielka Pustynia Wiktorii, obie leżą w Australii, Kyzyłkum, Karakum, Takla Makan oraz fragment Gobi (pustynie azjatyckie), Mohwe, Słona oraz Atacama (te trzy pustynie leżą w obu Amerykach). Innym kryterium według którego można podzielić pustynie jest ukształtowanie ich powierzchni. Wyróżniamy trzy rodzaje pustyń w tym podziale. Pierwszy to pustynia górska. Następny to pustynia wyżynna. Ostatni to z kolei pustynia nizinna. Ostatnim kryterium podziału pustyń jest klasyfikacja klimatyczna i regionalna. Wyróżniamy cztery typy w tym podziale. Pierwszy to pustynia lodowa. Występuje ona przede wszystkim na Antarktydzie, ale również i między innymi na Grenlandii. Drugi typ to pustynia kontynentalna. Przykładami mogą być między innymi pustynia Gobi, pustyni Takla Makan, a także pustynie Karakum i Kyzyłkum. Trzecim typem jest pustynia obszaru zwrotnikowej strefy. Przykładami są między innymi afrykańska Sahara, czy australijska Wielka Pustynia Wiktorii. Ostatni typ to pustynie, których powstanie związane było z występowaniem zimnych morskich prądów. Przykładami mogą być pustynia Atacama lub pustynia Namib. Wszystkie wymienione wyżej typy pustyń posiadają trzy wspólne cechy. Pierwszą z nich jest ogólny brak słodkiej wody. Druga to brak roślinności, co jest w zasadzie ściśle związane z pierwszą cechą. Trzecia cech natomiast to występowanie silnych wiatrów. Na piaszczystych typach pustyń wiatry te tworzą niezliczone wklęsłe lub wypukłe formy. Największe z tych form to piaszczyste wydmy. Rozwijają się one w trzech zasadniczych typach miejsc. Pierwszy to obszary pustyń piaszczystych. Drugi to piaszczyste wybrzeża plażowe. Natomiast trzecie to piaszczyste równiny sandrowe w peryglacjalnym klimacie.

Przyrodnicze środowisko na tak niezwykle rozległych obszarach jakimi są przykładowo obrzeża Gobi, porośnięte zaroślami caatingi północno-wschodnie tereny Brazylii, czy też zapadlisko Afar leżące w północnej części Etiopii, oczywiście muszą się różnić pod bardzo wieloma kwestiami. Błędem byłoby nawet stwierdzenie, iż wszędzie panuje ten sam klimat, jako że temperatury (szczególnie w okresie zimowym) mogą być na terenach półsuchych niezwykle zróżnicowane. Niemniej jednak niewielkie sumy opadów atmosferycznych pozostawiają wyraźne piętno na środowisku półsuchych terenów. Warunkują one między innymi wodne stosunki, szczególnie w przypadku wód powierzchniowych, a także płytszych poziomów podziemnych wód. Poza tym wpływają na jakość gleb. W poważnym stopniu ograniczają również rozwój fauny i flory. Przy tak niewielkich opadach atmosferycznych niesamowicie ważne jest ich rozłożenie w przeciągu całego roku. Ono bywa z kolei niezwykle różnorodne. Za wyjątkiem tego, iż niemalże zawsze pojawia się niezbyt długa, ale wyraźnie wyodrębniona, deszczowa pora. Po niej przychodzi znacznie już dłuższa pora sucha.

Półsuche tereny możemy spotkać tak niedaleko równika, jak i równie dobrze nawet w miejscach sześć siedem tysięcy kilometrów oddalonych od niego. Jednak wszystkie te tereny, niezależnie od położenia, mają jedną, zasadniczą, wspólną cechę. Jest nią występowanie wysokich temperatur w porze letniej. I tak zarówno na terenach półsuchych jak i na wielkich pustyniach, wraz z nadejściem lata temperatura powietrza idzie w górę i zaczynają panować upały. Oczywiście występują pewne różnice w wysokości tych temperatur, czy też w dziennych amplitudach temperatur, jednak nie są one ani zbyt wielkie, ani też szczególnie istotne, dlatego też pominiemy je. 

Teraz skupimy się na formach życia jakie można spotkać na pustyniach. Ze względu na fakt iż temperatury powietrza na pustyniach często osiągają w dzień aż pięćdziesiąt pięć stopni Celsjusza, a jednocześnie w nocy spadają do wartości minusowych, organizmy, które tu mieszkają, tak rośliny, jak i zwierzęta, muszą w szczególny sposób radzić sobie z tak ekstremalnymi warunkami tu panującymi. Muszą także być w stanie przeżyć długotrwałe susze. Pomimo iż powszechnie panuje przekonanie o tym że pustynie są niemal pozbawione wszelkich form życia, w rzeczywistości jest zupełnie inaczej. Tereny te wręcz tętnią życiem.

Kiedy myślimy o pustyni, zazwyczaj mamy przed oczami niezwykle rozległy obszar, na którym znajduje się jedynie piasek. Oczywiście znajdują się takie pustynie, a raczej fragmenty pustyń, gdzie z przyczyn naturalnych nie może istnieć życie, a jedyne co tam się znajduje to piasek. Takie miejsca można zobaczyć na przykład w niektórych obszarach Sahary.

Rośliny, które żyją na pustyniach nie mają fizycznej możliwości na ukrycie się przed upałami czy słońcem. Są na nie po prostu skazane. Konieczne było więc dla nich aby przeżyć, odpowiednio się do takich warunków przystosować, tak aby mogły przetrwać w tych niezwykłych warunkach. W większości są to przystosowania które pozwalają magazynować wilgoć. Rośliny o takim przystosowaniu nazywa się sukulentami. Najlepszym przykładem takich roślin są oczywiście wszystkim znane kaktusy. Takie rośliny to doskonały pokarm dla pustynnych roślinożerców. Innym typem pustynnych roślin są takie które okresową suszę przeczekują pod postacią nasiona. Gdy spadają deszcze roślina taka w niezwykle szybkim tempie kiełkuje, rozwija się. Później zawiązuje nowe nasiona i gdy nadchodzi ponownie pora sucha obumiera.

Niektóre z pustynnych zwierząt te okresy w ciągu dnia w których jest najgoręcej spędzają pod ziemią, chowając się tam przed słońcem i upałami. Gdy na powierzchni zaczyna robić się trochę chłodniej, wtedy wychodzą ze swoich kryjówek i zaczynają poszukiwać pokarmu. W podziemnych kryjówkach panuje zdecydowanie niższa temperatura, co więcej zwierzęta oddychając w wąskich korytarzach swoich norek powodują iż znajdujące się tam powietrze zwiększa swoją wilgotność. Małe zwierzęta, w przeciwieństwie do tych dużych, nie tracą w ogóle wody na ochładzanie ciała, nie pocą się. Wszystkie zwierzęta żyjące na pustyniach przystosowane są specjalnie do życia przy wysokiej temperaturze i małej ilości wody.

Znaczna część pustynnych roślinożerców zadowala się wodą czerpaną podczas zjadania roślin. Dzieje się tak ze względu na fakt, iż jak już wcześniej było wspominane, duża część roślin pustynnych to sukulenty magazynujące znaczne ilości wody w swoich, specjalnie do tego przystosowanych pniach, czy łodygach. Natomiast niewielkie pustynne drapieżniki takie jak na przykład szczuroskoczek pustynny żywią się niedużymi bezkręgowcami. Polują na nie zwłaszcza w nocy. One też nie potrzebują specjalnych źródeł wody. Wystarcza im ta którą pozyskują z ciał swoich ofiar. Ostatnie ogniwo pustynnego łańcucha pokarmowego zajmują większe drapieżniki. Najlepszym ich przykładem jest ryś pustynny. Polują one przede wszystkim na większe zwierzęta roślinożerne. W chwili obecnej o wiele większym niż sama pustynia zagrożeniem dla fauny i flory zamieszkującej obszary suche jest działalność człowieka. Bardzo duża liczba pustynnych roślin jest niszczona przez człowieka. Przykładem mogą być kaktusy. Dzieje się tak między innymi ze względu na to iż są one poszukiwane przez kolekcjonerów.

Ważnym pojęciem związanym bezpośrednio z pustyniami jest zjawisko pustynnienia. Jest to proces, który zachodzi w wyniku zbyt dużej antropopresji nie jedynie na pograniczach pustyń ale ogólnie na rozleglejszych obszarach. Pojęcie to opracował A.M. Aubreville. Zwrócił on przy tym szczególną uwagę na zjawiska takie jak degradacja lasów, czy niszczenie roślin (w szczególności drzew) na sawannie. Procesy pustynnienia, które opisywał ten uczony miały miejsce przede wszystkim w dużych odległościach od pustyń. Nie dało się zatem uchwycić jakiegokolwiek związku z istniejącymi pustyniami oraz ze zjawiskami zachodzącymi na ich obrzeżach. Zapewne właśnie z tego powodu wprowadzono do literatury termin taki jak dezertyzacja. Termin ten jako pierwszy zastosował H.N. Le Houerou. Oznaczał on proces, bardziej lub mniej nieodwracalnej, redukcji roślinnej szaty. Proces ten doprowadza do stałego zwiększania się terenów o charakterze pustynnym, na terenach, na których wcześniej pustynie nie występowały. Pustynne krajobrazy składają się przede wszystkim z regów, pól wydmowych, a także hamadów. Dezertyzacja natomiast ma miejsce jedynie w niewielkim pasie, znajdującym się na skraju pustyń. Istnieje wiele innych definicji określających pustynnienie. Najbardziej popularne są jednak te, które zostały przyjęte w dokumentach z Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nairobi, a także te powstałe zaraz po niej. Znamienny pozostaje jednak fakt, iż wciąż nie zdołano opracować jednej, stałej definicji określającej zjawisko pustynnienia na świecie.