Skorupa ziemska jest najbardziej zewnętrzną powłoką całej kuli ziemskiej. Od strony zewnętrznej otoczona jest przez atmosferę oraz hydrosferę, a od wewnątrz graniczy z płaszczem Ziemi. Jest ona sztywnym, niejednorodnym pod względem składu tworem. Jego struktura zależy od obecności a także sposobu wytworzenia trzech głównych warstw. Najbardziej zewnętrzną warstwą skorupy ziemskiej jest warstwa osadowa. Występuje ona zarówno w obszarach kontynentalnych, jak i pod wodami oceanicznymi. Jest częścią wszystkich typów skorupy ziemskiej. Na terenach lądowych przykrywa warstwę granitową i może mieć grubość dochodzącą nawet do kilkunastu kilometrów w głąb Ziemi. Pod obszarami oceanicznymi, warstwa osadowa „ułożona” jest zwykle nad warstwą bazaltową, a jej grubość dochodzi średnio do około 1-2 kilometrów. Warstwa osadowa zbudowana w większości ze skał osadowych. Środkową warstwą skorupy ziemskiej, występującą niemal wyłącznie na obszarach kontynentalnych, jest warstwa granitowa. Znajduje się ona pomiędzy warstwą osadową a znajdującą się wewnątrz warstwą bazaltową. Składa się przede wszystkim ze skał granitowych oraz skał metamorficznych. Średnia szerokość tej warstwy to około kilkanaście kilometrów. Może ona również występować pod oceanami, ale w formie nieciągłej, o bardzo niewielkiej głębokości. Dolną warstwę skorupy ziemskiej stanowi warstwa bazaltowa. Występuje ona zarówno na obszarach kontynentalnych, jak i pod obszarami oceanicznymi. Na terenach lądowych znajduje się pomiędzy warstwą granitową, a tzw. warstwą perydotytową. Składa się przede wszystkim z bazaltu, a jej szerokość wynosi średnio około 20 kilometrów. Pod oceanami występuje pomiędzy warstwą osadową a warstwą perydotytową i osiąga maksymalną szerokość około 5-6 kilometrów. Wyróżnia się ogólnie trzy różne typy skorupy ziemskiej, tj. skorupę kontynentalną, suboceaniczną (sobkontynentalną) i oceaniczną. Skorupa kontynentalna stanowi typ skorupy ziemskiej, który występuje na obszarach bloków kontynentalnych. Średnia grubość skorupy kontynentalnej szacowana jest na około 35 kilometrów, ale w niektórych miejscach może dochodzić nawet do 80 kilometrów. Skorupa suboceaniczna, zwana również subkontynentalną, występuje na obszarach zajmowanych między innymi przez różnego rodzaju łuki wysp i rowy oceaniczne. Stanowi ona typ przejściowy pomiędzy między skorupą kontynentalną a skorupą oceaniczną. Skorupa oceaniczna to typ skorupy ziemskiej, który występuje przede wszystkim na obszarach oceanicznych. Średnia grubość skorupy oceanicznej szacowana jest na około 7-8 kilometrów, ale w niektórych miejscach może nawet dochodzić do 12 kilometrów. Na terenach Polski grubość skorupy ziemskiej wynosi od 27 do 47 kilometrów. Najmniejszymi naturalnymi składnikami skorupy ziemskiej są minerały. Mają one określoną budowę chemiczną i właściwości fizyczne. Zwykle są to związki chemiczne, jednak czasem mogą być to czyste pierwiastki chemiczne. Minerały są przeważnie ciałami stałymi, charakteryzującymi się budową krystaliczną. Minerały, w których skład wchodzi tylko jeden pierwiastek noszą nazwę minerałów jednorodnych. Gdy pierwiastków jest więcej to mamy do czynienia z minerałami różnorodnymi. Wytworzyły się one w wyniku naturalnych procesów, zachodzących bez udziału człowieka. Skały to najprościej mówiąc zbiory różnych minerałów, powstałe w sposób całkowicie naturalny. Wyróżnia się skały magmowe, osadowe oraz metamorficzne. Jeśli chodzi o skład pierwiastkowy skorupy ziemskiej to przedstawia się on mniej więcej następująco. 45% stanowi tlen, 27% krzem, 8,2% glin, 6,1 żelazo, 4,6% wapń, 2,7% magnez, 2,3% sód i 1,8% potas, a resztę stanowią pozostałe pierwiastki zarówno metale, jak i niemetale. Mianem surowców mineralnych określa się zwykle skały oraz minerały, które są przetwarzane przez człowieka i stosowane przez niego w różny dziedzinach życia. Zaliczają się one do tzw. zasobów nieodnawialnych Ziemi. Wydobywane są albo z głębi ziemi, albo z warstw powierzchniowych. Surowce mineralne dzielą się ze względu na ich zastosowanie. Wyróżnia się więc surowce budowlane (np. skały wapienne, gipsowe, piasek), surowce chemiczne(sól kamienna, nawozy mineralne), surowce energetyczne(ropa naftowa, gaz ziemny, węgle kopalne), surowce metalurgiczne (rudy metali), surowce zdobnicze (kamienie szlachetne i metale szlachetne).

Jednym z bardziej rozpowszechnionych w przyrodzie związków chemicznych, wchodzących w skład wielu minerałów i skał jest węglan wapnia, o wzorze chemicznym CaCO3. Najtrwalszą, krystaliczną postacią węglanu wapnia jest tzw. kalcyt. Jest on podstawowym składnikiem kredy, marmuru oraz wapieni (skał osadowych). Może występować w postaci bezbarwnej, ale w zależności od obecnych w nim domieszek może przyjmować też różne inne barwy, jak np. żółta, różowa, czy szara. Kalcyt jest przede wszystkim głównym składnikiem wielu skał osadowych (wapieni, margli) a także skał metamorficznych (np. marmurów). Wykorzystywany jest przez człowieka w różnych gałęziach przemysłu. Wapienne skały osadowe mogą oprócz kalcytu zawierać domieszki innych minerałów, jak np. dolomit, kwarc, piryt, a nawet materiały ilaste. Pod względem wielkości ziaren, z jakich zbudowane są skały wapienne, można wyróżnić: wapienie drobnoziarniste (mikrytowe), a także wapienie gruboziarniste (sparytowe) zawierające w swej strukturze stosunkowo duże kryształy CaCO3. Wapienie mogą mieć również różne pochodzenie. Wapienie organogeniczne (pochodzenia naturalnego) powstają przede wszystkim na skutek nagromadzenia się dużych ilości szkieletów organizmów zbudowanych właśnie z węglanów. Do organizmów tych należą między innymi gąbki, koralowce. Często tworzą one swoistego rodzaju struktury (rafy). Innymi organizmami przyczyniającymi się do powstawania skał wapiennych są szkarłupnie, otwornice, małże, ślimaki, ramienionogi lub głowonogi (przede wszystkim ich muszle). Wapienie pochodzenia nieorganicznego powstają przede wszystkim na skutek chemicznego wytrącania się węglanu wapnia z wody morskiej (są to wówczas tzw. wapienie oolitowe,) lub z wód źródlanych. Wszystkie skały wapienne wykazują stosunkowo niewielką odporność na tzw. zjawiska krasowe, czyli stopniowe rozpuszczanie przez płynące wody. W wyniku tych zjawisk powstają niejednokrotnie złożone, malownicze formy rzeźby, takie jak wywierzyska, leje krasowe, a nawet jaskinie. Wapienie są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych skał na całym Świecie. W Polsce powszechnie występują na takich terenach, jak Wyżyna Krakowsko-Częstochowskiej, w Góry Świętokrzyskie, Tatry, Pieniny oraz Sudety. Skały tego typu znajdują bardzo szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach życia. Wykorzystuje się je między innymi w przemyśle metalurgicznym jako topniki a także w przemyśle chemicznym do produkcji nawozów sztucznych, karbidu i różnorodnych związków chemicznych (np. sody). Są surowcami do wyrobu szkła, wapna palonego oraz cementu. Skały wapienne są już od dawnych czasów wykorzystywane jako kamień budowlany, drogowy a także jako materiał dekoracyjny.

Kolejną skałą, zbudowaną w przeważającym stopniu z kalcytu jest marmur. Jest on skałą metamorficzna, powstałą na skutek przeobrażenia się wapieni. Zawiera również różnego rodzaju domieszki, a w zależności od ich rodzaju przybiera różne barwy: białą, szarą, różową, zielonkawą a nawet czarną. Najważniejszą z punktu wykorzystania praktycznego właściwością marmuru, jest możliwość jego szlifowania, piłowania oraz polerowania. Właściwość ta sprawiła, że już od starożytności był to cenny materiał rzeźbiarski i dekoratorski. Szczególnie popularny stał się on w epoce renesansu, a przede wszystkim baroku. Najbardziej znane i najbardziej cenione marmury to marmury białe: paryjski - wydobywany na wyspie Paros i kararyjski z okolic Carrary. W Polsce najczęściej wykorzystywane były marmury wydobywane w małopolsce – tzw. marmur dębnicki o barwie czarnej i ciemnoszarej (wydobywany w okolicach Dębnika), a także marmury kieleckie – między innymi brązowo-czerwony marmur chęciński.

Powszechnie stosowana przez człowieka jest również kreda. Jest ona skałą osadową, która powstała na skutek nagromadzenia się ogromnych ilości wapiennych szkieletów glonów i skorupek otwornic oraz drobnych nieorganicznych ziaren kalcytu. W Polsce jej złoża znajdują się między innymi na Wyżynie Lubelskiej.

Skały wapienne często na skalę przemysłowa poddaje się procesowi prażenia. W wyniku tego procesu powstaje tlenek wapnia, o wzorze CaO, zwany również wapnem palonym. Tlenek wapnia jest krystalicznym ciałem stałym o barwie białej. Wykazuje właściwości silnie higroskopijne (tzn. łatwo pochłania pochłaniania wodę). Pochłania również, znajdujący się w powietrzu, dwutlenek węgla. Reakcja z wodą zachodzi w sposób bardzo energiczny z wydzieleniem dużych ilości ciepła (reakcja egzotermiczna). Produktem tej reakcji jest wodorotlenek wapnia, o wzorze Ca(OH)2, zwany również wapnem gaszonym. Sama reakcja tlenku wapnia z wodą jest często nazywana gaszeniem wapnia. Wodorotlenek wapnia (wapno gaszone) jest substancją stosunkowo słabo rozpuszczalną w wodzie. Stężone roztwory mają właściwości żrące. Stosowane jest między innymi w budownictwie jako główny składnik zaprawy murarskiej, a także w chemicznym jako substrat do produkcji wielu odczynników. Sprzedawane jest w formie suchej jako tzw. wapno hydratyzowane. Wapno gaszone używane jest również w rolnictwie do odkwaszania (tzw. wapnowania) gleby a także do bielenia drzew owocowych oraz ścian wewnątrz budynków, ponieważ posiada własności bakteriobójcze. Zaprawa murarska, to wapno gaszone zmieszane w odpowiednim stosunku z wodą oraz piaskiem. Jest to materiał plastyczny wykorzystywany do spajania cegieł a także sporządzania tynków. Proces wiązania zaprawy zachodzi pod wpływem pochłaniania dwutlenku węgla, znajdującego się w powietrzu. Piasek, zbudowany właściwie z ziarenek tlenku krzemu (IV) również ma swój udział w twardnieniu zaprawy murarskiej. Powstaje wówczas krzemian wapnia, który odpowiedzialny jest za porowatość zaprawy.

Drugim bardzo powszechnie występującym w przyrodzie związkiem chemicznym jest siarczan(VI) wapnia CaSO4. W stanie czystym jest on białym ciałem stałym, stosunkowo słabo rozpuszczalnym w wodzie. Ogólnie występuje w dwóch odmianach. Dwuwodny siarczan wapnia, o schematycznym wzorze CaSO42H2O. Tworzy często samodzielne skały gipsowe. Pod wpływem wysokiej temperatury ulega przemianie do tzw. gipsu palonego CaSO4 1/2 H2O tracąc częściowo wodę. Gips palony z kolei, łatwo pobiera wodę z otoczenia, w wyniku czego twardnieje. Znajduje on zastosowanie między innymi w procesach wytwarzania kwasu siarkowego, cementu, a także nawozów i farb malarskich. Odlewa się z niego rzeźby, wytwarza formy do odlewów, wyrabia ozdoby architektoniczne. W chirurgii wykorzystywany jest do unieruchamiania kończyn. Zdolność gipsu do wiązania wody zanika w momencie ogrzania go powyżej 3230C. W temperaturze ponad 10000C rozkłada się miedzy innymi na CaO.