Skorupą ziemską nazywa się górna warstwę litosfery, charakteryzującą się sztywnością i twardością (średnia jej gęstość wynosi ok. 2800 - 3100 [kg/m3]). Warstwa ta graniczy od góry z gazową sferą ziemi - atmosferą i ciekłą warstwą - hydrosferą. Natomiast od dołu jest ograniczona przez górna część płaszcza ziemskiego. Skorupę ziemską można podzielić na 2 jej rodzaje: skorupę oceaniczną oraz skorupę kontynentalną.

Skorupa ziemska zbudowana jest ze skał. W zależności od sposobu powstawania skał możemy wyróżnić następujące skały:

- skały magmowe - skały powstałe z zastygniętej lawy lub magmy.

- skały osadowe - skały powstałe przez nagromadzenia się materiałów osadowych lub ich strącanie z roztworów wodnych.

- skały metamorficzne - skały powstałe przez przeobrażenie się wyżej wymienionych rodzajów skał.

Oprócz powyższych grup skał wyróżnia się skały o charakterze pośrednim: skały piroklastyczne, skały metasomatyczne i skały ultrametamorficzne.

Skały złożone są różnego rodzaju minerałów. Dana skała może być zbudowana z tylko z jednego minerału, wtedy nazywa się ją skałą monomineralną lub wielu różnych minerałów, wtedy określa się ją skałą polimineralną.

Minerał według geologicznej definicji to najmniejsza jednostka skorupy ziemskiej, która jest złożona z jednego pierwiastka lub mieszaniny pierwiastków lub jednego związku chemicznego lub mieszaniny ich. Za naturalne minerały uznaje się te, które powstają bez ingerencji człowieka.

Do najczęściej występujących minerałów zbudowanych z pierwiastków należą: węgiel (w dwóch odmianach alotropowych: diamentu oraz grafitu), złoto, platyna, srebro.

Natomiast najczęściej spotykanymi minerałami złożonymi ze związków chemicznych są: sól kamienna (NaCl), kwarc (SiO2), sylwinit (KCl), magnetyt (Fe3O4) oraz bardzo popularne w przyrodzie krzemiany oraz glinokrzemiany.

Szacuje się całkowita ilość naturalnie występujących minerałów na ok. 3000, z tego 100 stanowi minerały pospolite.

Występujące w przyrodzie skały i minerały człowiek wykorzystuje jako surowce mineralne w wielu gałęziach przemysłu. Najważniejsze z nich to:

- węgiel, ropa naftowa oraz rudy metali wykorzystywane z przemyśle energetycznym

- rudy siarka oraz wiele rzadkich minerałów wykorzystywane są głównie przez przemysł chemiczny

- kaolin stanowi niezbędny surowiec dla przemysłu ceramicznego

Skały wapienne:

Skały wapienne są bardzo popularnymi skałami występującymi licznie także w Polsce. Zaliczmy do nich : marmury, wapienie i kredy. Głównym minerałem budującym te skały jest kalcyt, złożony z węglanu wapnia (CaCO3). Niżej podano charakterystykę różnych rodzajów skał wapiennych:

- kreda

Z punktu widzenia genezy jest to skała osadowa, którą tworzą przede wszystkim kokkolity, czyli drobne kalcytowe fragmenty glonów. Łączna zawartość węglanu wapnia w kredzie waha się w granicach 91 - 99 %. Domieszki w kredzie stanowią takie minerały jak: kwarc, opal, chalcedon.

Kreda ma zazwyczaj barwę kremową lub szarą i jest skałą dość miękką.

Znajduje zastosowanie w przemyśle ceramicznym, w budownictwie, przy wyrobie artykułów papierniczych, a także w farmaceutyce.

- marmur

Z punktu widzenia genezy jest to skała metamorficzna, powstała z przeobrażenie wapieni.

Marmury są skałami twardymi o różnorodnej barwie, najczęściej spotykane są białe, szare, czarne i różowe -ich kolor zależy od rodzaju i ilości domieszek innych minerałów.

Są stosowane przede wszystkim jako materiał rzeźbiarski, a także w przemyśle szklarskim i budowlanym.

- wapień

Z punktu widzenia genezy jest to skała osadowa, powstałą głównie z nagromadzenia szczątków organicznych, której głównym składnikiem jest kalcyt. Oprócz tego zawiera domieszki innych minerałów, takich jak: dolomit, aragonit, czy kwarc.

Najczęstsza ich barwa to: żółta, szara lub brunatna. Są skałami drobnoziarnistymi lub gruboziarnistymi.

Znajdują zastosowanie w wielu gałęziach gospodarki. Używa się je w przemyśle budowlanym m.in. do wyrobu cementu, wapna palonego oraz szkła. Poza tym wykorzystuje się je w przemyśle chemicznym, metalurgicznym (pełnią rolę topników) oraz papierniczym.

Ze skał wapiennych, głównie z wapieni wytwarza się wapno palone, które jest używane na budowach do wyrobu zaprawy wapiennej, inaczej nazywanej murarską. Wapno palone otrzymuje się w wyniku rozkładu termicznego wapieni:

CaCO3 CaO + CO2

Tak otrzymane wapno palone (tlenek wapnia) zalewa się wodą i powstaje wapno gaszone, czyli wodorotlenek wapnia (Ca(OH)2).

CaO + H2O → Ca(OH)2

W celu otrzymania zaprawy murarskie miesza się wapno gaszone z piaskiem. Zaprawa taka jest miękką, plastyczną masą, którą używa się do łączenia cegieł. Po pewnym czasie, pod wpływem ciepła oraz dwutlenku węgla zawartego w powietrzu zaprawa wysycha i twardnieje.

Ca(OH)2 + CO2 → CaCO3 + H2O

Innymi, niezwykle ważnymi z punkty widzenia gospodarki skałami, są skały gipsowe oraz anhydryt. Obydwa rodzaje tych skał zawierają minerały, których głównym składnikiem jest siarczan (VI) wapnia.

- Anhydryt jest skałą osadową, pochodzenia chemicznego. Jej podstawowym składnikiem jest minerał anhydryt, który jest zbudowany z bezwodnego siarczanu (VI) wapnia (CaSO4). W przyrodzie występuje dość często, na ogół w złożach solnych. Najczęstsza ich barwa to biała, przezroczysta lub niebieska.

Anhydryt pod wpływem wody ulega pęcznieniu oraz sfałdowaniu.

- Gips podobnie jak anhydryt jest skała osadową o pochodzeniu chemicznym. Jego podstawowym składnikiem jest minerał gips, który jest zbudowany z uwodnionego siarczanu (VI) wapnia (CaSO4∙2 H2O). W przyrodzie występuje wraz z domieszkami części ilastych.

Gips znajduje zastosowanie do unieruchomiania złamanych kości, gdyż zaprawa uzyskana z gipsu, w przeciwieństwie do zaprawy wapiennej nie właściwości żrących.

Gips ogrzewa się w temperaturze ok. 80 - 140 [ºC], w wyniku czego traci cześć wody i ulega sproszkowaniu:

2 (CaSO4∙2 H2O) → 2 CaSO4∙ H2O + 3 H2O

Uzyskany w ten sposób gips nazywa się gipsem palonym. W zetknięciu z wodą tworzy miękką, plastyczną masę, która z czasem twardnieje pod wpływem wyparowania nadmiaru wilgoci.

2 CaSO4∙ H2O + 3 H2O → 2 (CaSO4∙2 H2O)