Bulimiaanoreksja są obecnie bardzo często występującymi i nie bardzo jeszcze zbadanymi chorobami.

Leczenie obu chorób jest niezwykle trudne i wymaga pracy różnych specjalistów: internisty, endokrynologa, psychiatry oraz psychologa.

W dwudziestym wieku doszło do znacznych zmian w obrębie wszystkich dziedzin życia. Zmieniło się poczucie piękna i ogólnie rozumiana estetyka. Moda lansuje obecnie nieco inne kanony piękna niż kilkanaście lat temu. Obecnie najmodniejsza jest bardzo smukła sylwetka a chudsze ciało staje się przepustką do dobrego życia i zdobycia popularności. Większość młodych dziewcząt stale się odchudza lub pozostaje na diecie. Niemal w każdej gazecie czy mediach podawane są przepisy na diety odchudzające. Unika się jednak podawania faktu, że przejście na dietę wymaga konsultacji medycznej, gdyż konieczne jest dobranie diety do potrzeb indywidualnych organizmu. Występowanie anoreksji i bulimii jest tak częste wśród nastolatków, że można tu mówić o rodzaju epidemii.

Według lekarzy chorobą jest także otyłość i powinien ją leczyć specjalista. Otyłość nie jest związana z bulimią czy anoreksją. Lęk przed przybraniem na wadze może popychać do unikania jedzenia posiłków, głodzenia się czy do prowokowania wymiotów i stosowania leków przeczyszczających.

Zaburzenia dotyczące odżywania się dotyczą najczęściej kobiet i dziewcząt, aczkolwiek u mężczyzn także może pojawić się anoreksja. Według danych szacunkowych jedna na dwieście pięćdziesiąt kobiet, choruje na anoreksję. U 20 % anorektyków, anoreksja jest przyczyną trwałych uszkodzeń. U 10% chorych dochodzi do prób samobójczych oraz śmierci głodowej. Według statystyk, im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większe są szanse na wyleczenie.

Głównymi mechanizmami powodującymi anoreksję są:

- niewłaściwe, negatywne postrzeganie swojej sylwetki,

- wszechpanująca moda na zgrabne i chude ciało,

- szczupła sylwetka ma podnieść poczucie wartości,

- buntowanie się przeciw sytuacji życiowej czy rodzinnej u dziewcząt i brak możliwości rozładowania napięcia z tym związanego,

- zaburzenie osobowości ( histeria, brak uodpornienia na stres)

- zaburzenie psychiczne w formie depresji,

- problem dojrzewania i związanej z tym przemiany ciała oraz identyfikacji seksualnej.

W czasie dojrzewania dochodzi często do zaniżenia samooceny, dlatego odczuwana jest bardzo silnie potrzeba akceptacji. Jeśli warunki takie nie zostają spełnione to mogą pojawić się zaburzenia odżywania.

Do zasadniczych cech anoreksji należą:

- znaczna utrata masy ciała,

- wyniszczenie ciała,

-zaburzenia hormonalne w postaci zaniku miesiączki albo nie pojawieniu się pierwszej,

- wypadanie włosów,

- pojawienie się gęstego meszku na ciele,

- częste popadanie w depresją oraz stanów obniżenia nastroju,

- obsesja na punkcie jedzenia, i przygotowywania posiłków,

- stopniowe zmniejszanie ilości porcji pokarmu.

Lekarze do rozpoznania anoreksji stosują się do pewnych kryteriów diagnostycznych, takich jak:

- nieprzybieranie na wadze lub spadek masy ciała w czasie intensywnego wzrostu,

- silny strach przed zwiększeniem się masy ciała,

- nie pojawienie się trzech z rzędu miesiączek,

- zakłócenia we własnym wizerunku,

- nie przyznawanie się do choroby oraz oszukiwanie się, że nie jest to choroba.

Głównymi powikłaniami, które towarzysza anoreksji są niedożywienie organizmu i zaburzenia w funkcjonowaniu układu krążenia. Innymi objawami są nieregularne tętno, zaburzenia pracy serca, niskie ciśnienie,

Powikłania towarzyszące anoreksji wynikają z niedożywienia organizmu, pojawiają się zaburzenia ze strony układu krążenia. Częste są także niskie ciśnienie, bardzo nieregularne tętno, obniżenie się poziomu cukru we krwi, zaburzenia pracy serca, które mogą prowadzić nawet do zatrzymania rytmu i śmierci.

Ponieważ organizm nie utrzymuje właściwej temperatury ciała dochodzi do znacznego wychłodzenia organizmu i pojawiają się dreszcze. Organizm stara się radzić sobie ze stałym chłodem i na całym ciele pojawiają się drobne włoski ( meszek).

Ze względu na zaburzenia gospodarki hormonalnej dochodzi do spadku estrogenów, co wpływa na zaburzenia miesiączkowania i wywołuje osteoporozę. Jeśli anoreksja pojawia się przed pierwszą miesiączką to dochodzi do zatrzymania wzrostu.

Niszcząca organizm głodówka wywiera znaczny wpływ na sferę psychiczną chorego. W pierwszych etapach choroby dziewczęta podają swój stan jako euforia. Po przerażeniu i lęku następuje faza odprężenia.

Euforii towarzyszy często poczucie władzy. Anorektyków ogarnia zazwyczaj duma, iż potrafi skutecznie panować nad swoją biologią a jest nawet w stanie zatrzymać swoją miesiączkę.

Cecha anoreksji to obsesja nad porządkiem. Osoby chore na anoreksję bardzo skrupulatnie liczą kalorie a od siebie wymagają dobrych wyników w szkole. Na skutek niedożywienia dochodzi do zaburzeń w działaniu jajników i podwzgórza. Często dochodzi do obniżenia nastroju, depresji, trudności w koncentracji i in.

Anoreksji może sprzyjać nadopiekuńczość rodziców i częste konflikty wśród rodziców. Anoreksja dotyka dzieci najmłodsze w rodzinie, które są bardzo przywiązane do rodziców. Anoreksji mogą sprzyjać także konflikty w szkole, napięte stosunki z rówieśnikami, nakazy itp.

Anoreksja pojawiająca się w młodych latach, po względnej poprawie często przechodzi w bulimię.

Głównymi objawami bulimii są wzmożone i napadowe łaknienie oraz objadanie się, które związane jest z poczuciem winy i wpływa na prowokowanie wymiotów.

Napady żarłoczności przeplatają się ze stosowaniem diet, środków przeczyszczających i moczopędnych.

U bulimików dochodzi do zmian w wyglądzie, które objawiają się bladością, obrzękiem twarzy, przekrwieniem oczu, zmianami skórnymi rąk, zmianom w jamie ustnej. Anorektycy cierpią na anemię i niedobory żelaza.

Osoby chore na bulimię dbają szczególnie o swoją wagę i wymiary ciała. W bulimii nie ma wychudzenia ciała ale znaczne są zaburzenia elektrolitowe, które wypływają z ciągłych biegunek i wymiotów. Cechą osób chorych na anoreksję i bulimię mają bardzo niską samoocenę oraz są niestabilne pod względem emocjonalnym. Jeśli choroby są bardzo zaawansowane konieczne jest leczenie ich w szpitalu psychiatrycznym lub endokrynologicznym.

W bardzo skrajnych przypadkach anoreksja jest powodem zgonu. Śmierć następuje na skutek zachłyśnięcia się, migotania komór, wyniszczenia organizmu ( 20kg przy średnim wzroście). Anorektyczki na skutek presji często popełniają samobójstwo.

Bulimia znacznie rzadziej jest przyczyną zgonu. Choroby te są charakterystyczne głównie dla dziewcząt, gdyż w czasie dojrzewania dochodzi u nich do pojawiania się tkanki tłuszczowej a u chłopców następuje rozrost masy mięśniowej.