dramat antyczny

najdawniejsza forma dramatu, która powstała wstarożytnej Grecji w V w. p.n.e. Wywodzi się ona z obrzędów religijnych, których rozwój doprowadził do powstania tragedii, komedii i dramatu satyrowego. Tragedia wzięła początek z dytyrambu, pieśni chóralnej na cześć boga wina i wegetacji, Dionizosa. Wprowadzenie przodownika chóru umożliwiło przejście od narracji do przedstawienia. Aktor i dramaturg Tespis (VI w. p.n.e.) wprowadził aktora oraz maskę, która umożliwiała mu wcielanie się w różne role. Ajschylos (525-456 p.n.e.) zastosował koturny, wprowadził drugiego aktora i zmniejszył chór do 12 osób. W jego czasach tragedia była częścią wypełniającej przedstawienie tetralogii, w skład której wchodziły trzy tragedie i dramat satyrowy. Przedstawienie odbywało się w amfiteatrze. W orchestrze tańczył i śpiewał chór, aktorzy występowali na podwyższeniu, zw. proskenion. Budynek, zw. skene, umożliwiał im zmianę masek i kostiumów. Sofokles (ok. 496-406 p.n.e.) ustalił skład chóru na 15 osób i wprowadził trzeciego aktora, co wzbogaciło dialog. Zerwał z pisaniem trylogii, tworząc pojedyncze tragedie. Ustalił też jej budowę, odtąd składała się z prologu, pieśni chóru (stasimony) występujących na przemian z epejsodionami. Eurypides (485-406 p.n.e.) ograniczył rolę chóru i wzbogacił motywację psychologiczną. Tematy tragedii były czerpane z mitów.

Komedia również wykształciła się z obrzędów ludowych, a kształt jej ustalił Arystofanes (445-ok. 385 p.n.e.). W komedii zaznaczyło się obniżenie tonu, zbliżenie języka do mowy potocznej, a bohaterów do zwykłych ludzi z ich przyziemnymi problemami.

Konstrukcję dramatu antycznego cechowało zachowanie trzech jedności (miejsca, czasu i akcji), brak scen zbiorowych i zasada decorum.