Perspektywa - analiza i interpretacja
„Perspektywa” Wisławy Szymborskiej ma budowę nieregularną i składa się z sześciu krótkich strof o różnej długości (od 3 do 5 wersów). To wiersz wolny, biały, o swobodnym rytmie, zbliżonym do naturalnej mowy. Składnia jest prosta i często podobna do mowy potocznej. W utworze pojawiają się dopowiedzenia, jak w wypowiedzi kogoś, kto na bieżąco koryguje własną relację.
Wiersz przedstawia scenę banalnego ulicznego spotkania: kobieta idzie do sklepu, mężczyzna do samochodu. Podmiot liryczny przypuszcza, że „przez krótki czas kochali się na zawsze”, ale dziś przechodzą obok siebie jak obcy. Jednocześnie natychmiast podważa własną pewność: może to wcale nie ta para, a spojrzenie z góry łatwo zniekształca obraz. Finał („próbuję w przygodnym wierszyku wmawiać Wam, że to było smutne”) pokazuje, że nawet emocjonalna ocena zdarzenia zależy od punktu widzenia opowiadającego.
