Samochwała - analiza i interpretacja
Wiersz „Samochwała” Jana Brzechwy posiada budowę dwuczłonową: krótkie dwuwersowe wprowadzenie narratora stanowi pierwszą strofę, po czym następuje kolejna długa strofa, a zarazem wypowiedź tytułowej bohaterki. Tekst jest rymowany, oparty głównie na rymach parzystych i dokładnych, np. „stała – opowiadała”, „niesłychanie – ubranie”, „zdrowiem – powiem”, „roztropnie – stopnie”, „operze – rowerze”. Rytm jest regularny i szybki, gdyż większość wersów ma podobną długość, a wyliczanie przez bohaterkę kolejnych cech, nadaje utworowi dynamicznego tempa.
Wiersz jest satyrą na przechwalanie się. Bohaterka buduje swój obraz wyłącznie z pochwał: jest nieustannie „naj-”, „świetna”, „znakomita”, a jej wypowiedź ma udowodnić, że zasługuje na podziw innych. Brzechwa pokazuje jednak, że takie przechwalanie brzmi po prostu komicznie.
Ważna jest też puenta, ponieważ dziewczynka sama nazywa siebie samochwałą, przez co sama podsumowuje swoje postępowanie i zamiast utwierdzić odbiorcę w przekonaniu i jej świetności, sama obnaża swoją śmieszność.
